সাৰাংশ: ‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটিত তিনিগৰাকী দিব্যাংগ ব্যক্তিৰ অসাধাৰণ জীৱন-সংগ্ৰামৰ কথা তুলি ধৰা হৈছে — প্ৰিন্সি গগৈ, জুলী বৰুৱা আৰু সংগ্ৰামজ্যোতি চৌধুৰী। প্ৰিন্সি গগৈ দুয়োখন হাত নোহোৱাকৈ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। সৰু কালত সমাজৰ কিছুমান লোকে তেওঁক সমমৰ্মিতাৰে আকোঁৱালি লৈছিল, কিন্তু আন কিছুমানে তেওঁক অমংগলীয়া বুলি গণ্য কৰিছিল। বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰাতো সহজ নাছিল — সোণাৰীৰ ৰজাঢাপ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়খনহে তেওঁক আঁকোৱালি লৈছিল। পিছলৈ তেওঁ ভৰিৰ আঙুলিৰে লিখা-পঢ়া আৰু ছবি অঁকাৰ অদ্ভুত দক্ষতা অৰ্জন কৰে। পঢ়া-শুনাৰ লগতে গান গোৱাতো তেওঁৰ বিশেষ পাৰদৰ্শিতা আছিল। বৰ্তমানে তেওঁ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতক পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতি লৈছে আৰু গুৱাহাটীৰ নেমকেয়াৰ হাস্পাতালৰ অভ্যৰ্থনা কক্ষত কাম কৰি আছে।
জুলী বৰুৱাই লখিমপুৰলৈ যাওঁতে বাছ দুৰ্ঘটনাত দুয়োখন হাত হেৰুৱাইছিল। দুৰ্ঘটনাৰ পিছত এক সীমাহীন বিষাদ আৰু অসহায়তাই তেওঁক জুমুৰি ধৰিছিল। কিন্তু তেওঁ ভাঙি পৰা নাছিল — মনৰ দুখ কবিতাৰ ৰূপ দিছিল আৰু সেই কবিতাসমূহে তেওঁক নতুন পৰিচয় দিছিল। ‘আপোনাৰ দৰে মোৰো দুখন হাত আছিল’ শীৰ্ষক কবিতাটি তেওঁৰ জীৱনসংগ্ৰামৰ এক জীৱন্ত দলিল। এতিয়া তেওঁ অসম চৰকাৰৰ তথ্য আৰু জনসম্পৰ্ক বিভাগত সহকাৰী গৱেষণা বিষয়া হিচাপে কৰ্মৰত। তেওঁৰ স্বপ্ন হ’ল দিব্যাংগ লোকসকলৰ বাবে ‘এজোপা বৰগছ’ হৈ থিয় হোৱা — তেওঁলোকৰ খাদ্য, বস্ত্ৰ, আশ্ৰয়ৰ ব্যৱস্থা কৰি তেওঁলোকৰ সুপ্ত প্ৰতিভাক বিকশিত কৰা।
সংগ্ৰামজ্যোতি চৌধুৰী গুৱাহাটীৰ এজন বাক্-শ্ৰৱণ প্ৰতিবন্ধী শিল্পী। তেওঁৰ মাতৃয়ে তেওঁৰ প্ৰতিভা চিনাক্ত কৰি গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডত ভৰ্তি কৰাই দিছিল, য’ত তেওঁ চাৰুকলাৰ পাঁচ বছৰীয়া ডিপ্লোমা লাভ কৰে। নিজস্ব চিত্ৰকলা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰি তেওঁ এতিয়া অন্যান্য প্ৰতিবন্ধী শিশুক চিত্ৰকলা শিকাই আছে। ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ বহু বঁটা অৰ্জন কৰিছে, য’ত পঞ্চম ভাৰতীয় শিল্পকলা প্ৰতিযোগিতাৰ প্ৰথম পুৰস্কাৰ অন্যতম। এই তিনিগৰাকী ব্যক্তিৰ জীৱনকাহিনীয়ে শিক্ষা দিয়ে যে প্ৰবল আত্মবিশ্বাস থাকিলে শাৰীৰিক প্ৰতিবন্ধকতা জীৱনৰ পথত কোনো বাধা হ’ব নোৱাৰে।
Summary: The chapter “Pratya:hban” (Challenge) presents the inspiring life stories of three differently-abled individuals — Prinsi Gogoi, Julie Baruah, and Sangramjyoti Choudhury — who defied their physical limitations through self-confidence and determination. Prinsi Gogoi, born without both hands, faced social stigma and initial rejection from schools, but was eventually admitted to Rajadhap Primary School in Sonari. She mastered the art of writing and