সাৰাংশ: “জতুৱাৰ জঁট” শীৰ্ষক কবিতাটি অসমীয়া ভাষাৰ বিভিন্ন জতুৱা কথা আৰু জতুৱা ঠাঁচেৰে ভৰপূৰ এটি আনন্দদায়ক ৰচনা। এই কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জীৱন আৰু সংস্কৃতিৰ লগত জড়িত বিভিন্ন মুখৰোচক জতুৱা প্ৰকাশভংগী একত্ৰিত কৰিছে। কবিতাটোৰ মাজেৰে ফুটি উঠিছে মানুহৰ স্বভাৱ, ব্যৱহাৰ আৰু জীৱন-যাপনৰ বিভিন্ন ধৰণ।
কবিতাটোত উল্লেখ আছে যে “আকাশত চাং পতা” মানে অসম্ভৱ মিছা কথা কোৱা মানুহৰ কথা। “আলাসৰ লাড়ু” বুলিলে অতিপাত আদৰ-সোমাতত লালিত-পালিত মানুহক বুজোৱা হয়। “আটোম-টোকাৰি” মানে সুন্দৰ আৰু পৰিপাটিকৈ সজোৱা কথা বুজায়। কবিতাটোত থকা “ঘিট্ মিট্ আন্ধাৰত ভূত দেখা” অৰ্থাৎ কল্পনাপ্ৰৱণ ভীৰু মানুহৰ কথাও কোৱা হৈছে।
কবিতাটোৰ মাজেদি কবিয়ে দেখুৱাইছে যে জতুৱা ঠাঁচ নজনা মানুহক বুদ্ধিত টোকোনা বুলি গণ্য কৰা হয়। ফকৰা-যোজনা আৰু জতুৱা কথা জানিলেহে ভাষা সুন্দৰ, ৰসাল আৰু গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ হয়। মুঠতে, এই কবিতাটো অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ চহকী ভঁৰালৰ পৰিচয় দিয়ে।
Summary: “Jotuar Jot” (A Collection of Proverbs) is a delightful poem from the Class 7 Assamese textbook Ankuran Part 7 (SCERT Assam). The poem is a rich tapestry of Assamese idiomatic expressions (জতুৱা ঠাঁচ) and proverbial phrases (জতুৱা কথা) that reflect the wit, wisdom, and cultural identity of the Assamese people. Through colourful imagery and folk expressions, the poem introduces readers to the vibrant world of Assamese idioms — from “Akashat chang pata” (telling impossible lies) to “Alasar laru” (a pampered person) and “Atom-tokari” (neatly arranged). The poem emphasises that knowledge of these idiomatic expressions enriches one’s language and makes speech beautiful, lively, and dignified. Those who do not know these proverbs and idioms are considered dull-witted. This poem serves as a joyful introduction to the treasure trove of Assamese folk literature.
পাঠভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ
প্ৰশ্ন ১। যতি, বিৰামলৈ লক্ষ্য ৰাখি কবিতাটো শুদ্ধ উচ্চাৰণেৰে পঢ়া।
উত্তৰঃ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজে কৰা।
প্ৰশ্ন ২। কবিতাটো আবৃত্তি কৰা।
উত্তৰঃ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিজে কৰা।
প্ৰশ্ন ৩। তলৰ প্ৰশ্নবোৰৰ চমু উত্তৰ দিয়া —
(ক) কবিতাটোৰ মতে আকাশত চাং কোনে পাতে?
উত্তৰঃ কবিতাটোৰ মতে আকাশত চাং নপতা ফুকনে পাতে।
(খ) “অহুকাণে-পহুকাণে” মানে কি?
উত্তৰঃ “অহুকাণে-পহুকাণে” মানে আৰ তাৰ পৰা ঘুনুক-ঘানাককৈ আহি থকা কণ্ঠস্বৰ বা বচন — অৰ্থাৎ অস্পষ্টভাৱে শুনা কথা বা শব্দ।
(গ) “ঘিট্ মিট্” আন্ধাৰত কি দেখে?
উত্তৰঃ “ঘিট্ মিট্” আন্ধাৰত ভূত দেখে।
(ঘ) কোনবোৰ লোকে বৰ ভয় খায়?
উত্তৰঃ অলপ-ধতুৱাবোৰ লোকে বৰ ভয় খায়।
(ঙ) কবিয়ে কাক বুদ্ধিত টোকোনা বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে ফকৰা-যোজনা নজনা, নিশিকা লোকবিলাকক বুদ্ধিত টোকোনা বুলি কৈছে।
প্ৰশ্ন ৪। তলৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া —
(ক) মৈত উঠিলে সহজে কাক নমাব নোৱাৰি?
উত্তৰঃ মৈত উঠিলে অকঁৰাক সহজে নমাব নোৱাৰি।
(খ) আঁঠুৱাৰ তলত মহৰ কি অৱস্থা হয়?
