সাৰাংশ: ‘ভয়’ গল্পটি বিখ্যাত অসমীয়া লেখক শিলভদ্ৰৰ (প্ৰকৃত নাম: ৰেৱতীমোহন দত্ত চৌধুৰী) দ্বাৰা ৰচিত। গল্পটিৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ ৰবীন এজন সাধাৰণ গৃহস্থ পুৰুষ, যাৰ মনত চৌবিশ ঘণ্টা এক অনামি ভয়ে বাস কৰে। ৰাস্তাত গাড়ীৰ চিঞৰ শুনিলে ভয়, ল’ৰা-ছোৱালীয়ে খেলা-ধূলা কৰিলে ভয়, ঘৰলৈ আহি দুৱাৰ খোলা দেখিলে ভয়— এইদৰে প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে এক অজানি শংকাই তেওঁক জুৰুলি কৰি ৰাখে।

ৰবীনৰ পত্নী ৰমলাৰ স্বভাৱ সম্পূৰ্ণ বিপৰীতধৰ্মী। তাই সৰল-নিষ্কলুষ মনৰ মানুহ, জীৱনৰ কোনো কথাকে গভীৰভাৱে লোৱা তাইৰ অভ্যাস নাই। ৰবীনৰ এই অতিমাত্ৰা ভয়ত তাই কেতিয়াবা বিৰক্তও হয় আৰু মন্তব্য কৰে — “ইমান ভয়াতুৰ মানুহ মই জনমত দেখা নাই।” চুবুৰীত ভাৰাত থকা উকীল জহীৰুদ্দিনে অৱশ্যে ৰবীনৰ ভয়ক মানৱীয় দায়িত্বৰ আন এটা ৰূপ হিচাপে বুজে।

এদিন মাজনিশা ৰবীনে হঠাতে জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰত শোৰ-পোৰ শুনে। নিজৰ ভয়ক দমন কৰি তেওঁ গা পাতি দিয়ে চুবুৰীয়াক সহায় কৰিবলৈ, কাৰণ তেওঁ উপলব্ধি কৰে — “আজি মই নগ’লে কালিলৈ মোক কোনে সহায় কৰিব?” এই মুহূৰ্তটোৱেই গল্পটিৰ মূল বাৰ্তা বহন কৰে: ভয় যদি দায়িত্ববোধৰ মাধ্যম হয়, তেন্তে সেই ভয় কেৱল ব্যক্তিগত নহৈ সামাজিক শক্তিলৈ পৰিণত হয়।

Summary: “Bhay” (Fear) is a short story by the acclaimed Assamese writer Shilbhadra (pen name of Rebatimahan Datta Choudhury). The story centres on Rabin, an ordinary family man whose every waking moment is shadowed by an unnamed, constant fear — fear of road accidents, fear that his children might be hurt while playing, fear that burglars might enter his unlocked home. His wife Ramla is his complete opposite: simple, carefree and practical, she often grows impatient with his anxiety, remarking that she has never met anyone as fearful as he is.

The story’s climax arrives one midnight when Rabin hears a commotion from the house of his neighbour Jahiruddin, a lawyer. In that moment, Rabin overcomes his paralysing fear and rushes to help, driven by the thought: “If I don’t go today, who will come for me tomorrow?” This act of courage reveals the deeper truth of the story — Rabin’s fear is not mere timidity but is rooted in a profound sense of social responsibility. The story contrasts the two approaches to life through Rabin and Ramla’s characters, ultimately showing that genuine fear for others’ wellbeing, when acted upon, becomes courage.

