সাৰাংশ: ‘পৰীক্ষিতৰ ব্ৰহ্মশাপ’ পাঠটি অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জন্মদাতা ভট্টদেৱৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থ ‘কথা ভাগৱত’ৰ পৰা সংকলিত। এই পাঠত চন্দ্ৰবংশীয় ৰজা পৰীক্ষিতৰ জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাৰ বৰ্ণনা আছে। পৰীক্ষিত ধনু-শৰ ধৰি মৃগয়াৰ উদ্দেশ্যে বনলৈ গৈছিল। বনত হৰিণ খেদি খেদি তেওঁ ভোক-পিয়াহত অতিশয় আকুল হৈ পৰিল। পিয়াহত ব্যাকুল হৈ তেওঁ শমীক মুনিৰ আশ্ৰমলৈ গৈ পানী খুজিলে। কিন্তু শমীক মুনি তেতিয়া গভীৰ সমাধিত মগ্ন হৈ আছিল বাবে চকু মুদি বহি থাকিল। ৰজাই বাৰে বাৰে ডাকিলেও মুনিয়ে সাড়া নিদিলে।
ৰজা পৰীক্ষিতে ভাবিলে যে মুনিয়ে ধ্যানৰ ভাও জুৰি আছে আৰু তেওঁক ইচ্ছাকৃতভাৱে অৱজ্ঞা কৰিছে। এই ভাবনাত ৰজাৰ মনত খং উঠিল আৰু তেওঁ কাষতে পৰি থকা এডাল মৰা সাপ তুলি মুনিৰ ডিঙিত মেৰিয়াই দিলে। শমীক মুনি সমাধিৰ পৰা উঠিলে কি হৈছে সেয়া জানিব পাৰিলে। কিন্তু তেওঁ কোনো ক্ৰোধ প্ৰকাশ নকৰিলে। অলপ পাছতে মুনিপুত্ৰ শৃংগীয়ে পিতৃৰ ডিঙিত মৰা সাপ মেৰিয়াই থকা দেখি ক্ৰোধত অগ্নিশৰ্মা হৈ পৰিল। শৃংগী কৌষিকী নদীৰ কাষলৈ গৈ নদীৰ পানী চুই প্ৰতিজ্ঞা কৰিলে আৰু পৰীক্ষিত ৰজাক অভিশাপ দিলে — সাত দিনৰ ভিতৰত তক্ষক নামৰ সাপে ৰজাক দংশন কৰিব আৰু ৰজাৰ মৃত্যু হ’ব।
পুত্ৰৰ কাণ্ড গম পাই শমীক মুনি অতিশয় দুঃখিত হৈ পৰিল। তেওঁ পুত্ৰক বুজাই ক’লে যে এই অভিশাপ ঠিক হোৱা নাই। ৰজা পৰীক্ষিত এজন ধাৰ্মিক, ন্যায়পৰায়ণ আৰু চক্ৰৱৰ্তী ৰজা। তেওঁ পিয়াহৰ আতুৰতাত ভুল কৰিছিল, কিন্তু ৰজাৰ মৃত্যু হ’লে ৰাজ্যত চোৰ-ডকাইতৰ উৎপাত বাঢ়িব, প্ৰজাসকলৰ কষ্ট হ’ব। শমীক মুনিয়ে নিজৰ অপমানৰ কথা নাভাবি ৰাজ্য আৰু প্ৰজাৰ কথা ভাবিলে আৰু ভগৱান কৃষ্ণৰ ওচৰত প্ৰায়শ্চিত্তৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। মুনিৰ এই উদাৰ চৰিত্ৰই তেওঁৰ মহত্বক প্ৰকাশ কৰে। সাধু-মহৎ লোকে আনৰ দুখতহে দুখী হয়, নিজৰ দুখত কাতৰ নহয় — এই সত্য পাঠটিত স্পষ্টকৈ প্ৰতিফলিত হৈছে।
Summary: The lesson “Parikshitar Brahmaship” (Parikshit’s Brahmin’s Curse) is taken from “Katha Bhagavat,” the famous Assamese prose work by Bhattadeva, who is regarded as the father of Assamese prose literature. The story centres on King Parikshit of the Chandravansha dynasty, who went hunting one day carrying his bow and arrows. Deep in the forest, he chased deer and became exhausted with hunger and thirst. Seeking water, he arrived at the hermitage of sage Shamik, who was absorbed in deep meditation (samadhi) with his eyes closed. The king called out to the sage several times but received no response. Misunderstanding the sage’s meditative silence as deliberate disrespect, Parikshit grew angry and placed a dead serpent around the meditating sage’s neck as an act of contempt.