drawing with her toes and excelled in singing. She is currently pursuing graduation from Krishna Kanta Handiqui State Open University while working as a receptionist at Nemcare Hospital, Guwahati. Julie Baruah lost both arms in a bus accident on the way to Lakhimpur. Rather than giving in to despair, she channelled her pain into poetry, most notably the poem “Aponaar dare moro dukhan haat aasil.” She now works as an Assistant Research Officer in Assam’s Information and Public Relations Department, and dreams of becoming a “great banyan tree” — a shelter and support for the disabled community. Sangramjyoti Choudhury, a deaf and mute artist from Guwahati, received formal training at the Guwahati Artist Guild, set up his own art centre to teach other disabled children, and won numerous national and international awards including first prize at the Fifth Indian Art Competition. The chapter conveys that self-belief is the most powerful force that enables people to overcome any physical barrier and live life to the fullest.
লেখকৰ পৰিচয়
‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটি SCERT অসম প্ৰকাশিত ‘অংকুৰণ সপ্তম ভাগ’ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত এটি তথ্যভিত্তিক গদ্যৰচনা। এই পাঠটিত বাস্তৱ জীৱনৰ তিনিগৰাকী দিব্যাংগ ব্যক্তিৰ সংগ্ৰামী জীৱনৰ কথা তুলি ধৰা হৈছে। পাঠটিত অসমৰ সমাজজীৱনত দিব্যাংগ মানুহসকলৰ প্ৰতি সমতাৰ দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তোলাৰ বাৰ্তা প্ৰদান কৰা হৈছে। ‘দিব্যাংগ’ শব্দটিৰ অৰ্থ হ’ল যিসকল ব্যক্তি কোনো এটা অংগত অক্ষম কিন্তু অন্যান্য দিশত পূৰ্ণ সক্ষম। প্ৰতি বছৰে ডিচেম্বৰ মাহৰ ৩ তাৰিখে ‘আন্তৰ্জাতিক দিব্যাংগ দিৱস’ পালন কৰা হয়।
পাঠভিত্তিক প্ৰশ্নোত্তৰ
চমু প্ৰশ্নোত্তৰ
১। তলত দিয়া প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া —
(ক) সৰু কালত প্ৰিন্সি গগৈয়ে সমাজৰ পৰা কেনে ব্যৱহাৰ পাইছিল?
উত্তৰঃ সৰু কালত প্ৰিন্সি গগৈক ওচৰ-চুবুৰীয়া আৰু সমাজৰ কিছুমান লোকে সমমৰ্মিতাৰে আকোঁৱালি লৈছিল। কিন্তু আন কিছুমান লোকে তেওঁক অমংগলীয়া বুলি গণ্য কৰিছিল।
(খ) বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰাৰ সময়ত প্ৰিন্সি গগৈয়ে কি সমস্যাৰ সন্মুখীন হৈছিল?
উত্তৰঃ বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তিৰ সময়ত অন্যান্য বিদ্যালয়সমূহে প্ৰিন্সি গগৈক ভৰ্তি লবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছিল। শেষত সোণাৰীৰ ৰজাঢাপ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়খনে তেওঁক আঁকোৱালি লৈছিল।
(গ) প্ৰিন্সি গগৈৰ বিশেষ দক্ষতাসমূহ কি কি?
উত্তৰঃ পঢ়া-শুনাৰ উপৰিও প্ৰিন্সি গগৈৰ ভৰিৰ আঙুলিৰ জৰিয়তে ছবি অঁকা আৰু গান গোৱাত বিশেষ দক্ষতা আছে।
(ঘ) দুৰ্ঘটনাৰ পাছত জুলী বৰুৱাৰ মানসিক অৱস্থা কেনে আছিল?
