টকাত একোটা হাতী — প্ৰশ্ন উত্তৰ
HSLC Guru-ত আপোনাক স্বাগতম। এই পাঠত ASSEB Class 6 Assamese (MIL) পাঠ্যপুথি উন্মেষ প্ৰথম ভাগৰ নৱম পাঠ টকাত একোটা হাতীৰ সাৰাংশ, পাঠভিত্তিক প্ৰশ্ন-উত্তৰ, অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু শব্দাৰ্থ সহজ ভাষাত দিয়া হৈছে।
সাৰাংশ: টকাত একোটা হাতী গগন চন্দ্ৰ অধিকাৰীৰ এটি ধেমেলীয়া (হাস্যৰসাত্মক) কবিতা। অসমীয়া সাহিত্যত এনে ধেমেলীয়া কবিতাই পঢ়ুৱৈৰ মনত আনন্দ বিলায়। কবিতাটিত বাবুল আৰু ৰতন নামৰ দুটি ল’ৰাৰ মাজৰ এটা ধেমালিৰ ঘটনা কৌশলী শব্দৰ জৰিয়তে হাস্যৰসেৰে দাঙি ধৰা হৈছে।
এদিন বাবুলে ৰতনৰ ওচৰলৈ এটা “গৰম খবৰ” লৈ আহিল — একোটা টকাতে নাকি এটা হাতী পোৱা যায়। ৰতনে এই কথা বিশ্বাস নকৰিলে; সি ভাবিলে বাবুলে তাক ফাঁকি দিছে আৰু ভোদা পাইছে। এই লৈ দুয়োৰে মাজত কথা-কটাকটি হ’ল আৰু শেষত যিজনে হাৰিব সি বাদাম ভজা খুৱাব বুলি দুয়ো বাজি পাতিলে।
দুয়ো পেণ্ট-চোলা পিন্ধি পূজাৰ বজাৰলৈ গ’ল, য’ত দোকানে দোকানে লাখ লাখ বেলুন আৰু পুতলা হাতী-ঘোঁৰা ওলমি আছিল। বাবুলে এটকাত এটা পুতলা হাতী কিনি ল’লে। ৰতন কথাৰ পাকত পৰি থ মেৰি ৰ’ল — সি সঁচা হাতীৰ কথা ভাবিছিল, কিন্তু বাবুলে কেৱল “হাতী” বুলিহে কৈছিল, সঁচা নে পুতলা সেয়া কোৱা নাছিল। এইদৰে বাবুলে শব্দৰ কৌশলেৰে বাজি জিকিলে আৰু ৰতনে বাদাম ভজা খুৱাব লগা হ’ল।
Summary: This ASSEB Class 6 Assamese chapter explains Gagan Chandra Adhikari’s humorous poem “Takat Ekota Hati”. Babul tells his friend Ratan that an elephant can be bought for just one rupee. Ratan refuses to believe it, so the two boys wager fried peanuts and go to the Puja market. There Babul buys a one-rupee toy elephant and wins the bet, because he had only said “elephant” — never real or toy. The poem creates gentle humour through clever wordplay and teaches us to listen carefully before we judge.
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
পাঠভিত্তিক
১। তলত দিয়া প্ৰশ্নসমূহৰ শুদ্ধ উত্তৰটো বাছি উলিয়াই সঠিক বৃত্তটো পূৰ কৰা—
(ক) কবিতাটিত কি বজাৰৰ কথা উল্লেখ আছে? (ক) বিহুৰ বজাৰ (খ) পূজাৰ বজাৰ (গ) দেওবৰীয়া বজাৰ (ঘ) বুধবৰীয়া বজাৰ
উত্তৰঃ শুদ্ধ উত্তৰটো হ’ল — (খ) পূজাৰ বজাৰ।
(খ) “ভাবিছ কিজানি মই বৰ ভোদা; বৰ বুধিয়ক তই?” — কথাখাৰ কোনে, কাক কৈছে? (ক) বাবুলে ৰতনক (খ) ৰতনে দোকানীক (গ) ৰতনে বাবুলক (ঘ) দোকানীয়ে বাবুলক
উত্তৰঃ শুদ্ধ উত্তৰটো হ’ল — (গ) ৰতনে বাবুলক।
২। তলত দিয়া শব্দবোৰৰ অৰ্থ আঁচ টানি মিলাওঁ আহা।
উত্তৰঃ শুদ্ধ মিলনটো তলত দিয়া হ’ল —
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| ভোদা | ভোঁটা, চোক নথকা, নিৰ্বোধ |
| বিশ্বাস | প্ৰত্যয়, পতিয়ন |
| ব’ম | ব্যাই কোৱা, ফিতাহি মৰা |
| বাজি | পণ, প্ৰতিজ্ঞা |
| ভেবা লাগ | বিবুদ্ধি হোৱা |
৩। তলত দিয়া প্ৰশ্নকেইটাৰ উত্তৰ কোৱা আৰু লিখা।
(ক) কবিতাটোত কোনে কোনে কথা পাতিছে?