উত্তৰঃ আঁঠুৱাৰ তলত মহৰ লোভত পৰি আপোনঘাতী আওঁমৰণে মৰিবলগীয়া অৱস্থা হয়।
(গ) ফকৰা-যোজনা নাজানিলে বা নিশিকিলে কি হয়?
উত্তৰঃ ফকৰা-যোজনা নাজানিলে বা নিশিকিলে ভাষা সুন্দৰ, ৰসাল আৰু গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ নহয়। জতুৱা কথা নজনা মানুহক বুদ্ধিত টোকোনা বুলি গণ্য কৰা হয়।
বিপৰীত অৰ্থ লিখা
প্ৰশ্ন ৫। তলৰ শব্দবোৰৰ বিপৰীত অৰ্থ লিখা —
উত্তৰঃ
- পোহৰ — আন্ধাৰ
- অসাধ্য — সাধ্য
- নির্লোভ — লোভী
- জটিল — সহজ
- বেছি — কম
- মিছা — সঁচা
জতুৱা ঠাঁচ — অৰ্থ আৰু প্ৰয়োগ
প্ৰশ্ন ৬। পাঠটোত থকা জতুৱা ঠাঁচবোৰৰ অৰ্থ বুজাই লিখা —
উত্তৰঃ পাঠটোত থকা উল্লেখযোগ্য জতুৱা ঠাঁচ (Assamese idioms/proverbs) আৰু সিহতৰ অৰ্থ তলত দিয়া হ’ল —
- কুন্দত ধুনীয়া — পৰিষ্কাৰ, পৰিপাটি আৰু সুন্দৰ।
- খোলাকটিৰ তাল — কোনো কামত নহা, অকামিলা।
- চুঙা-বাদুলি — সংসাৰ বিষয়ে একো নজনা অনভিজ্ঞ লোক।
- কথা-চহকী — বেছিকৈ কথা কোৱা স্বভাৱৰ মানুহ।
- বুকুৰ-কুটুম — অতি আপোনজন, অন্তৰঙ্গ আত্মীয়।
- ঘৰ-গোনা — সদায় ঘৰতে থাকি ভাল পোৱা, বাহিৰলৈ নোযোৱা মানুহ।
- বগলিভকত — ভণ্ড, দেখাত ধাৰ্মিক কিন্তু ভিতৰত ছলনাময়।
- আকাশত চাং পতা — অসম্ভৱ মিছা কথা কোৱা বা আজগুবি দাবী কৰা।
- অহুকাণে-পহুকাণে — আৰ তাৰ পৰা অস্পষ্টভাৱে শুনা, কাণৰ ফুটত পৰা কথা।
- আলাসৰ লাড়ু — অতিপাত আদৰ-সোমাতত লালিত-পালিত, মৰম-চেনেহেৰে জুৰুলি খোৱা মানুহ।
- আটোম-টোকাৰি — সুন্দৰ আৰু পৰিপাটিকৈ সজোৱা-পৰোৱা।
- গাই বাই চা — ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰা, দোষ স্বীকাৰ কৰি মাফ বিচৰা।
জতুৱা ঠাঁচ বাক্যত প্ৰয়োগ
প্ৰশ্ন ৭। পাঠৰ পৰা পাঁচটা জতুৱা ঠাঁচ বাছি উলিয়াই সেইবোৰ বাক্যত প্ৰয়োগ কৰা।
উত্তৰঃ
- আকাশত চাং পতা: আকাশত চাং পতা কথা কৈ ফুৰা মানুহক কোনেও বিশ্বাস নকৰে।
- অহুকাণে-পহুকাণে: পুতেকৰ কু-স্বভাৱৰ কথা দেউতাকে অহুকাণে-পহুকাণে শুনি বৰ দুখ পালে।
- আলাসৰ লাড়ু: ঘৰখনৰ একেজনী ছোৱালী কাৰণে তাই সকলোৰে আলাসৰ লাড়ু হৈ পৰিছে।
- আটোম-টোকাৰি: সু-গৃহিণীয়ে একোখন ঘৰ বৰ আটোম-টোকাৰিকৈ সজাই-পৰাই ৰাখে।
- গাই বাই চা: নিজৰ দোষ ক্ষমা কৰিবলৈ সমাজৰ মানুহৰ ওচৰত গাই বাই চা।
এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা
প্ৰশ্ন ৮। তলত দিয়া কথাখিনি এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা —
উত্তৰঃ
- আনৰ ভাল দেখিব নোৱাৰা — চকুচৰহা
- অহুকাণে-পহুকাণে শুনা — কাণবাগৰা
- মাক-দেউতাকক মৰম কৰা — মৰমিয়াল
- নিয়মমতে খৰচ কৰা — মিতব্যয়ী
অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ
প্ৰশ্ন ১। “জতুৱাৰ জঁট” কবিতাটি কোনখন পাঠ্যপুথিত আছে?