When Shamik’s son Shringi learned of this insult to his father, he was furious. He went to the banks of the Kaushiki river, touched the water, and pronounced a terrible curse: the serpent Takshak would bite King Parikshit within seven days, resulting in the king’s death. When Shamik came out of meditation and understood what had happened, he did not feel anger. Instead, upon learning of his son’s curse, he was deeply grieved. He rebuked Shringi, explaining that King Parikshit was a righteous and mighty emperor who had acted out of distress and thirst — not malice. Without the king, the kingdom would descend into chaos, thieves and bandits would flourish, and the common people would suffer. Shamik, prioritising the welfare of the kingdom and its people over his personal humiliation, prayed to Lord Krishna for atonement. The lesson conveys the profound moral that truly great and virtuous people grieve for others’ suffering rather than their own.
পাঠভিত্তিক ক্ৰিয়া
১। তলৰ প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ দিয়া —
(ক) মুনিয়ে চকু মুদি কি কৰি আছিল?
উত্তৰঃ মুনিয়ে চকু মুদি সমাধি (ধ্যান) কৰি আছিল।
(খ) মুনিজনৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ মুনিজনৰ নাম আছিল শমীক মুনি।
(গ) পিয়াহত আকুল হৈ কোনে মুনিক পানী খুজিছিল?
উত্তৰঃ পিয়াহত আকুল হৈ পৰীক্ষিত ৰজাই মুনিক পানী খুজিছিল।
(ঘ) শমীক মুনিয়ে পৰীক্ষিত ৰজাক মাত নিদিয়াৰ কাৰণ কি আছিল?
উত্তৰঃ শমীক মুনি সেই সময়ত চকু মুদি গভীৰ সমাধিত মগ্ন হৈ আছিল। সমাধিত থকাৰ কাৰণেই পৰীক্ষিত ৰজাৰ মাত তেওঁৰ কাণত পৰা নাছিল। সেইকাৰণে মুনিয়ে সাড়া দিব পৰা নাছিল।
(ঙ) পৰীক্ষিত ৰজাই শমীক মুনিৰ ডিঙিত কি মেৰিয়াই দিছিল?
উত্তৰঃ পৰীক্ষিত ৰজাই শমীক মুনিৰ ডিঙিত এডাল মৰা সাপ মেৰিয়াই দিছিল।
(চ) শৃংগীয়ে ৰজাক কি বুলি অভিশাপ দিছিল?
উত্তৰঃ শৃংগীয়ে কৌষিকী নদীৰ পানী স্পৰ্শ কৰি পৰীক্ষিত ৰজাক অভিশাপ দিছিল — সাত দিনৰ পাছত তক্ষক নামৰ সাপে দংশন কৰিব আৰু ৰজাৰ মৃত্যু হ’ব।
(ছ) শমীক মুনিয়ে পুত্ৰক কিয় ‘দুষ্ট পুত্ৰ’ বুলি কৈছিল?
উত্তৰঃ শৃংগীয়ে বিচাৰ-বিবেচনা নকৰাকৈ খঙত অন্ধ হৈ চক্ৰৱৰ্তী ৰজা পৰীক্ষিতক অভিশাপ দিয়াত শমীক মুনিয়ে তেওঁক ‘দুষ্ট পুত্ৰ’ বুলি কৈছিল। ৰজাৰ মৃত্যুৰ পাছত ৰাজ্যত বিশৃংখলা আৰু অশান্তি সৃষ্টি হ’ব বুলি মুনিয়ে আশংকা কৰিছিল।
(জ) শমীক মুনিৰ মহত্ব কেনেকৈ প্ৰকাশ পাইছে?
