ASSEB-ৰ ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘অংকুৰণ ষষ্ঠ ভাগ’ৰ ষষ্ঠ পাঠ ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ (গদ্য) — এটি নীতিকথামূলক গল্প য’ত প্ৰকৃত বন্ধু আৰু মিছা বন্ধুৰ মাজৰ পাৰ্থক্য সুন্দৰভাৱে দেখুওৱা হৈছে। এই পৃষ্ঠাত পাঠটিৰ সাৰাংশ, শব্দাৰ্থ আৰু অনুশীলনীৰ আটাইবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ পোৱা যাব।

---

সাৰাংশ (Summary)

সাৰাংশ: ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ গল্পটোত প্ৰকৃত বন্ধু আৰু কপটী বন্ধুৰ মাজৰ পাৰ্থক্য এটি সৰু কাহিনীৰ মাজেদি উপস্থাপন কৰা হৈছে। দুজন বন্ধুৱে একেলগে এখন হাবিৰ বাটেদি গৈ আছিল। বাটতে হঠাৎ এটা ভালুক দেখা পাই দুয়োজন ভয়তে কঁপি উঠিল। তেতিয়া এজন বন্ধুৱে নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিবলৈ আনজনক একো কোৱা নকৈ এজোপা গছত উঠি গ’ল আৰু পাতৰ মাজত লুকাই থাকিল। আনজন বন্ধুৱে গছত উঠিব নাজানিছিল আৰু তেওঁ পলাই যাবৰ সময়ো নাপালে।

বুদ্ধিৰে কাম কৰি দ্বিতীয় বন্ধুজনে মাটিত উবুৰি হৈ মৰাৰ দৰে শুই পৰিল আৰু উশাহ-নিশাহ বন্ধ ৰাখিলে। ভালুকটোৱে ওচৰলৈ আহি তেওঁৰ গাত শুঁকি চালে, কাণৰ ওচৰত নাক লগাই কিবা শুনিলে আৰু পাছত মৃত বুলি ভাবি গুচি গ’ল। (লোকবিশ্বাস মতে ভালুকে মৃত শৰীৰ স্পৰ্শ নকৰে)। ভালুক গুচি যোৱাৰ পাছত গছৰ পৰা নামি আহি প্ৰথম বন্ধুজনে সুধিলে — ‘ভালুকটোৱে তোমাৰ কাণত কি ক’লে?’ মাটিত শুই থকা বন্ধুজনে উত্তৰ দিলে — ‘বিপদৰ সময়ত যিজন বন্ধুৱে সংগ এৰি যায়, তেওঁ প্ৰকৃত বন্ধু নহয় — ভালুকটোৱে এই কথাকে কাণত কৈ গ’ল।’

এই গল্পৰ মাজেদি লেখকে আমাক শিকাইছে যে প্ৰকৃত বন্ধু সেইজনেই যিজনে সুখ-দুখ, সম্পদ-বিপদ সকলো অৱস্থাত সংগী হৈ থাকে। যিজনে কেৱল সুখৰ সময়ত ওচৰত থাকে আৰু বিপদ আহিলেই পলায়, তেওঁ মিত্ৰ নহয় — অমিত্ৰ। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ শব্দটোৰ অৰ্থ — মিত্ৰ আৰু অমিত্ৰ অৰ্থাৎ বন্ধু আৰু বন্ধু-নোহোৱা ব্যক্তি।

Summary: “Mitramitra” is a moral story from the ASSEB Class 6 Assamese textbook ‘Ankuran Sasthya Bhag’, illustrating the difference between a true friend and a false friend. Two friends were walking through a forest when they suddenly encountered a bear. One friend, thinking only of saving himself, climbed up a tree without telling his companion and hid among the leaves. The other friend did not know how to climb a tree and had no time to escape. Using his presence of mind, he lay flat on the ground, holding his breath and pretending to be dead. The bear came near, sniffed his body, brought its nose close to his ear, and then walked away — believing the man to be dead, since (according to popular belief) bears do not touch a corpse.

After the bear left, the first friend climbed down from the tree and asked, “What did the bear whisper in your ear?” The friend on the ground replied, “The bear told me that one who deserts his companion in a time of danger is not a true friend.” The story teaches that a real friend stands by us in both happiness and hardship; one who abandons us in times of trouble is not a friend at all. The very title ‘Mitramitra’ (mitra + amitra) means “friend and non-friend”.