উত্তৰঃ দুৰ্ঘটনাৰ পাছত জুলী বৰুৱাই বৰ অসহায় অনুভৱ কৰিছিল। এক সীমাহীন বিষাদ-বেদনা আৰু চিন্তাই তেওঁক জুমুৰি ধৰিছিল। তেওঁ মনৰ সেই দুখ কবিতাৰ মাধ্যমেৰে প্ৰকাশ কৰিছিল।
(ঙ) সংগ্ৰামজ্যোতিয়ে চিত্ৰকলাৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা ক’ত লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ সংগ্ৰামজ্যোতিয়ে চিত্ৰকলাৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডত লাভ কৰিছিল, য’ত তেওঁ চাৰুকলাৰ পাঁচ বছৰীয়া ডিপ্লোমা সম্পন্ন কৰিছিল।
(চ) ‘দিব্যাংগ’ শব্দটোৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘দিব্যাংগ’ শব্দটোৰ অৰ্থ হ’ল যিসকল ব্যক্তি শাৰীৰিকভাৱে কোনো এটা অংগত অক্ষম কিন্তু অন্যান্য দিশত সম্পূৰ্ণ সক্ষম আৰু দক্ষ।
(ছ) আন্তৰ্জাতিক দিব্যাংগ দিৱস কেতিয়া পালন কৰা হয়?
উত্তৰঃ প্ৰতি বছৰে ডিচেম্বৰ মাহৰ ৩ তাৰিখে আন্তৰ্জাতিক দিব্যাংগ দিৱস পালন কৰা হয়।
দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ
২। প্ৰিন্সি গগৈৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰঃ প্ৰিন্সি গগৈ অসমৰ এগৰাকী অনুপ্ৰেৰণাদায়ী দিব্যাংগ যুৱতী। তেওঁ দুয়োখন হাত নোহোৱাকৈ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। সৰু কালত সমাজৰ কিছুমান লোকে তেওঁক অমংগলীয়া বুলি গণ্য কৰিছিল। বিদ্যালয়ত নাম ভৰ্তি কৰাৰ সময়তো যথেষ্ট বাধাৰ সন্মুখীন হ’বলগা হৈছিল, কিন্তু সোণাৰীৰ ৰজাঢাপ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়খনে তেওঁক সুযোগ দিছিল। তেওঁ ভৰিৰ আঙুলিৰ সহায়ত লিখা-পঢ়া কৰিছিল আৰু ছবি অঁকা আৰু গান গোৱাতো তেওঁ পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাইছিল। বৰ্তমানে তেওঁ কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতক শ্ৰেণীত পঢ়ি আছে আৰু গুৱাহাটীৰ নেমকেয়াৰ হাস্পাতালত অভ্যৰ্থনাকাৰী হিচাপে কৰ্মৰত। তেওঁৰ জীৱনকাহিনীয়ে প্ৰমাণ কৰে যে সংকল্প আৰু আত্মবিশ্বাসে যিকোনো শাৰীৰিক প্ৰতিবন্ধকতা অতিক্ৰম কৰিব পাৰে।
৩। জুলী বৰুৱাই কিয় দিব্যাংগসকলৰ বাবে ‘এজোপা বৰগছ’ হ’ব বিচাৰে? বুজাই লিখা।
উত্তৰঃ জুলী বৰুৱাই নিজেই এজন দিব্যাংগ হিচাপে জীৱনত কি কষ্ট ভোগ কৰিব লাগে, তাক সামনাসামনি অনুভৱ কৰিছে। বাছ দুৰ্ঘটনাত দুয়োখন হাত হেৰুৱাই তেওঁ সীমাহীন বিষাদ আৰু অসহায়তাৰ মাজেদি পাৰ হৈ আহিছে। সেই অভিজ্ঞতাৰ পৰাই তেওঁৰ মনত এই সংকল্পৰ জন্ম হৈছে যে আন দিব্যাংগ মানুহবোৰ যাতে এই কষ্ট নোভোগে। ‘বৰগছ’ এজোপা বিশাল গছ, যি মানুহক ছাঁ দিয়ে, আশ্ৰয় দিয়ে। জুলী বৰুৱায়ো ঠিক তেনেকৈ দিব্যাংগ লোকসকলৰ খাদ্য, বস্ত্ৰ, আশ্ৰয়ৰ ব্যৱস্থা কৰি তেওঁলোকৰ সুপ্ত প্ৰতিভাক বিকশিত কৰিব বিচাৰে। এইদৰে তেওঁ সমাজৰ অৱহেলিত দিব্যাংগ ভাই-ভনীসকলৰ জীৱনলৈ পোহৰ আনিব বিচাৰে।