উত্তৰঃ পৰীক্ষিত ৰজাই শমীক মুনিক অৱমান কৰি তেওঁৰ ডিঙিত মৰা সাপ মেৰিয়াই দিছিল। কিন্তু মুনিয়ে এই অপমানৰ প্ৰতিশোধ বিচৰা নাছিল। তেওঁ নিজৰ অপমানৰ কথা নাভাবি ৰাজ্য আৰু প্ৰজাৰ কথা ভাবিলে। পুত্ৰ শৃংগীয়ে ৰজাক অভিশাপ দিয়াত মুনি বৰ বেজাৰ পাইছিল আৰু কৃষ্ণৰ ওচৰত প্ৰায়শ্চিত্তৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। ‘সাধুসকলে পৰৰ দুখতহে দুখী হয়, নিজৰ দুখৰ কথা নাভাবে’ — এই সত্যকথাই শমীক মুনিৰ মহত্ব প্ৰকাশ কৰে।
পুৰণি অসমীয়াৰ পৰা আধুনিক অসমীয়ালৈ ৰূপান্তৰ
২। তলৰ বাক্যসমূহ পুৰণি অসমীয়াৰ পৰা আধুনিক অসমীয়ালৈ ৰূপান্তৰ কৰা —
| পুৰণি অসমীয়া | আধুনিক অসমীয়া |
|---|---|
| একদিনা পৰীক্ষিত ৰাজা ধনু-শৰ ধৰি মৃগয়া কৰিতে বনক গৈলা। | এদিন পৰীক্ষিত ৰজাই ধনু-শৰ লৈ চিকাৰ কৰিবলৈ বনলৈ গৈছিল। |
| মৃগক খেদি ক্ষুধায়ে তৃষ্ণায়ে শ্ৰান্ত হৈলা। | চিকাৰত পহু খেদি খেদি ভোক পিয়াহত ক্লান্ত হৈ পৰিল। |
| মুনি সমাধি কৰি বহিছে, চকু মুদি কথা নকয়। | মুনিয়ে সমাধি কৰি বহি আছে, চকু মুদি কথা নকয়। |
| খং উঠিল ৰাজাৰ, কাষতে পৰিল মৰা সাপ এডাল মেৰিয়াই দিলা মুনিৰ গলত। | ৰজাৰ খং উঠিল আৰু কাষতে পৰি থকা মৰা সাপ এডাল তুলি মুনিৰ ডিঙিত মেৰিয়াই দিলে। |
| এই কথা শুনি শৃংগী খঙত অগ্নিশৰ্মা হৈ কৌষিকী নদীৰ পানী চুই শাপ দিলে। | এই কথা শুনি শৃংগী খঙত জ্বলি উঠিল আৰু কৌষিকী নদীৰ পানী স্পৰ্শ কৰি অভিশাপ দিলে। |
চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
৩। চমু উত্তৰ দিয়া —
(ক) পৰীক্ষিত ৰজা বনলৈ কিয় গৈছিল?
উত্তৰঃ পৰীক্ষিত ৰজা মৃগয়া (চিকাৰ) কৰিবলৈ বনলৈ গৈছিল।
(খ) বনত পৰীক্ষিত ৰজা কাক খেদি পিয়াহ লাগিছিল?
উত্তৰঃ বনত পৰীক্ষিত ৰজাই মৃগ অৰ্থাৎ হৰিণ খেদি পিয়াহ লাগিছিল।
(গ) পৰীক্ষিত ৰজা কাৰ আশ্ৰমলৈ পানী খুজিবলৈ গৈছিল?
উত্তৰঃ পৰীক্ষিত ৰজা শমীক মুনিৰ আশ্ৰমলৈ পানী খুজিবলৈ গৈছিল।
(ঘ) শমীক মুনিৰ পুত্ৰৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ শমীক মুনিৰ পুত্ৰৰ নাম আছিল শৃংগী।
(ঙ) শৃংগীয়ে কোনখন নদীৰ পানী স্পৰ্শ কৰি পৰীক্ষিত ৰজাক অভিশাপ দিছিল?
উত্তৰঃ শৃংগীয়ে কৌষিকী নদীৰ পানী স্পৰ্শ কৰি পৰীক্ষিত ৰজাক অভিশাপ দিছিল।
(চ) পৰীক্ষিত ৰজাক আৰু কি নামেৰে জনা যায়?
উত্তৰঃ পৰীক্ষিত ৰজাক চক্ৰৱৰ্তী ৰজা নামেৰেও জনা যায়।
(ছ) ‘পৰীক্ষিতৰ ব্ৰহ্মশাপ’ পাঠটি কোনখন গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ‘পৰীক্ষিতৰ ব্ৰহ্মশাপ’ পাঠটি ভট্টদেৱৰ ‘কথা ভাগৱত’ গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে।
(জ) শমীক মুনিয়ে প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিবলৈ কি কৰিছিল?
উত্তৰঃ শমীক মুনিয়ে প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিবলৈ ভগৱান কৃষ্ণৰ প্ৰাৰ্থনাত ৰত হৈছিল।
(ঝ) ৰজাৰ অবিহনে ৰাজ্যৰ কি অৱস্থা হ’ব বুলি শমীক মুনিয়ে কৈছিল?