---

পাঠৰ মূলভাৱ (Central Theme)

‘মিত্ৰামিত্ৰ’ গদ্য পাঠটিৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক প্ৰকৃত বন্ধুৰ পৰিচয় দিয়া। গল্পটিৰ জৰিয়তে লেখকে স্পষ্ট কৰি দিছে যে কেৱল সুখৰ দিনত একেলগে থকা ব্যক্তিজন প্ৰকৃত বন্ধু হ’ব নোৱাৰে — বিপদৰ সময়ত যিজনে কাষ এৰি যায় তেওঁ স্বাৰ্থপৰহে। প্ৰকৃত বন্ধু সেইজনেই যিজনে আমাৰ সুখ-দুখ, সম্পদ-বিপদ সকলো সময়তে সঁহাৰি দি কাষত থিয় হয়। সেয়ে বন্ধু বচাৰ সময়ত আমি সাৱধান হ’ব লাগে।

---

শব্দাৰ্থ

শব্দ	অৰ্থ
মিত্ৰ	বন্ধু
অমিত্ৰ	বন্ধু নোহোৱা, শত্ৰু
মিত্ৰামিত্ৰ	মিত্ৰ আৰু অমিত্ৰ; বন্ধু আৰু বন্ধু নোহোৱা ব্যক্তি
হাবি	অৰণ্য, জংগল
বাট	পথ, ৰাস্তা
ভালুক	এবিধ হিংস্ৰ বনৰীয়া জন্তু
ভয়	আতংক, ত্ৰাস
প্ৰাণ	জীৱন
ৰক্ষা	হেফাজত, বচাই ৰখা
লুকাই থকা	আঁৰত থকা, দৃষ্টিৰ পৰা সৰি থকা
উবুৰি হোৱা	মুখ মাটিৰ ফালে কৰি শুই পৰা
উশাহ-নিশাহ	শ্বাস-প্ৰশ্বাস
মৃত	মৰি যোৱা, প্ৰাণহীন
শুঁকা	নাকেৰে গন্ধ লোৱা
বিপদ	আপদ, কষ্টৰ সময়
সংগ	সংগী, সাহচৰ্য
এৰি যোৱা	ত্যাগ কৰা, পৰিত্যাগ
প্ৰকৃত	সঁচা, খাঁটি
স্বাৰ্থপৰ	নিজৰ লাভহে চাব জনা
বুদ্ধি	মেধা, চিন্তাশক্তি
উপদেশ	শিক্ষা, পৰামৰ্শ
কপট	চলনা, ছল
কাণত কোৱা	কাণৰ ওচৰত মৰমেৰে কোৱা

---

অনুশীলনীৰ প্ৰশ্নোত্তৰ

ক। চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

১। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ শব্দটোৰ অৰ্থ কি?

উত্তৰঃ ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ শব্দটো ‘মিত্ৰ’ আৰু ‘অমিত্ৰ’ এই দুটা শব্দৰ সমাহাৰ। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল — মিত্ৰ অৰ্থাৎ বন্ধু আৰু অমিত্ৰ অৰ্থাৎ বন্ধু নোহোৱা ব্যক্তি বা শত্ৰু।

২। দুজন বন্ধু কি কৰিছিল?

উত্তৰঃ দুজন বন্ধুৱে একেলগে এখন হাবিৰ বাটেদি গৈ আছিল।

৩। বাটত দুজন বন্ধুৱে কি দেখিলে?

উত্তৰঃ বাটত দুজন বন্ধুৱে হঠাতে এটা ভালুক দেখিলে। ভালুকটো দেখি দুয়োজন ভয়তে কঁপি উঠিল।

৪। প্ৰথম বন্ধুজনে কি কৰিলে?

উত্তৰঃ প্ৰথম বন্ধুজনে নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰাৰ কথাহে চিন্তা কৰিলে। তেওঁ আনজন বন্ধুক একো কোৱা নকৈ ফুৰুক-ফুৰুকে দৌৰি গৈ এজোপা গছত উঠি পাতৰ মাজত লুকাই থাকিল।

৫। দ্বিতীয় বন্ধুজনে গছত নুঠাৰ কাৰণ কি আছিল?

উত্তৰঃ দ্বিতীয় বন্ধুজনে গছত উঠিব নাজানিছিল। সেইবাবে তেওঁ গছত উঠিব নোৱাৰিলে আৰু পলাই যাবৰ সময়ো নাপালে।

৬। দ্বিতীয় বন্ধুজনে নিজৰ প্ৰাণ কেনেদৰে ৰক্ষা কৰিলে?

উত্তৰঃ দ্বিতীয় বন্ধুজনে বুদ্ধিৰে কাম কৰি মাটিত উবুৰি হৈ মৰাৰ দৰে শুই পৰিল আৰু উশাহ-নিশাহ বন্ধ ৰাখিলে। ভালুকটোৱে তেওঁক মৃত বুলি ভাবি গুচি গ’ল আৰু এনেদৰেই তেওঁ নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিলে।

৭। ভালুকটোৱে দ্বিতীয় বন্ধুজনৰ ওচৰলৈ আহি কি কৰিলে?