---

ক — পাঠভিত্তিক ক্ৰিয়াকলাপ

১। ‘ভয়’ গল্পটোৰ মূল কথাখিনি নিজৰ কথাৰে কোৱা।

উত্তৰঃ ‘ভয়’ গল্পটিত ৰবীন নামৰ এজন চিন্তাশীল গৃহস্থৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁৰ মনত সদায় এক অনামি ভয় লাগি থাকে। ৰাস্তাত গাড়ী চলাচলৰ ভয়, ল’ৰা-ছোৱালীৰ খেলা-ধূলাৰ ভয়, দুৱাৰ-খিৰিকী খোলা থকাৰ ভয়— এইদৰে প্ৰতিটো বিষয়তে তেওঁৰ মনত ভয়ৰ উদয় হয়। তেওঁৰ পত্নী ৰমলা সৰল মনৰ মানুহ, ভয়ৰ কথাৰে তাই বিৰক্ত হয়। চুবুৰীয়া উকীল জহীৰুদ্দিনে অৱশ্যে ৰবীনৰ এই ভয়ৰ আঁৰত থকা দায়িত্ববোধক বোঝে। এদিন মাজৰাতি জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰত বিপদৰ চিঞৰ শুনি ৰবীনে নিজৰ ভয়ক জয় কৰি চুবুৰীয়াৰ সহায়ত আগবাঢ়ি আহে। এইখিনিতেই গল্পটিৰ মূল বাৰ্তা প্ৰতিফলিত হয়— প্ৰকৃত দায়িত্ববোধেই মানুহক ভয়ক অতিক্ৰম কৰিবলৈ শক্তি দিয়ে।

২। তলৰ প্ৰশ্নকেইটাৰ উত্তৰ এষাৰ বা দুষাৰ বাক্যত লিখা —

(ক) ৰবীনৰ চৌবিশ ঘণ্টাৰ লগৰীয়া কোন?

উত্তৰঃ ৰবীনৰ চৌবিশ ঘণ্টাৰ লগৰীয়া হ’ল ভয়।

(খ) ৰবীনৰ পত্নীৰ নাম কি?

উত্তৰঃ ৰবীনৰ পত্নীৰ নাম ৰমলা।

(গ) ফুটবল খেলি থাকোঁতে কোন ঢুকাল?

উত্তৰঃ ফুটবল খেলি থাকোঁতে সত্য খুৰাৰ ল’ৰাজন ঢুকাল।

(ঘ) ৰবীন কেইটা সন্তানৰ পিতৃ?

উত্তৰঃ ৰবীন তিনিটা সন্তানৰ পিতৃ।

(ঙ) জহীৰুদ্দিনৰ পেচা কি?

উত্তৰঃ জহীৰুদ্দিনৰ পেচা ওকালতি।

(চ) ফুৰিবলৈ ওলালে ৰবীনৰ কাৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি হয়?

উত্তৰঃ ফুৰিবলৈ ওলালে ৰবীনৰ পৰিয়ালৰ লগত তৰ্কাতৰ্কি হয়।

(ছ) পোনাহঁতে কি বলেৰে ক্ৰিকেট খেলিবলৈ বিচাৰে?

উত্তৰঃ পোনাহঁতে কাঠৰ বলেৰে ক্ৰিকেট খেলিবলৈ বিচাৰে।

(জ) অফিচৰ কাম-কাজত ৰবীনে কিয় মন দিব নোৱাৰে?

উত্তৰঃ মনত সদায় এটা অনামি ভয় লাগি থকাৰ বাবে ৰবীনে অফিচৰ কাম-কাজত মন দিব নোৱাৰে।

---

খ — চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

৩। চমু উত্তৰ দিয়া —

(ক) কেনেকুৱা কথাই ৰবীনৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে?

উত্তৰঃ ৰবীনৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ পত্নী আৰু ল’ৰা-ছোৱালী কেইটাৰ কি হ’ব, এই চিন্তাই তেওঁৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে। তেওঁৰ পত্নী ৰমলাৰ স্বভাৱত গভীৰতা নাই। কোনো কথাই গভীৰভাৱে ল’ব নাজানে। সোঁতত গা এৰি দিয়া স্বভাৱ। এনেবোৰ কথাই ৰবীনৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে। তাৰ উপৰিও ৰাস্তাত বাহন দুৰ্ঘটনা, ল’ৰা-ছোৱালীৰ খেলা-ধূলাত আঘাত, হঠাৎ মৃত্যু, ঘৰত চোৰ-ডকাইতৰ ভয়— এই সকলো কথায়ে তেওঁক অহৰহ ভয়ত ৰাখে।

(খ) এদিন আবেলি অফিচৰ পৰা আহি ৰবীনৰ কিয় খং উঠিছিল?

উত্তৰঃ এদিন আবেলি অফিচৰ পৰা আহি ৰবীনে দেখিলে যে ঘৰৰ সমুখৰ দুৱাৰখন খোলা আছে আৰু সৰু ছোৱালীজনী অকলে বাৰাণ্ডাত খেলি আছে। তেনে অৱস্থাত তেওঁৰ পত্নী ৰমলা কোনো চিন্তা নকৰি গাধোৱা ঘৰত গা ধুই আছে। চোৰে ঘৰৰ বস্তু-বাহানি নিব পাৰে, বা অকলে থকা সৰু ছোৱালীজনীক কোনোৱে নিয়া যাব পাৰে বুলি ভাবি তেওঁৰ পত্নীৰ এই অসতর্কতাত ৰবীনৰ খং উঠিছিল।

(গ) ৰমলাই ৰবীনক কি বুলি মন্তব্য কৰিছিল?