উত্তৰঃ ৰজাৰ অবিহনে ৰাজ্যত চোৰ-ডকাইতৰ উৎপাত বাঢ়িব আৰু প্ৰজাসকলৰ বৰ কষ্ট হ’ব বুলি শমীক মুনিয়ে কৈছিল।
(ঞ) অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জন্মদাতা বুলি কাক কোৱা হয়?
উত্তৰঃ অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জন্মদাতা বুলি ভট্টদেৱক কোৱা হয়।
দীঘল প্ৰশ্নোত্তৰ
৪। তলৰ প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ দিয়া —
(ক) পৰীক্ষিত ৰজাই শমীক মুনিৰ ডিঙিত মৰা সাপ মেৰিয়াই দিয়াৰ কাৰণ কি আছিল?
উত্তৰঃ এদিন পৰীক্ষিত ৰজা ধনু-শৰ লৈ বনলৈ মৃগয়া কৰিবলৈ গৈছিল। বনত হৰিণ খেদি খেদি তেওঁ ভোক পিয়াহত অতিশয় ক্লান্ত আৰু আকুল হৈ পৰিল। পিয়াহত ব্যাকুল হৈ তেওঁ শমীক মুনিৰ আশ্ৰমলৈ গৈ পানী বিচাৰিলে। কিন্তু শমীক মুনি সেই সময়ত গভীৰ সমাধিত মগ্ন হৈ চকু মুদি বহি আছিল। ৰজাই বাৰে বাৰে ডাকিলেও মুনিয়ে সাড়া নিদিলে। ৰজাই ভাবিলে মুনিয়ে ধ্যানৰ ভাও জুৰি আছে আৰু ইচ্ছাকৃতভাৱে তেওঁক অৱজ্ঞা কৰিছে। এই ভাবনাত ৰজাৰ মনত প্ৰচণ্ড খং উঠিল আৰু তেওঁ কাষতে পৰি থকা এডাল মৰা সাপ তুলি মুনিৰ ডিঙিত মেৰিয়াই দিলে। ৰজাই বুজিব পৰা নাছিল যে মুনি সঁচাকৈয়ে সমাধিত আছিল আৰু তেওঁৰ কথা শুনিব পৰা নাছিল।
(খ) শৃংগীয়ে পৰীক্ষিত ৰজাক কি অভিশাপ দিছিল? শমীক মুনিয়ে পুত্ৰৰ এই কাৰ্যক কিয় সমৰ্থন কৰা নাছিল?
উত্তৰঃ শমীক মুনিৰ পুত্ৰ শৃংগীয়ে পিতৃৰ ডিঙিত মৰা সাপ মেৰিয়াই থকা দেখি ক্ৰোধত অগ্নিশৰ্মা হ’ল। তেওঁ কৌষিকী নদীৰ পানী স্পৰ্শ কৰি পৰীক্ষিত ৰজাক অভিশাপ দিলে — সাত দিনৰ পাছত তক্ষক নামৰ সাপে দংশন কৰিব আৰু ৰজাৰ মৃত্যু হ’ব। শমীক মুনিয়ে পুত্ৰৰ এই কাৰ্য সমৰ্থন কৰা নাছিল কাৰণ পৰীক্ষিত এজন ধাৰ্মিক, চক্ৰৱৰ্তী আৰু ন্যায়পৰায়ণ ৰজা। তেওঁ পিয়াহৰ আতুৰতাত ভুল বুজি সেই কাম কৰিছিল। ৰজাৰ মৃত্যু হ’লে ৰাজ্যত বিশৃংখলা সৃষ্টি হ’ব, চোৰ-ডকাইতৰ উৎপাত বাঢ়িব আৰু প্ৰজাসকলৰ অপৰিসীম কষ্ট হ’ব। শমীক মুনিয়ে নিজৰ অপমানৰ চিন্তা নকৰি ৰাজ্য আৰু প্ৰজাৰ মংগলৰ কথা ভাবিলে আৰু কৃষ্ণৰ ওচৰত প্ৰায়শ্চিত্তৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।
(গ) শমীক মুনিৰ চৰিত্ৰৰ কোনবোৰ গুণ পাঠটিত প্ৰকাশ পাইছে?