উত্তৰঃ কবিতাটোত বাবুল আৰু ৰতন নামৰ দুটি ল’ৰাই ইজনে-সিজনে কথা পাতিছে।
(খ) বাবুলে অনা গৰম খবৰটো ৰতনে কিয় বিশ্বাস নকৰিলে?
উত্তৰঃ বাবুলে ক’লে যে একোটা টকাতে নাকি এটা হাতী পোৱা যায়। এটা টকাত সঁচা হাতী পোৱাটো একেবাৰে অসম্ভৱ কথা যেন লগাত ৰতনে এই “গৰম খবৰ”টো বিশ্বাস নকৰিলে; সি ভাবিলে যে বাবুলে তাক ফাঁকি দি ধেমালি কৰিছে।
(গ) ৰতনে বাবুলক বজাৰলৈ কিয় লৈ গৈছিল?
উত্তৰঃ সঁচাকৈয়ে একোটা টকাত এটা হাতী পোৱা যায় নে নাযায়, সেই কথা নিজ চকুৰে চাই নিশ্চিত হ’বলৈ আৰু দুয়োৰে মাজত পতা বাজিৰ মীমাংসা কৰিবলৈ ৰতন আৰু বাবুল দুয়ো বজাৰলৈ গৈছিল।
(ঘ) ৰতন আৰু বাবুলে কি কথাত বাজি মাৰিছিল?
উত্তৰঃ একোটা টকাতে সঁচাই এটা হাতী পোৱা যায় নে নাযায় — এই কথাত ৰতন আৰু বাবুলে বাজি মাৰিছিল। ঠিক কৰিছিল যে যিজনে বাজিত হাৰিব, সিয়েই আনজনক বাদাম ভজা খুৱাব লাগিব।
(ঙ) বাজিত কোন হাৰিল?
উত্তৰঃ বাজিত ৰতন হাৰিল। কাৰণ বাবুলে সঁচাকৈয়ে বজাৰৰপৰা এটকাত এটা (পুতলা) হাতী কিনি দেখুৱালে আৰু নিজৰ কথা প্ৰমাণ কৰিলে।
(চ) বাবুলে পুতলা হাতীটো কিনাৰ আগলৈকে ৰতনে কি ভাবি আছিল?
উত্তৰঃ বাবুলে পুতলা হাতীটো কিনাৰ আগলৈকে ৰতনে ভাবি আছিল যে বাবুলে এটা সঁচা, জীৱন্ত হাতীৰ কথা কৈছে। এটা টকাত এনে সঁচা হাতী পোৱা অসম্ভৱ বাবে বাবুলে তাক মিছাকৈ ভুলাইছে বুলিহে সি ভাবিছিল।
৪। কবিতাকেইফাঁকি পঢ়া আৰু উত্তৰ লিখা।
(ক) “বাবুলে আনিছে গৰম খবৰ;” — ‘গৰম খবৰ’ শব্দটোৱে সাধাৰণতে মানুহৰ মনত কৌতূহল ভাৱৰ সৃষ্টি কৰে। কবিতাটিত থকা ‘গৰম খবৰ’টো কি?
উত্তৰঃ কবিতাটিত থকা ‘গৰম খবৰ’টো হ’ল — একোটা টকাতে এটা হাতী পোৱা যায়। এই আচহুৱা আৰু উত্তেজনাপূৰ্ণ খবৰটোৱেই বাবুলে ৰতনৰ ওচৰলৈ লৈ আহিছিল।
(খ) “ক’লে বাবুলক— নামাৰিবি ব’ম এনেবোৰ কথা কৈ;” — কবিতাটিত ‘ব’ম’ শব্দটোৱে কি অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিছে?