উত্তৰঃ ৰবীনৰ অতিমাত্ৰা ভয়ৰ কথা শুনি ৰমলাই তেওঁক বিৰক্তিভৰে মন্তব্য কৰিছিল— “ইমান ভয়াতুৰ মানুহ মই জনমত দেখা নাই।”

(ঘ) মাজৰাতি ৰবীনে শোৱাৰ পৰা উঠি কালৈ যাবলৈ ওলাইছিল আৰু কিয়?

উত্তৰঃ মাজৰাতি ৰবীনে হঠাতে বাহিৰত কোনোবাই চিঞৰ বাখৰ কৰা যেন অনুভৱ কৰিলে। চুবুৰীত ভাৰাত থকা উকীল জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰৰ পৰা শব্দ আহিছে বুলি অনুমান কৰি তেওঁ সহায় কৰিবলৈ জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ওলাইছিল। তেওঁৰ মনত এই ভাবনাই উদয় হৈছিল— “আজি মই নগ’লে কালিলৈ মোক কোনে সহায় কৰিব?”

(ঙ) জহীৰুদ্দিনে ৰবীনৰ ভয়ক কেনেদৰে বিশ্লেষণ কৰিছিল?

উত্তৰঃ জহীৰুদ্দিনে ৰবীনৰ ভয়ক কেৱল ভীৰুতা হিচাপে নহৈ এজন দায়িত্বশীল, চিন্তাশীল নাগৰিকৰ ভয় হিচাপে বিশ্লেষণ কৰিছিল। তেওঁৰ মতে, ৰবীনৰ এই ভয়ৰ আঁৰত পৰিয়াল আৰু সমাজৰ প্ৰতি এক গভীৰ দায়িত্ববোধ লুকাই আছে।

---

গ — দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ

৪। ৰবীন আৰু ৰমলাৰ চৰিত্ৰৰ মাজৰ পাৰ্থক্য উল্লেখ কৰা।

উত্তৰঃ ৰবীন আৰু ৰমলা দুয়ো পৃথক স্বভাৱৰ মানুহ।

ৰবীনৰ চৰিত্ৰত এক অনামি ভয়ৰ আৱৰণ সদায় বিৰাজ কৰে। তেওঁ পৰিয়ালৰ ভৱিষ্যতৰ বিষয়ে সদায় চিন্তিত। ল’ৰা-ছোৱালীৰ খেলা-ধূলাৰ আঘাত, ৰাস্তাৰ দুৰ্ঘটনা, চোৰ-ডকাইতৰ ভয়, নিজৰ আকস্মিক মৃত্যুৰ পিছত পৰিয়ালৰ অৱস্থা— এনে নানান চিন্তায়ে তেওঁৰ মনত ভয়ৰ সৃষ্টি কৰে। যদিও ভয়ৰ আৱৰণত আবৃত, তেওঁৰ এই ভয়ৰ আঁৰত এজন চিন্তাশীল, দায়িত্বশীল নাগৰিকৰ মানসিকতা পোৱা যায়। মাজৰাতি চুবুৰীয়াৰ বিপদৰ সময়ত নিজৰ ভয়ক দমন কৰি সহায়লৈ আগবাঢ়ি অহাটোৱেই তাৰ প্ৰমাণ।

তাৰ বিপৰীতে ৰমলাৰ চৰিত্ৰ সহজ-সৰল। সমাজৰ জটিলতাৰ পৰা বহু দূৰত থকা এটি সৰল মনৰ মানুহ ৰমলা। কোনো কথাকে গধুৰভাৱে লোৱা তাইৰ স্বভাৱ নহয়। সোঁতৰ লগত গা এৰি দিয়া তাইৰ স্বভাৱ। ৰবীনৰ ভয়ত তাই বিৰক্ত হয় আৰু তেওঁক ভয়াতুৰ বুলি মন্তব্য কৰে। তাইৰ জীৱনদৃষ্টি ব্যৱহাৰিক আৰু নিষ্কলুষ।