৪। সংগ্ৰামজ্যোতি চৌধুৰীৰ সাফল্যৰ কাহিনী নিজৰ কথাৰে লিখা।
উত্তৰঃ সংগ্ৰামজ্যোতি চৌধুৰী গুৱাহাটীৰ এজন বাক্-শ্ৰৱণ প্ৰতিবন্ধী যুৱক। তেওঁ কথা ক’ব নোৱাৰে আৰু শুনিবও নোৱাৰে। কিন্তু তেওঁৰ ভিতৰত চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি এক অদম্য আকৰ্ষণ আছিল। তেওঁৰ মাতৃয়ে পুত্ৰৰ প্ৰতিভা চিনাক্ত কৰি তেওঁক গুৱাহাটী আৰ্টিষ্ট গীল্ডত ভৰ্তি কৰাই দিছিল। তাত তেওঁ চাৰুকলাৰ পাঁচ বছৰীয়া ডিপ্লোমা সম্পন্ন কৰে। পিছলৈ তেওঁ নিজস্ব চিত্ৰকলা কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰি অন্যান্য প্ৰতিবন্ধী শিশুক চিত্ৰকলা শিকাবলৈ আৰম্ভ কৰে। তেওঁৰ চিত্ৰবোৰ ৰংচঙীয়া আৰু জীৱন্ত। ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক শিল্পকলা প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ বহু বঁটা-পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে। পঞ্চম ভাৰতীয় শিল্পকলা প্ৰতিযোগিতাত তেওঁ প্ৰথম পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। সংগ্ৰামজ্যোতিৰ জীৱনকাহিনীয়ে প্ৰমাণ কৰে যে শাৰীৰিক সীমাবদ্ধতাই প্ৰতিভাক দমন কৰিব নোৱাৰে।
৫। ‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটিৰ মূল বাৰ্তা কি? তোমাৰ নিজৰ ভাষাত লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটিৰ মূল বাৰ্তা হ’ল — প্ৰবল আত্মবিশ্বাস আৰু দৃঢ় সংকল্প থাকিলে শাৰীৰিক প্ৰতিবন্ধকতা জীৱনৰ পথত বাধা হ’ব নোৱাৰে। প্ৰিন্সি গগৈ, জুলী বৰুৱা আৰু সংগ্ৰামজ্যোতি চৌধুৰী — এই তিনিগৰাকীয়ে নিজৰ শাৰীৰিক অক্ষমতাক জয় কৰি সমাজত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে। তেওঁলোকৰ জীৱনকাহিনীয়ে শিকায় যে ভাগ্য আৰু পৰিস্থিতি যিমানেই প্ৰতিকূল হওক, নিজৰ প্ৰতি বিশ্বাস আৰু কঠোৰ পৰিশ্ৰমেৰে যিকোনো প্ৰত্যাহ্বান মোকাবিলা কৰিব পাৰি। লগতে পাঠটিয়ে আমাক সমাজত দিব্যাংগ ব্যক্তিসকলৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা আৰু সমতাৰ দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তুলিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে।
শব্দৰ অৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| প্ৰত্যাহ্বান | চেলেঞ্জ, মোকাবিলা কৰাৰ সাহস |