উত্তৰঃ কবিতাটিত ‘ব’ম’ শব্দটোৱে ব্যাই কোৱা বা ফিতাহি মৰা, অৰ্থাৎ ধেমালিৰে ফাঁকি দিয়া বুজাইছে। “নামাৰিবি ব’ম” বুলি কৈ ৰতনে বাবুলক এনে মিছা কথা কৈ তাক নুভুলাবলৈ কৈছে।
৫। তলত দিয়া স্তবক দুটি গদ্য ৰূপত কোৱা আৰু লিখা।
(ক) “ৰতনে ভাবিলে— কিনো কয় অ’ইনো! টকাত একোটা হাতী পোৱা হ’লেচোন সকলো মানুহে ল’লে হয় এটি এটি!”
উত্তৰঃ বাবুলৰ কথা শুনি ৰতনে মনে মনে ভাবিলে — বাবুলে এইটো কি কথা কৈছে! সঁচাকৈয়ে যদি এটা টকাত এটা হাতী পোৱা গ’লহেঁতেন, তেন্তে জগতৰ সকলো মানুহেই এটা এটাকৈ হাতী কিনি ল’লেহেঁতেন।
(খ) “তাৰে এখনত কিনিলে বাবুলে এটকাৰে এটা হাতী; ৰতন বপুৰা ভেবা লাগি ৰ’ল কথাৰ পাকত ঘাটি।”
উত্তৰঃ বজাৰৰ এখন দোকানৰপৰা বাবুলে এটকাত এটা (পুতলা) হাতী কিনি ল’লে। ইফালে বেচেৰা ৰতন কথাৰ মেৰপেচত পৰি থ মেৰি ভেবা লাগি ৰ’ল; বাজিতো সি হাৰিল।
ভাষা-অধ্যয়ন
৬। কবিতাটিত থকা নঞৰ্থক ৰূপবোৰ বাছি উলিয়াই লিখা।
উত্তৰঃ কবিতাটিত থকা নঞৰ্থক ৰূপবোৰ হ’ল — নামাৰিবি, নকৰ, নাছিল। (সদৰ্থক ৰূপ যথাক্ৰমে — মাৰিবি, কৰ, আছিল।)
৭। “ৰতন বপুৰা ভেবা লাগি ৰ’ল কথাৰ পাকত ঘাটি।” — ‘ঘাটি’ শব্দটোৱে বাক্য ভেদে বেলেগ বেলেগ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে। তলৰ বাক্যকেইটালৈ মন কৰা আৰু ‘ঘাটি’ শব্দটোৱে কোনটো বাক্যত কি অৰ্থ প্ৰকাশ কৰিছে লিখা।
উত্তৰঃ
- (ক) বেপাৰত ৰমেনৰ পঞ্চাশ টকা ঘাটি হ’ল। — ইয়াত ‘ঘাটি’ মানে অভাৱ বা লোকচান।
- (খ) শৰাইঘাটত আহোম সৈন্যই ঘাটি পাতিছিল। — ইয়াত ‘ঘাটি’ মানে সৈন্যৰ ছাউনি বা আশ্ৰয়স্থল।
একেদৰে ‘পাক’ শব্দটোৱেও বাক্য ভেদে বেলেগ বেলেগ অৰ্থ প্ৰকাশ কৰে। যেনে — (ক) সাপটোৱে গছৰ গাত পাক লগাই ধৰিলে (ইয়াত ‘পাক’ মানে মেৰপেচ বা ঘূৰণি); (খ) মাকে ভাত পাক কৰিছে (ইয়াত ‘পাক’ মানে ৰন্ধা বা পকোৱা)।
৮। ব’ৰ্ডখনত থকা শব্দবোৰৰ বিপৰীত অৰ্থ বুজোৱা শব্দবোৰ মেঘৰ টুকুৰাটোৰপৰা বিচাৰি লিখা।
উত্তৰঃ
| শব্দ | বিপৰীত শব্দ |
|---|---|
| চোকা | ভোদা |
| টেঙৰ | অজলা |
| হিত | অহিত |
| কৃপণ | খৰচী |
| বিশ্বাস | অবিশ্বাস |
| কিনা | বেচা |
জ্ঞান সম্প্ৰসাৰণ
৯। ‘টকাত একোটা হাতী’ কবিতাটিৰ কথাখিনি গদ্য আকাৰত শ্ৰেণীকোঠাত সহপাঠীৰ আগত কোৱা।