উত্তৰঃ পাঠটিত শমীক মুনিৰ চৰিত্ৰৰ বিভিন্ন মহৎ গুণ প্ৰকাশ পাইছে। প্ৰথমতে, তেওঁ এজন সাধক মুনি — গভীৰ সমাধিত মগ্ন থাকিব পৰা তেওঁৰ আধ্যাত্মিক শক্তি আছে। দ্বিতীয়তে, পৰীক্ষিত ৰজাই তেওঁক অৱমান কৰি মৰা সাপ ডিঙিত মেৰিয়াই দিলেও তেওঁ ক্ৰোধ প্ৰকাশ কৰা নাছিল — এই ক্ষমাশীলতা তেওঁৰ মহত্বৰ পৰিচায়ক। তৃতীয়তে, পুত্ৰ শৃংগীয়ে ৰজাক অভিশাপ দিয়াত তেওঁ নিজৰ অপমানৰ প্ৰতিশোধৰ কথা নাভাবি ৰাজ্য আৰু প্ৰজাৰ কল্যাণৰ চিন্তা কৰিলে। এনেদৰে পাঠটিত শমীক মুনি এজন ক্ষমাশীল, দেশপ্ৰেমী, নিঃস্বাৰ্থ আৰু উদাৰ মহৎ ব্যক্তি হিচাপে চিত্ৰিত হৈছে।
(ঘ) ভট্টদেৱৰ জীৱন আৰু সাহিত্যকৃতি সম্পৰ্কে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ ভট্টদেৱৰ সম্পূৰ্ণ নাম আছিল বৈকুণ্ঠ নাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৫৫৮ খ্ৰিষ্টাব্দত কামৰূপ জিলাৰ বৰনগৰ ভেৰাগ্ৰামত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল শ্ৰীচন্দ্ৰ ভাৰতী। পিতৃৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁ দামোদৰদেৱৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল। সকলো শাস্ত্ৰত তেওঁৰ গভীৰ ব্যুৎপত্তি আছিল। ভট্টদেৱক ‘কবিৰত্ন’ আৰু ‘ভট্টাচাৰ্য’ উপাধিৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল। তেওঁ অসাধাৰণ দক্ষতাৰে পুৰাণ আৰু ভাগৱত অসমীয়াত ব্যাখ্যা কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰধান গদ্য পুথিসমূহ হ’ল — ‘কথা ভাগৱত’, ‘কথা ৰত্নৱালী’, ‘কথা গীতা’, ‘শৰণ মালিকা’, ‘গুৰু বংশাৱলী’, ‘প্ৰসংগ মালা’, ‘ভক্তিসাৰ’ আৰু ‘বিবেক’। ১৬৩৮ খ্ৰিষ্টাব্দত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। ভট্টদেৱক ‘অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জন্মদাতা’ বুলি সন্মান দিয়া হয়।
শব্দৰ অৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| সমাধি | বাহ্য জ্ঞান এৰি গভীৰভাৱে ঈশ্বৰৰ চিন্তাত মগ্ন হোৱা অৱস্থা; গভীৰ ধ্যান |
| তৃষ্ণা / পিয়াহ | পানী খোৱাৰ হেঁপাহ; তৃষ্ণা |
| আকুল | বিবশ, বিব্ৰত, কাতৰ |
| মৃগয়া | পহু চিকাৰ কৰা; চিকাৰ অভিযান |
| অৱজ্ঞা | অসম্মান; তুচ্ছ-তাচ্ছিল্য |
| অগ্নিশৰ্মা | অতিশয় খঙী; জ্বলি-পুৰি উঠা |
| শাপ / অভিশাপ | লোকৰ অমংগল হওক বুলি কৰা বাক্য বা কামনা |
| তক্ষক | এবিধ বিশেষ বিষধৰ সাপ; সাপৰ ৰজা |
| প্ৰায়শ্চিত্ত | পাপ কৰ্মৰ প্ৰতিকাৰৰ উদ্দেশ্যে কৰা প্ৰায়শ্চিত্তমূলক কাৰ্য |
| চক্ৰৱৰ্তী | সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ ৰজা; মহাৰাজা |
| মৃগ | হৰিণ; পহু |
| কৌষিকী | এখন পৱিত্ৰ নদীৰ নাম |
ব্যাকৰণ
৫। তলৰ শব্দসমূহৰ যুক্তাক্ষৰ ভাঙা —