| দিব্যাংগ | শাৰীৰিকভাৱে বিকলাংগ কিন্তু অন্যান্য দিশত সক্ষম |
| সমমৰ্মিতা | সহানুভূতি, অনুকম্পা |
| অমংগলীয়া | অশুভ, অপয়া |
| আত্মবিশ্বাস | নিজৰ ওপৰত বিশ্বাস |
| বিষাদ | দুখ, বেদনা, মনৰ যন্ত্ৰণা |
| অসহায়তা | নিজকে দুৰ্বল আৰু বিপন্ন অনুভৱ কৰা অৱস্থা |
| প্ৰতিবন্ধকতা | বাধা, অন্তৰায় |
| পাৰদৰ্শিতা | দক্ষতা, কুশলতা |
| সুপ্ত প্ৰতিভা | লুকাই থকা গুণ বা দক্ষতা |
| অভ্যৰ্থনা কক্ষ | আদৰণি কোঠা, ৰিচেপশ্যন |
| চাৰুকলা | ললিতকলা, ফাইন আৰ্টছ |
ভাষা-অধ্যয়ন
১। তলত দিয়া শব্দবোৰৰ বিপৰীতাৰ্থক শব্দ লিখা —
উত্তৰঃ
| শব্দ | বিপৰীতাৰ্থক শব্দ |
|---|---|
| সুখ | দুখ |
| সাহস | ভয় |
| সফলতা | বিফলতা |
| আশা | নিৰাশা |
| গ্ৰহণ | বৰ্জন / অস্বীকাৰ |
| সক্ষম | অক্ষম |
২। তলত দিয়া যুৰীয়া শব্দবোৰ চিনাক্ত কৰা আৰু অৰ্থ লিখা —
খাদ্য-বস্ত্ৰ, লিখা-পঢ়া, ওচৰ-চুবুৰীয়া, বন্ধু-বৰ্গ
উত্তৰঃ
| যুৰীয়া শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| খাদ্য-বস্ত্ৰ | খাদ্য আৰু পোছাক — জীৱনৰ মৌলিক প্ৰয়োজনীয়তা |
| লিখা-পঢ়া | লিখন আৰু পঠন — শিক্ষাৰ কাৰ্যকলাপ |
| ওচৰ-চুবুৰীয়া | প্ৰতিবেশী, ওচৰে-পাঁজৰে থকা মানুহ |
| বন্ধু-বৰ্গ | বন্ধু-বান্ধৱ, বন্ধুৰ দল |
৩। তলত দিয়া শব্দবোৰ ব্যৱহাৰ কৰি বাক্য ৰচনা কৰা —
প্ৰত্যাহ্বান, আত্মবিশ্বাস, দিব্যাংগ, সংগ্ৰাম, প্ৰতিভা
উত্তৰঃ
- প্ৰত্যাহ্বান: জীৱনৰ প্ৰতিটো প্ৰত্যাহ্বানক সাহসেৰে মোকাবিলা কৰিব লাগে।
- আত্মবিশ্বাস: আত্মবিশ্বাসেই মানুহৰ সফলতাৰ মূল চাবিকাঠি।
- দিব্যাংগ: দিব্যাংগ ব্যক্তিসকলে সমাজত সমান সুযোগ পোৱাৰ অধিকাৰী।
- সংগ্ৰাম: প্ৰিন্সি গগৈৰ জীৱনসংগ্ৰামে আমাক অনুপ্ৰাণিত কৰে।
- প্ৰতিভা: উচিত সুযোগ পালে প্ৰতিটো শিশুৰ প্ৰতিভা বিকশিত হ’ব পাৰে।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ
১। প্ৰিন্সি গগৈয়ে কোন বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতক শ্ৰেণীত পঢ়িছে আৰু তেওঁ কোন ঠাইত কাম কৰিছে?
উত্তৰঃ প্ৰিন্সি গগৈয়ে কৃষ্ণকান্ত সন্দিকৈ ৰাজ্যিক মুক্ত বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতক শ্ৰেণীত পঢ়িছে। লগতে তেওঁ গুৱাহাটীৰ নেমকেয়াৰ হাস্পাতালৰ অভ্যৰ্থনা কক্ষত কৰ্মৰত।
২। জুলী বৰুৱাই লিখা কবিতাটিৰ নাম কি?
উত্তৰঃ জুলী বৰুৱাই লিখা কবিতাটিৰ নাম হ’ল ‘আপোনাৰ দৰে মোৰো দুখন হাত আছিল’।
৩। জুলী বৰুৱা বৰ্তমানে কোন বিভাগত কি পদত কাৰ্যৰত?