উত্তৰঃ ভালুকটোৱে দ্বিতীয় বন্ধুজনৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁৰ গাত শুঁকি চালে। তাৰ পাছত কাণৰ ওচৰত নাক লগাই কিবা শুনিলে আৰু মৃত বুলি ভাবি গুচি গ’ল।

৮। ভালুকে মৃত শৰীৰক কিয় স্পৰ্শ নকৰে বুলি কোৱা হৈছে?

উত্তৰঃ লোকবিশ্বাস অনুসৰি ভালুকে মৃত শৰীৰক স্পৰ্শ নকৰে বা নাখায়। সেইবাবে দ্বিতীয় বন্ধুজনে মৃতৰ ভাও ধৰি প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিব পাৰিলে।

৯। ভালুক গুচি যোৱাৰ পাছত প্ৰথম বন্ধুজনে কি সুধিলে?

উত্তৰঃ ভালুক গুচি যোৱাৰ পাছত গছৰ পৰা নামি আহি প্ৰথম বন্ধুজনে দ্বিতীয় বন্ধুজনক সুধিলে — ‘ভালুকটোৱে তোমাৰ কাণৰ ওচৰত কি ক’লে?’

১০। দ্বিতীয় বন্ধুজনে প্ৰথম বন্ধুক কি উত্তৰ দিলে?

উত্তৰঃ দ্বিতীয় বন্ধুজনে উত্তৰ দিলে — ‘ভালুকটোৱে মোৰ কাণত কৈ গ’ল যে বিপদৰ সময়ত যিজন বন্ধুৱে সংগ এৰি পলাই যায়, তেওঁ প্ৰকৃত বন্ধু নহয়। সেইদৰে বন্ধুৰ লগত মিতিৰালি কৰাৰ আগতে ভালকৈ চিনি ল’ব লাগে।’

১১। প্ৰকৃত বন্ধু কাক বুলি কোৱা হয়?

উত্তৰঃ প্ৰকৃত বন্ধু সেইজনকে বুলি কোৱা হয় যিজনে সুখ-দুখ, সম্পদ-বিপদ সকলো অৱস্থাত সংগী হৈ কাষত থিয় হয়। যিজনে কেৱল সুখৰ সময়ত ওচৰত থাকি বিপদ আহিলেই পলাই যায়, তেওঁ প্ৰকৃত বন্ধু নহয়।

১২। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ গল্পটিৰ পৰা আমি কি শিক্ষা পাওঁ?

উত্তৰঃ ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ গল্পটিৰ পৰা আমি এই শিক্ষা পাওঁ যে বন্ধু বচাৰ সময়ত সাৱধান হ’ব লাগে। প্ৰকৃত বন্ধু সেইজনেই যিজনে বিপদৰ সময়ত আমাৰ কাষ এৰি নাযায়। কপটী আৰু স্বাৰ্থপৰ মানুহক বন্ধু কৰিলে বিপদৰ সময়ত একো লাভ নহয়। গতিকে বন্ধু বচাত আমি বিচক্ষণ হ’ব লাগে আৰু বিপদ-সম্পদ দুয়োতে সংগী হৈ থকা মানুহকহে প্ৰকৃত বন্ধু বুলি ক’ব লাগে।

---

খ। দীঘলীয়া প্ৰশ্নোত্তৰ

১। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ গল্পটিৰ চমু সাৰাংশ নিজৰ ভাষাত লিখা।

উত্তৰঃ দুজন বন্ধুৱে একেলগে এখন হাবিৰ বাটেদি গৈ আছিল। বাটতে হঠাৎ এটা ভালুকৰ লগত সাক্ষাৎ হ’ল। প্ৰথম বন্ধুজনে নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰাৰ চিন্তা কৰি আনজন সংগীক একো কোৱা নকৈ এজোপা গছত উঠি লুকাই থাকিল। আনজন বন্ধুৱে গছত উঠিব নাজানিছিল আৰু পলাই যাবৰো উপায় নাছিল।

তেতিয়া তেওঁ মাটিত উবুৰি হৈ মৰাৰ দৰে পৰি ৰ’ল আৰু উশাহ-নিশাহ বন্ধ ৰাখিলে। ভালুকটোৱে আহি তেওঁৰ গাত শুঁকিলে, কাণৰ ওচৰত নাক লগালে আৰু মৃত বুলি ভাবি গুচি গ’ল। ভালুকে মৃত শৰীৰ স্পৰ্শ নকৰাৰ বাবে দ্বিতীয় বন্ধুজনৰ প্ৰাণ ৰক্ষা পৰিল।