| শব্দ | যুক্তাক্ষৰ | যুক্তাক্ষৰ ভাঙিলে |
|---|---|---|
| অৱজ্ঞা | জ্ঞ | জ + ঞ |
| তৃষ্ণা | ষ্ণ | ষ + ণ |
| চক্ৰ | ক্ৰ | ক + ৰ |
| প্ৰায়শ্চিত্ত | শ্চ, ত্ত | শ + চ, ত + ত |
| মৃগ্য | গ্য | গ + য |
৬। তলৰ শব্দযুটিৰ পাৰ্থক্য দেখুৱাই বাক্য ৰচনা কৰা —
(ক) শাপ আৰু সাপ
উত্তৰঃ শাপ = লোকৰ অমংগল কামনা কৰা বাক্য। উদাহৰণ: শৃংগীয়ে পৰীক্ষিত ৰজাক শাপ দিলে।
সাপ = এবিধ সৰীসৃপ প্ৰাণী। উদাহৰণ: পৰীক্ষিত ৰজাই মুনিৰ ডিঙিত মৰা সাপ এডাল মেৰিয়াই দিলে।
(খ) শৰ আৰু সৰ
উত্তৰঃ শৰ = কাঁড়; তীৰ। উদাহৰণ: পৰীক্ষিত ৰজাই ধনু-শৰ লৈ বনলৈ গৈছিল।
সৰ = গাখীৰৰ ওপৰত জমা হোৱা চামনি। উদাহৰণ: গাখীৰ উতলালে সৰ পৰে।
(গ) তান আৰু টান
উত্তৰঃ তান = সংগীতৰ সুৰ; সুৰৰ বিস্তাৰ। উদাহৰণ: গায়কজনে মধুৰ তান তুলিলে।
টান = কঠিন; শক্ত। উদাহৰণ: এই দৰজাৰ টোপোলা বৰ টান।
৭। তলৰ শব্দসমূহৰ বিপৰীতাৰ্থক শব্দ লিখা —
| শব্দ | বিপৰীতাৰ্থক শব্দ |
|---|---|
| ৰজা | প্ৰজা |
| ন্যায় | অন্যায় |
| শান্ত | উগ্ৰ / অশান্ত |
| মহৎ | নীচ |
| জীৱন | মৃত্যু |
| দোষ | গুণ |
ভট্টদেৱৰ সাহিত্যকৃতি
৮। ভট্টদেৱৰ গ্ৰন্থসমূহৰ নাম লিখা।
| গদ্য পুথি | পদ্য পুথি |
|---|---|
| কথা ভাগৱত | ভক্তিসাৰ |
| কথা ৰত্নৱালী | বিবেক |
| কথা গীতা | প্ৰসংগ মালা |
| শৰণ মালিকা | গুৰু বংশাৱলী |
অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ (MCQ)
৯। শুদ্ধ উত্তৰটো বাছি উলিওৱা —
(ক) ‘পৰীক্ষিতৰ ব্ৰহ্মশাপ’ পাঠটি কোনখন গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱৰ ‘কথা ভাগৱত’।
(খ) ভট্টদেৱৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ ১৫৫৮ খ্ৰিষ্টাব্দত।
(গ) পৰীক্ষিত ৰজাই শমীক মুনিৰ ডিঙিত কি মেৰিয়াই দিছিল?
উত্তৰঃ এডাল মৰা সাপ।
(ঘ) শৃংগীয়ে কোনখন নদীৰ পানী চুই পৰীক্ষিত ৰজাক অভিশাপ দিছিল?
উত্তৰঃ কৌষিকী নদী।
(ঙ) পৰীক্ষিত ৰজাক কিমান দিনৰ ভিতৰত তক্ষকে দংশন কৰিব বুলি অভিশাপ দিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ সাত দিনৰ ভিতৰত।
(চ) ভট্টদেৱৰ সম্পূৰ্ণ নাম কি আছিল?
উত্তৰঃ বৈকুণ্ঠ নাথ ভাগৱত ভট্টাচাৰ্য।
(ছ) ভট্টদেৱক কোনবোৰ উপাধিৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল?
উত্তৰঃ কবিৰত্ন আৰু ভট্টাচাৰ্য।
(জ) অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ জন্মদাতা কোন?
উত্তৰঃ ভট্টদেৱ।
(ঝ) ভট্টদেৱে কাৰ ওচৰত শৰণ লৈছিল?
উত্তৰঃ দামোদৰদেৱৰ ওচৰত।
(ঞ) শমীক মুনিয়ে খং নকৰি কৃষ্ণৰ ওচৰত কিহৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে?
উত্তৰঃ প্ৰায়শ্চিত্তৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।