উত্তৰঃ এদিন বাবুলে দৌৰি আহি তাৰ সঙ্গী ৰতনক এটা “গৰম খবৰ” দিলে — একোটা টকাতে নাকি এটা হাতী পোৱা যায়। ৰতনে ভাবিলে, সঁচাই যদি এটা টকাত হাতী পোৱা গ’লহেঁতেন তেন্তে সকলোৱে এটা এটাকৈ হাতী কিনি ল’লেহেঁতেন; সেয়ে সি বাবুলক ক’লে যে সি তাক ভোদা পাই ফাঁকি দিব বিচাৰিছে। ৰতনৰ কথাত বাবুলে খং কৰি ক’লে — বিশ্বাস নকৰিলে বজাৰলৈ গৈ নিজে চোৱা। শেষত দুয়ো এইটো ঠিক কৰিলে যে যিজনে বাজিত হাৰিব, সিয়েই বাদাম ভজা খুৱাব লাগিব। দুয়ো পূজাৰ বজাৰত সোমাই দেখিলে — দোকানে দোকানে লাখ লাখ বেলুন আৰু পুতলা হাতী-ঘোঁৰা ওলমি আছে। বাবুলে এখন দোকানৰপৰা এটকাত এটা পুতলা হাতী কিনি ল’লে আৰু বাজি জিকিলে। ৰতনে কেৱল সঁচা হাতীৰ কথাহে ভাবিছিল, কিন্তু বাবুলে “হাতী” বুলিহে কৈছিল — সঁচা নে পুতলা সেয়া কোৱা নাছিল। এইদৰে ৰতন কথাৰ পাকত পৰি বাদাম ভজা খুৱাব লগা হ’ল।
১০। তলত হাতী শব্দটোৰে আৰম্ভ হোৱা শব্দবোৰৰ আভিধানিক অৰ্থ সৈতে জানো আহা।
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| হাতী-আউনি | এজাতি ডাঙৰ ডাঙৰ পাতেৰে আউনি পাণ |
| হাতী-কপলীয়া | মহাভাগ্যৱান ব্যক্তি |
| হাতী-কেৰেলা | বনৰীয়া কেৰেলা আৰু তাৰ লতা |
| হাতী-খুজীয়া | হাতীৰ খোজৰ আকৃতিৰ |
| হাতী-খুতৰা | এবিধ কাঁইটীয়া খুতৰা শাক |
| হাতী-জোক | পানীত থকা এবিধ ডাঙৰ জোক |
| হাতী-পটি | হাবিৰ মাজৰ হাতীয়ে চলাচল কৰা বাট; আকাশত ওলোৱা সৰু সৰু তৰাৰ শাৰী |
| হাতী-পোক | মাটিৰ ভিতৰত থকা এবিধ ডাঙৰ কিন্তু চুটি বগা ধৰণৰ পোক |
| হাতী-ভেকুৰি | ভেকুৰি গছ |
| হাতী-মুৰীয়া | দেখিবলৈ হাতীৰ মুৰটোৰ দৰে |
| হাতী-লেটেকু | এবিধ বৰ ডাঙৰ লতা |
| হাতী-শুঁৱৰী | হাতীৰ শুঁৰৰ নিচিনা; এবিধ বনৌষধি |
একেদৰে ‘বাঘ’ শব্দটোৰে আৰম্ভ হোৱা কেইটামান শব্দৰ অৰ্থ তলত দিয়া হ’ল (অভিধানত আৰু বহুতো পোৱা যায়) — বাঘজৰী = সোণ বা ৰূপৰ জৰীৰ পাৰ বা ফিতা; বাঘনখ = বাঘৰ নখৰ আকৃতিৰ এবিধ অলংকাৰ; এবিধ সুগন্ধি দ্ৰব্য; বাঘ-বন্দী = বাঘ-ছাগলী নামৰ এবিধ পৰম্পৰাগত খেল।
১১। তলত দিয়া কবিতাটি পঢ়া আৰু ‘টকাত একোটা হাতী’ কবিতাটিৰ লগত ভাৱৰ কি মিল আছে কোৱা। (কবিতা — বাং বিং, কবি অচিন মোমাইদেউ)