উত্তৰঃ জুলী বৰুৱা বৰ্তমানে অসম চৰকাৰৰ তথ্য আৰু জনসম্পৰ্ক বিভাগত সহকাৰী গৱেষণা বিষয়া হিচাপে কাৰ্যৰত।
৪। সংগ্ৰামজ্যোতিয়ে পঞ্চম ভাৰতীয় শিল্পকলা প্ৰতিযোগিতাত কি পুৰস্কাৰ পাইছিল?
উত্তৰঃ সংগ্ৰামজ্যোতিয়ে পঞ্চম ভাৰতীয় শিল্পকলা প্ৰতিযোগিতাত প্ৰথম পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল।
৫। ‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটিত উল্লেখিত তিনিগৰাকী ব্যক্তিৰ নাম লিখা আৰু তেওঁলোকৰ শাৰীৰিক সমস্যাৰ কথা সংক্ষেপে লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটিত উল্লেখিত তিনিগৰাকী ব্যক্তি হ’ল:
- প্ৰিন্সি গগৈ: তেওঁ দুয়োখন হাত নোহোৱাকৈ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল।
- জুলী বৰুৱা: বাছ দুৰ্ঘটনাত তেওঁ দুয়োখন হাত হেৰুৱাইছিল।
- সংগ্ৰামজ্যোতি চৌধুৰী: তেওঁ বাক্-শ্ৰৱণ প্ৰতিবন্ধী, অৰ্থাৎ কথা ক’ব নোৱাৰে আৰু শুনিবও নোৱাৰে।
৬। দিব্যাংগ লোকসকলৰ প্ৰতি সমাজৰ দায়িত্ব কি বুলি তুমি ভাৱা? পাঠৰ আধাৰত লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটিৰ আধাৰত ক’ব পাৰি যে দিব্যাংগ লোকসকলৰ প্ৰতি সমাজৰ বহু দায়িত্ব আছে। প্ৰথমতে, তেওঁলোকক অমংগলীয়া বা দুৰ্বল বুলি গণ্য নকৰি সমতাৰ দৃষ্টিৰে চাব লাগিব। শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকক সমান সুযোগ প্ৰদান কৰিব লাগিব — যেনেকৈ ৰজাঢাপ বিদ্যালয়ে প্ৰিন্সি গগৈক সুযোগ দিছিল। তেওঁলোকৰ ভিতৰত থকা সুপ্ত প্ৰতিভাক চিনাক্ত কৰি তাক বিকশিত কৰাত সহায় কৰিব লাগিব। সমাজে তেওঁলোকৰ খাদ্য, বস্ত্ৰ আৰু আশ্ৰয়ৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ ক্ষেত্ৰতো আগভাগ লোৱা উচিত। সৰ্বোপৰি, দিব্যাংগ লোকসকলৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা আৰু সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰাটোৱেই হ’ল এক সভ্য সমাজৰ লক্ষণ।
৭। ‘প্ৰত্যাহ্বান’ শীৰ্ষক পাঠটি পঢ়ি তোমাৰ মনত কি অনুভূতিৰ সৃষ্টি হ’ল? লিখা।
উত্তৰঃ ‘প্ৰত্যাহ্বান’ পাঠটি পঢ়ি মোৰ মনত গভীৰ অনুপ্ৰেৰণাৰ অনুভূতি জন্ম হৈছে। প্ৰিন্সি গগৈ, জুলী বৰুৱা আৰু সংগ্ৰামজ্যোতি চৌধুৰীৰ জীৱনসংগ্ৰামৰ কথা পঢ়ি মনে মনে ভাবিছোঁ যে আমাৰ নিজৰ সমস্যাবোৰ আচলতে কিমান সৰু। এই মানুহকেইজনে যিদৰে কঠিন পৰিস্থিতিৰ সৈতে মোকাবিলা কৰি জীৱনত প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে, সেয়া সঁচাকৈয়ে অনুকৰণীয়। এই পাঠে মোক শিকাইছে যে হাল নেৰিব লাগে, কাৰণ সংকল্প আৰু পৰিশ্ৰমেৰে যিকোনো প্ৰত্যাহ্বান জয় কৰিব পাৰি।