উত্তৰঃ “জতুৱাৰ জঁট” কবিতাটি ASSEB (অসম ৰাজ্যিক মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদ)-ৰ সপ্তম শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি “অংকুৰণ সপ্তম ভাগ”-ত সন্নিবিষ্ট হৈছে।
প্ৰশ্ন ২। জতুৱা কথা বা জতুৱা ঠাঁচ কাক বোলে?
উত্তৰঃ অসমীয়া ভাষাত সৰহ দিনৰ পৰা প্ৰচলিত হৈ আহি থকা প্ৰবাদ-প্ৰবচন আৰু বিশেষ অৰ্থব্যঞ্জক প্ৰকাশভংগীক জতুৱা কথা বা জতুৱা ঠাঁচ বোলা হয়। এইবোৰ মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা জন্ম পোৱা লোকজ্ঞান আৰু সমাজৰ চহকী সংস্কৃতিৰ পৰিচায়ক।
প্ৰশ্ন ৩। ভাষাৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধিত জতুৱা ঠাঁচৰ কি ভূমিকা আছে?
উত্তৰঃ জতুৱা ঠাঁচে ভাষাক সুন্দৰ, ৰসাল আৰু গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ কৰি তোলে। সাধাৰণ কথাকো জতুৱা ঠাঁচৰ যোগেদি আকৰ্ষণীয় আৰু প্ৰভাৱশালীকৈ প্ৰকাশ কৰিব পাৰি। এনেবোৰ প্ৰয়োগে বক্তব্যৰ গভীৰতা বৃদ্ধি কৰে আৰু শুনা বা পঢ়া মানুহৰ মনত স্থায়ী ছাপ পেলায়।
প্ৰশ্ন ৪। “বগলিভকত” মানে কি? এই জতুৱা ঠাঁচটো বাক্যত প্ৰয়োগ কৰা।
উত্তৰঃ “বগলিভকত” মানে ভণ্ড মানুহ — যি দেখাত ধাৰ্মিক বা সৎ কিন্তু ভিতৰত ছলনাময়। যেনে — “সেই মানুহজন আচলতে এজন বগলিভকত, দেখিলে ভক্ত যেন লাগে কিন্তু কামত একদম বেলেগ।”
প্ৰশ্ন ৫। “চুঙা-বাদুলি” আৰু “ঘৰ-গোনা” জতুৱা ঠাঁচ দুটাৰ পার্থক্য বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ “চুঙা-বাদুলি” মানে সংসাৰৰ কথা একো নজনা একেবাৰে অনভিজ্ঞ মানুহ। আনহাতে, “ঘৰ-গোনা” মানে যি মানুহে সদায় ঘৰতে থাকি ভাল পায়, বাহিৰলৈ যোৱা বা সমাজৰ লগত মিলামিচা কৰা পছন্দ নকৰে। দুয়োটা ভিন্ন ধৰণৰ স্বভাৱক বুজায়।
প্ৰশ্ন ৬। কবিতাটোত উল্লেখিত “নপতা ফুকন” আৰু “অলপ-ধতুৱা” বুলিলে কি বুজায়?
উত্তৰঃ “নপতা ফুকন” হৈছে এটি জতুৱা প্ৰকাশ। কবিতাটোত “আকাশত চাং পতা” প্ৰসংগত নপতা ফুকনে পাতে বুলি কোৱা হৈছে, অৰ্থাৎ যি অসম্ভৱ কথা কয় তাক বুজোৱা হৈছে। “অলপ-ধতুৱা” বুলিলে ভীৰু বা সাহসহীন মানুহক বুজোৱা হয় — যিসকলে সহজতে ভয় খায় আৰু ঘিট্ মিট্ আন্ধাৰত ভূত দেখে।
প্ৰশ্ন ৭। অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিত জতুৱা ঠাঁচৰ গুৰুত্ব কি?
উত্তৰঃ অসমীয়া সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিত জতুৱা ঠাঁচৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। এইবোৰ অসমীয়া জাতিৰ বহু প্ৰজন্মৰ জীৱনানুভৱ আৰু জ্ঞানৰ সংকলন। জতুৱা কথাই ভাষাক সমৃদ্ধ কৰে, লোক-জীৱনৰ মূল্যবোধ প্ৰতিফলিত কৰে আৰু সাহিত্যক জীৱন্ত কৰি তোলে। এইবোৰৰ মাজেদি অসমীয়া সমাজৰ চিন্তা-চৰ্চা, হাস্যৰস, নীতিবোধ আৰু সামাজিক বাস্তৱতাৰ পৰিচয় পোৱা যায়।