উত্তৰঃ ‘বাং বিং’ কবিতাটোত কটীয়া ককাৰ হাতত মাথোঁ দুটা কল আছে, কিন্তু দুটা নাতিৰ লগত ককাক ধৰি খাওঁতা হ’ল তিনিজন। ককাই বুদ্ধি কৰি দুয়ো নাতিক এটা এটাকৈ কল দিলে আৰু ক’লে — “মোৰ প্ৰতি মৰম থাকিলে প্ৰত্যেকে আধা-আধাকৈ মোকো দিবি।” এই কবিতাটো আৰু ‘টকাত একোটা হাতী’ — দুয়োটাই ধেমেলীয়া (হাস্যৰসাত্মক) কবিতা। দুয়োটাতে দৈনন্দিন জীৱনৰ এটা সৰল ঘটনা আৰু কৌশলী বুদ্ধি বা শব্দৰ খেলেৰে হাস্যৰস সৃষ্টি কৰা হৈছে আৰু পঢ়ুৱৈক আনন্দ দিয়া হৈছে। এইখিনিতে দুয়োটা কবিতাৰ ভাৱৰ মিল আছে।
১২। ‘টকাত একোটা হাতী’ কবিতাটোৰ তলত দিয়া নাট্যৰূপটো অভিনয় কৰি আহা।
উত্তৰঃ এই নাট্যৰূপটো শিক্ষকৰ সহায়ত দুজন সহপাঠীয়ে বাবুল আৰু ৰতন সাজি শ্ৰেণীকোঠাত অভিনয় কৰিব পাৰি। পাঠ্যপুথিত দিয়া সংলাপবোৰ তলত দিয়া ধৰণৰ —
- বাবুলঃ ঐ ৰতন, শুন শুন! গৰম খবৰ, বৰ ডাঙৰ খবৰ। মই আজি এটা গৰম খবৰ লৈ আহিছোঁ বুজিছ?
- ৰতনঃ গৰম খবৰ? ক আকৌ, কি গৰম খবৰ?
- বাবুলঃ অ’ বৰ গৰম খবৰ। টকাত একোটা হাতী। বুজিছ — এটকাত এটা হাতী।
- ৰতনঃ কি যে কথা কৱ! সঁচানে? এতিয়া দেখোন সকলোৱে হাতী কিনিব! যাহ, মিছলীয়া ক’ৰবাৰ।
- বাবুলঃ ব’ল! বিশ্বাস নকৰ যদি, নিজে চাই ল’বি।
- ৰতনঃ তই মোক ভোদা বুলি ভাবিছ নেকি? মই কিন্তু তোৰ কথা বিশ্বাস নকৰোঁ দেই।
- বাবুলঃ ঠিক আছে। ব’ল বজাৰলৈ। বাজি ধৰিবি? যিয়ে হাৰিব, সিয়ে কিন্তু বাদাম ভজা খুৱাব লাগিব।
- (দুয়ো পূজাৰ বজাৰ পালেগৈ। বাবুলে এটকাত এটা পুতলা হাতী কিনি দেখুৱালে।)
- বাবুলঃ ঐ ৰতন, চা — মই এটকাত কিনিলোঁ। দেখিলি? বাজিত জিকিলোঁ দেই।
- ৰতনঃ ইচ্! পুতলা হাতীৰ কথা মই ভবাই নাছিলোঁ ভাই! (দুয়ো হাঁহি হাঁহি বাদাম ভজাৰ দোকানলৈ আগুৱাই গ’ল।)
১৩। হাতীৰ বিষয়ে দহটা বাক্য লিখা।
- হাতী পৃথিৱীৰ ভিতৰতে ডাঙৰ স্থলচৰ জন্তু।
- হাতীৰ গা বৰ ডাঙৰ আৰু ৰং ধোঁৱাবৰণীয়া।
- হাতীৰ এটা দীঘল শুঁৰ থাকে।
- শুঁৰেৰে হাতীয়ে পানী খায় আৰু খাদ্য মুখলৈ নিয়ে।
- হাতীৰ মুখৰ দুয়োফালে দুটা দীঘল দাঁত থাকে।
- হাতীৰ কাণ দুটা টকৌপাতৰ দৰে ডাঙৰ।
- হাতী তৃণভোজী জন্তু; ই ঘাঁহ, পাত, কল আদি খায়।
- হাতীক শিকাই বহুতো কাম কৰাব পৰা যায়।
- আগতে যুদ্ধত আৰু বন-জঙ্গলৰ কাঠ টনাত হাতী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।
- অসমৰ হাবিত বহুতো বনৰীয়া হাতী দেখা পোৱা যায়।
১৪। সীথৰ ভাঙা আৰু লিখা — “কলগছ হেন ঠেং তাৰ, টকৌপাতৰ দৰে কাণ, আছে দুটা দীঘল দাঁত, বাপুৰ জানানে কি নাম?”