সামগ্ৰিকভাৱে ক’বলৈ গ’লে, ৰবীন চিন্তাশীল কিন্তু ভয়গ্ৰস্ত, আৰু ৰমলা নিশ্চিন্ত কিন্তু কিছুটা অচিন্তিত। গল্পকাৰে এই দুটা চৰিত্ৰৰ মাধ্যমেৰে জীৱন-দৰ্শনৰ দুটা দিশ উপস্থাপন কৰিছে।

৫। গল্পটিত ৰবীনৰ ভয়ৰ স্বৰূপ কেনেকুৱা? তেওঁৰ ভয়ক কি ইতিবাচক দৃষ্টিৰে চাব পাৰি?

উত্তৰঃ ৰবীনৰ ভয়ৰ স্বৰূপ বিচাৰিলে দেখা যায় যে এই ভয় কেৱল ব্যক্তিগত কাপুৰুষতা নহয়, এয়া এক চিন্তাশীল মানুহৰ দায়িত্বশীলতাৰ প্ৰকাশ। তেওঁ ভয় পায় কাৰণ তেওঁ পৰিয়ালক ভালপায়, সমাজক ভালপায়, আৰু নিজৰ অনুপস্থিতিত তেওঁলোকৰ কি হ’ব তাকে লৈ চিন্তিত।

ইতিবাচক দৃষ্টিৰে চাবলৈ গ’লে ৰবীনৰ ভয় এক মহৎ মানসিকতাৰ চিন। মাজৰাতি চুবুৰীয়া জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰত বিপদ পৰিলে তেওঁ নিজৰ ভয়ক জয় কৰি সহায়লৈ আগবাঢ়ে। তেওঁ ভাৱে— “আজি মই নগ’লে কালিলৈ মোক কোনে সহায় কৰিব?” এই মনোভাৱে প্ৰমাণ কৰে যে ৰবীনৰ ভয় আচলতে সামাজিক দায়িত্ববোধৰেই আন এটা ৰূপ। গল্পটিৰ মূল বাৰ্তা এয়াই— ভয় আৰু সাহস পৰস্পৰ বিৰোধী নহয়; দায়িত্বৰ টানত ভয়গ্ৰস্ত মানুহো সাহসী হৈ উঠিব পাৰে।

৬। গল্পটিৰ লেখক শিলভদ্ৰৰ চমু পৰিচয় দিয়া।

উত্তৰঃ ‘ভয়’ গল্পটিৰ লেখক শিলভদ্ৰৰ প্ৰকৃত নাম ৰেৱতীমোহন দত্ত চৌধুৰী। তেওঁৰ জন্ম গৌৰীপুৰত হৈছিল। তেওঁ অসমীয়া ছোটগল্পৰ এজন বিশিষ্ট লেখক। তেওঁৰ গল্পসমূহত সাধাৰণ মানুহৰ মনোজগত, পৰিয়ালিক সম্পৰ্ক আৰু সামাজিক বাস্তৱতা জীৱন্তভাৱে চিত্ৰিত হৈছে।

তেওঁৰ ‘মধুপুৰ বহুদূৰ’ নামৰ গল্প সংকলনৰ বাবে শিলভদ্ৰই সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। ২০০৮ চনৰ ২৯ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। অসমীয়া গল্প সাহিত্যত তেওঁৰ অৱদান অতুলনীয়।

৭। লোককথা আৰু চুটিগল্পৰ মাজৰ পাৰ্থক্য লিখা।

উত্তৰঃ লোককথা আৰু চুটিগল্পৰ মাজৰ পাৰ্থক্যসমূহ তলত দিয়া হ’ল —

লোককথা	চুটিগল্প
লোককথা প্ৰাচীন কালৰ পৰা মুখে মুখে চলি অহা কথা।	চুটিগল্প আধুনিক যুগৰ সৃষ্টি।
লোককথাত কাল্পনিক, অলৌকিক ঘটনা থাকিব পাৰে।	চুটিগল্প সদায় বাস্তৱতাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত।
লোককথাৰ ৰচকৰ নাম সাধাৰণতে জনা নাযায়।	চুটিগল্পৰ ৰচকৰ নাম জনা যায়।
লোককথাত নীতিমূলক উপদেশ থাকে।	চুটিগল্পত লেখকৰ জীৱনদৃষ্টি আৰু মনোজগত প্ৰতিফলিত হয়।
লোককথাৰ চৰিত্ৰসমূহ মানৱীয় আৰু অমানৱীয় উভয় হ’ব পাৰে।	চুটিগল্পৰ চৰিত্ৰ সদায় মানুহ।
লোককথা অশিক্ষিত সাধাৰণ মানুহৰ মনোৰঞ্জনৰ কথা মাথোন ভাৱি ৰচনা কৰা হৈছিল।	চুটিগল্পত জীৱনৰ আশা-হতাশা, প্ৰেম-ভালপোৱা, হাঁহি-কান্দোন বিশ্লেষণ কৰা হয়।