উত্তৰঃ এই সীথৰটোৰ উত্তৰ হ’ল — হাতী। (কলগছৰ দৰে মোটা ঠেং, টকৌপাতৰ দৰে ডাঙৰ কাণ আৰু দুটা দীঘল দাঁত থকা জন্তুটো হ’ল হাতী।)
১৫। তলত দিয়া ছবিখনৰ চৰিত্ৰকেইটাৰ বাবে সংলাপ লিখা।
উত্তৰঃ (ছবিখনত থকা দুজন বন্ধুৰ বাবে নমুনা সংলাপ —)
- প্ৰথম বন্ধুঃ ভাই, কালিলৈ বিদ্যালয়ৰ ৰচনা প্ৰতিযোগিতাত তই নাম লিখালিনে?
- দ্বিতীয় বন্ধুঃ অ’ লিখাইছোঁ। তইও লিখা; দুয়ো একেলগে প্ৰস্তুতি চলাম।
- প্ৰথম বন্ধুঃ বেচ কথা! তেন্তে আজি স্কুলৰ পাছত পুথিভঁৰাললৈ গৈ কিতাপ চাম গৈ।
- দ্বিতীয় বন্ধুঃ ঠিক আছে, ব’ল। মিলি-জুলি কাম কৰিলে দুয়োৰে ভাল হ’ব।
প্ৰকল্প
১৬। তোমালোকে একোটাকৈ ধেমেলীয়া কবিতা সংগ্ৰহ কৰি এখন হাতে লিখা কবিতা সংকলন প্ৰস্তুত কৰা।
উত্তৰঃ এইটো এটা দলীয় কাম। প্ৰত্যেক শিক্ষাৰ্থীয়ে পাঠ্যপুথি, শিশু আলোচনী বা অভিভাৱকৰ সহায়ত এটাকৈ ধেমেলীয়া কবিতা সংগ্ৰহ কৰিব লাগে। তাৰ পাছত সেই কবিতাবোৰ এখন কিতাপৰ পাততে সুন্দৰ হাতেৰে লিখি, উপযুক্ত ছবি আঁকি এখন হাতে-লিখা কবিতা সংকলন প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি।
১৭। তুমি ভালপোৱা যিকোনো এটা জন্তুৰ ছবি আঁকি ৰং বোলোৱা।
উত্তৰঃ এইটো এটা আঁকিবলগীয়া কাম। শিক্ষাৰ্থীয়ে নিজে ভালপোৱা এটা জন্তু — যেনে হাতী, ঘোঁৰা, বিৰালী বা চৰাই — বাছি লৈ কাগজত সুন্দৰকৈ ছবি আঁকিব আৰু উপযুক্ত ৰঙেৰে ৰং বোলাব লাগে।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
১। ‘টকাত একোটা হাতী’ কবিতাটোৰ ৰচয়িতা কোন?
উত্তৰঃ ‘টকাত একোটা হাতী’ কবিতাটোৰ ৰচয়িতা হ’ল গগন চন্দ্ৰ অধিকাৰী।
২। কবিতাটো কোন ধৰণৰ ৰচনা?
উত্তৰঃ কবিতাটো এটি ধেমেলীয়া বা হাস্যৰসাত্মক কবিতা, যিয়ে পঢ়ুৱৈৰ মনত আনন্দৰ সৃষ্টি কৰে।
৩। কবিতাটোৰ দুটা মুখ্য চৰিত্ৰ কোন কোন?
উত্তৰঃ কবিতাটোৰ দুটা মুখ্য চৰিত্ৰ হ’ল বাবুল আৰু ৰতন।
৪। বাজিত হাৰি ৰতনে কি খুৱাব লগা হ’ল?
উত্তৰঃ বাজিত হাৰি ৰতনে বাবুলক বাদাম ভজা খুৱাব লগা হ’ল।
৫। কবিতাটোৰ মূল ভাৱ বা শিক্ষা কি?
উত্তৰঃ কবিতাটোৰ মূল ভাৱ হ’ল — কোনো কথা শুনি লগে লগে ভুল সিদ্ধান্ত ল’ব নালাগে। শব্দৰ অৰ্থ ভালদৰে বুজি চাব লাগে। ইয়াত “হাতী” শব্দৰ দুটা অৰ্থৰ (সঁচা হাতী আৰু পুতলা হাতী) খেলেৰে সুন্দৰ হাস্যৰস সৃষ্টি হৈছে।
৬। খালী ঠাই পূৰ কৰা।
- বাবুলে ৰতনৰ ওচৰলৈ এটা ________ খবৰ লৈ আহিছিল।
- একোটা ________ত এটা হাতী পোৱা যায় বুলি বাবুলে কৈছিল।
- দুয়ো ________ বজাৰলৈ গৈছিল।
- বাবুলে বজাৰৰপৰা এটা ________ হাতী কিনিছিল।
উত্তৰঃ গৰম, টকা, পূজাৰ, পুতলা।
৭। শুদ্ধ নে অশুদ্ধ লিখা।
- ৰতনে বাবুলৰ কথা লগে লগে বিশ্বাস কৰিছিল।
- বাবুলে এটকাত এটা পুতলা হাতী কিনিছিল।
- বাজিত বাবুল হাৰিছিল।
- দুয়ো পূজাৰ বজাৰলৈ গৈছিল।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ, শুদ্ধ, অশুদ্ধ, শুদ্ধ।
৮। বহুবিকল্পী প্ৰশ্ন: বাবুলে কিনা হাতীটো আচলতে কেনে আছিল? (ক) সঁচা জীৱন্ত হাতী (খ) পুতলা হাতী (গ) হাতীৰ ছবি (ঘ) মাটিৰ হাতী
উত্তৰঃ (খ) পুতলা হাতী।
শব্দাৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| গৰম খবৰ | উত্তেজনাপূৰ্ণ বা আচহুৱা নতুন খবৰ |
| ব’ম | ব্যাই কোৱা, ফিতাহি মৰা; ধেমালিৰে ফাঁকি দিয়া |
| ভোদা | ভোঁটা, চোক নথকা, নিৰ্বোধ |
| বুধিয়ক | বুদ্ধিমান, চতুৰ |
| বাজি | পণ, প্ৰতিজ্ঞা |
| ভেবা লাগ | বিবুদ্ধি হোৱা, থ মেৰি ৰোৱা |
| বপুৰা | বেচেৰা, দুখীয়া |
| কথাৰ পাক | কথাৰ মেৰপেচ, শব্দৰ খেল |
| ঘাটি | অভাৱ, লোকচান (ইয়াত সৰহ ভাগ পোৱা) |
| পেণ্ট-চোলা | পেণ্ট আৰু চোলা |
| পূজাৰ বজাৰ | পূজাৰ সময়ৰ মেলা বা বজাৰ |
| পুতলা হাতী | খেলনা হাতী |
| এটকা | এটা টকা |
| অজলা | সৰল, বোকা-বুদ্ধিৰ |
| খৰচী | ব্যয়ী, অপব্যয়ী |
লেখকৰ পৰিচয় আৰু পাঠৰ উৎস
উত্তৰঃ গগন চন্দ্ৰ অধিকাৰী (১৯৪১–২০২০ খ্ৰীষ্টাব্দ) আছিল এগৰাকী প্ৰখ্যাত অসমীয়া শিশু-সাহিত্যিক। টকাত একোটা হাতী, তিনিশন ঠেং হ’ল বুঢ়ী আইতাৰ, আখৰৰ গীত, মনোৰম খবৰৰ পেৱা, টৰ্চ মৰা মহ, মাখন মামাৰ মনোৰম সাধু আদি তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য পুথি। তেওঁ ‘টকাত একোটা হাতী’ নামৰ পুথিখনৰ বাবে ১৯৮২ খ্ৰীষ্টাব্দত অসম সাহিত্য সভাৰ ‘প্ৰেমধৰ দত্ত সৌৱৰণী বঁটা’ লাভ কৰে। ২০১০ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁক সাহিত্য অকাডেমিয়ে ‘শিশু সাহিত্য বঁটা’ প্ৰদান কৰে।
উৎসঃ থানেশ্বৰ মালাকাৰ আৰু অনুভৱ পৰাশৰ সম্পাদিত ‘গগনচন্দ্ৰ অধিকাৰীৰ শিশু সাহিত্য সমগ্ৰ’ (প্ৰকাশকাল — ২০১৮, ৰংগভূমি, গুৱাহাটী-২৪) পুথিৰ ৪০ নং পৃষ্ঠাৰপৰা এই কবিতাটো লোৱা হৈছে।