---

ঘ — শব্দৰ অৰ্থ

৮। তলত দিয়া শব্দবোৰৰ অৰ্থ লিখা —

শব্দ	অৰ্থ
ভয়াতুৰ	ভয়েৰে আতুৰ হোৱা; ভয়ত কাতৰ
অনামি	নাম নোহোৱা; অজানি; অচিনাকি
উৎকণ্ঠা	উদ্বেগ; আকুলতা; অস্থিৰতা
নিৰাপদ	বিপদমুক্ত; সুৰক্ষিত
গৰিকনা	পানীত পৰি যোৱা; নিমজ্জিত হোৱা
দায়িত্ববোধ	কোনো কামৰ প্ৰতি থকা কৰ্তব্যজ্ঞান
ওকালতি	উকীলৰ পেচা; আইনী কাম
ভাৱাবেগ	মনৰ আৱেগ; অনুভূতিৰ প্ৰকাশ
চুবুৰীয়া	ওচৰ-পাজৰৰ মানুহ; প্ৰতিবেশী
অসতর্কতা	সাৱধান নোহোৱা অৱস্থা; অমনোযোগিতা

---

ঙ — ভাষা-অধ্যয়ন

৯। তলৰ সন্ধিবোৰ ভাঙা —

সন্ধিবদ্ধ শব্দ	সন্ধি বিভাজন
ভাৱাবেগ	ভাৱ + আবেগ
ভয়াতুৰ	ভয় + আতুৰ
নিশব্দ	নিঃ + শব্দ
নিশ্চিন্ত	নিঃ + চিন্ত
উৎশৃঙ্খল	উৎ + শৃঙ্খল
সন্মুখ	সম্ + মুখ
যথেষ্ট	যথা + ইষ্ট
শিৰচ্ছেদ	শিৰঃ + ছেদ

১০। তলৰ শব্দবোৰত ব্যৱহৃত বিভক্তি চিনাক্ত কৰা —

শব্দ	বিভক্তি	বিভক্তিৰ নাম
নৰ্দমালৈ	লৈ	চতুৰ্থী বিভক্তি
অফিচত	ত	সপ্তমী বিভক্তি
ৰবীনৰ	ৰ	ষষ্ঠী বিভক্তি
ঘৰলৈ	লৈ	চতুৰ্থী বিভক্তি
পৰিয়ালক	ক	দ্বিতীয়া বিভক্তি

১১। তলৰ ঠাইত উদ্ধৃতিখিনি কোনে, কাক কৈছে লিখা —

(ক) “ইমান ভয়াতুৰ মানুহ মই জনমত দেখা নাই।”

উত্তৰঃ এই উক্তি ৰমলাই তেওঁৰ স্বামী ৰবীনক উদ্দেশ্যি কৈছে। ৰবীনৰ অতিমাত্ৰা ভয়ত বিৰক্ত হৈ ৰমলাই এই মন্তব্য কৰে।

(খ) “আজি মই নগ’লে কালিলৈ মোক কোনে সহায় কৰিব?”

উত্তৰঃ মাজৰাতি জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰত বিপদৰ শব্দ শুনি ৰবীনে মনে মনে নিজকে এই কথা কৈছে। এই ভাবনাইে তেওঁক ভয় দমন কৰি সহায়লৈ আগবাঢ়ি যাবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।

১২। তলৰ শব্দবোৰেৰে বাক্য ৰচনা কৰা —

উত্তৰঃ

• ভয়াতুৰ: গৰজ শুনিলে সৰু ল’ৰাজন ভয়াতুৰ হৈ মাকৰ কোলালৈ আহে।
• উৎকণ্ঠা: পৰীক্ষাৰ ফলাফলৰ বাবে মাহীমাৰ মনত বহু উৎকণ্ঠা আছিল।
• নিৰাপদ: শিশুটিক নিৰাপদে স্কুলত পুতি থৈ মাক ঘৰলৈ গুচি আহিল।
• দায়িত্ববোধ: প্ৰতিজন ভাল নাগৰিকৰ মনত সমাজৰ প্ৰতি দায়িত্ববোধ থাকিব লাগে।
• চুবুৰীয়া: বিপদৰ সময়ত চুবুৰীয়াই পোন প্ৰথমে সহায়লৈ আহে।

---

চ — অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ

১৩। ‘ভয়’ গল্পটিৰ নামকৰণ কিমানদূৰ সাৰ্থক বুলি ভাবা?

উত্তৰঃ ‘ভয়’ গল্পটিৰ নামকৰণ সম্পূৰ্ণ সাৰ্থক। গল্পটিৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ ৰবীনৰ সমগ্ৰ জীৱন ভয়ৰ আৱৰণেৰে ঢাক খাই আছে। ৰাস্তাত বাহন দুৰ্ঘটনাৰ ভয়, ল’ৰা-ছোৱালীৰ খেলা-ধূলাত আঘাতৰ ভয়, চোৰ-ডকাইতৰ ভয়, নিজৰ আকস্মিক মৃত্যুৰ পিছত পৰিয়ালৰ ভৱিষ্যতৰ ভয়— এই সকলো ভয়ে মিলি গল্পটিৰ মূল বিষয়বস্তু গঠন কৰিছে। গল্পটিৰ উপসংহাৰত দেখা যায় যে এই ভয়েই শেষত ৰবীনক দায়িত্বশীল কাৰ্যলৈ পৰিচালিত কৰে। সেয়ে শিৰোনামটো গল্পৰ বিষয়বস্তু আৰু মূল ভাৱৰ সৈতে সামঞ্জস্যপূৰ্ণ আৰু সাৰ্থক।

১৪। ৰবীনৰ ভয়ক তুমি ইতিবাচক বুলি ভাবা নে নেতিবাচক? কাৰণ দৰ্শোৱা।

উত্তৰঃ ৰবীনৰ ভয়ক মই মূলতঃ ইতিবাচক বুলি ভাবোঁ। যদিও প্ৰথম দৃষ্টিত তেওঁৰ ভয় অতিমাত্ৰা আৰু অযৌক্তিক যেন লাগে, কিন্তু এই ভয়ৰ আঁৰত পৰিয়াল আৰু সমাজৰ প্ৰতি গভীৰ দায়িত্ববোধ আছে। মাজৰাতি চুবুৰীয়া জহীৰুদ্দিনৰ ঘৰত বিপদ পৰিলে ৰবীনে নিজৰ ভয়ক দমন কৰি সহায়লৈ আগবাঢ়ে। এই মুহূৰ্তটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে তেওঁৰ ভয় কেৱল কাপুৰুষতা নহয়, বৰং ই এক দায়িত্বশীল মনোভাৱৰ পৰিচয়। অৱশ্যে, ভয়ত এতিয়া অফিচৰ কামত মন নদিব পৰাটো নেতিবাচক। কিন্তু সামগ্ৰিকভাৱে ৰবীনৰ ভয় তেওঁৰ মানৱীয় গুণৰেই প্ৰতিফলন।

১৫। গল্পটিৰ যিকোনো এটা শিক্ষণীয় দিশ উল্লেখ কৰা।

উত্তৰঃ ‘ভয়’ গল্পটিৰ এটা প্ৰধান শিক্ষণীয় দিশ হ’ল সামাজিক দায়িত্বৰ গুৰুত্ব। গল্পটিত দেখা যায় যে ৰবীনে কেৱল নিজৰ পৰিয়ালৰ কথাই নাভাৱি চুবুৰীয়াৰ বিপদতো এগাই আহে। তেওঁৰ মনত এই ভাৱনা উদয় হয়— “আজি মই নগ’লে কালিলৈ মোক কোনে সহায় কৰিব?” এই মনোভাৱে শিকায় যে সমাজত আমি একেলগে বাস কৰোঁ, সেয়ে পৰস্পৰক সহায়-সহযোগ কৰা আমাৰ কৰ্তব্য। প্ৰতিটো মানুহৰ সুখ-দুখ, বিপদ-আপদত আমি যদি একেলগে থাকোঁ, তেহে সমাজ সুন্দৰ হৈ উঠে।