ভালুক গুচি যোৱাৰ পাছত গছৰ পৰা নামি আহি প্ৰথম বন্ধুজনে সুধিলে — ‘ভালুকটোৱে তোমাৰ কাণত কি ক’লে?’ দ্বিতীয় বন্ধুজনে কৈ দিলে — ‘ভালুকটোৱে কৈ গ’ল যে বিপদৰ সময়ত যিজনে সংগ এৰি পলাই যায় তেওঁ প্ৰকৃত বন্ধু নহয়।’ এই গল্পৰ মাজেদি আমি প্ৰকৃত বন্ধু আৰু কপটী বন্ধুৰ পাৰ্থক্য জানিবলৈ পাওঁ।

২। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ গল্পটিৰ পৰা আমি কি কি নৈতিক শিক্ষা পাওঁ?

উত্তৰঃ ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ গল্পটিৰ পৰা আমি বহুকেইটা গুৰুত্বপূৰ্ণ নৈতিক শিক্ষা পাওঁ —

• প্ৰকৃত বন্ধু সেইজনেই যিজনে বিপদ-সম্পদ দুয়োতে সংগ দিয়ে।
• স্বাৰ্থপৰ আৰু কপটী মানুহক বন্ধু কৰিব নালাগে।
• বন্ধু বচাৰ সময়ত আমি বিচক্ষণ আৰু সাৱধান হ’ব লাগে।
• বিপদৰ সময়ত হতাশ নহৈ বুদ্ধিৰে কাম কৰিলে নিজকে ৰক্ষা কৰিব পাৰি।
• মানুহৰ চৰিত্ৰ পৰীক্ষা বিপদৰ সময়তহে হয়।

৩। দ্বিতীয় বন্ধুজনৰ চৰিত্ৰৰ বৈশিষ্ট্যসমূহ লিখা।

উত্তৰঃ দ্বিতীয় বন্ধুজন আছিল এজন বুদ্ধিমান, সাহসী আৰু ধৈৰ্যশীল মানুহ। ভালুকৰ দৰে এটা ভয়ংকৰ জন্তুৰ সন্মুখত পৰিও তেওঁ মাথা নেহেৰুৱালে। গছত উঠিব নাজানি বা পলাব নোৱাৰি তেওঁ মাটিত উবুৰি হৈ মৰাৰ দৰে শুই থাকিল আৰু উশাহ-নিশাহ বন্ধ ৰাখি ভালুকক ফঁহিয়ালে। ইয়াৰ পৰা তেওঁৰ উপস্থিত বুদ্ধি, ধৈৰ্য আৰু সাহস প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁ কোনো বন্ধুৰ লগত মুখামুখি হৈ ক্ৰোধ প্ৰকাশ নকৰি নৈতিক উপদেশ দি দিলে — এই দিশটোৱে তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ মহানুভৱতাও দাঙি ধৰিছে।

৪। প্ৰথম বন্ধুজনৰ আচৰণৰ সমালোচনা কৰা।

উত্তৰঃ প্ৰথম বন্ধুজনৰ আচৰণ এজন প্ৰকৃত বন্ধুৰ আচৰণ নাছিল। বিপদ আহিলে তেওঁ কেৱল নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষাৰ কথাহে চিন্তা কৰিলে। সংগী বন্ধুক একো কোৱা নকৈ, বচাবলৈ চেষ্টাও নকৰি, তেওঁ গছত উঠি লুকাই থাকিল। এনে আচৰণ স্বাৰ্থপৰ আৰু কপটী মানুহৰহে। প্ৰকৃত বন্ধুৱে নিজৰ জীৱনৰ ঝুঁকি লৈ হ’লেও সংগীক বচাবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে। প্ৰথম বন্ধুজনৰ এই আচৰণে দেখুৱাইছে যে তেওঁ মুখৰে বন্ধু আছিল হ’লেও কামৰ বেলিকা প্ৰকৃত বন্ধু নাছিল — সেইবাবে তেওঁ অমিত্ৰ।

---

গ। ভাষা-অধ্যয়ন

১। তলৰ শব্দবোৰৰ বিপৰীত শব্দ লিখা —

শব্দ	বিপৰীত শব্দ
মিত্ৰ	অমিত্ৰ / শত্ৰু
সুখ	দুখ
সম্পদ	বিপদ
মৃত	জীৱিত
ভয়	সাহস / নিৰ্ভয়
সঁচা	মিছা
স্বাৰ্থপৰ	নিঃস্বাৰ্থ
বুদ্ধিমান	মূৰ্খ

২। তলৰ শব্দবোৰৰ অৰ্থ লিখি বাক্য ৰচনা কৰা —

শব্দ	অৰ্থ	বাক্য
মিত্ৰ	বন্ধু	প্ৰকৃত মিত্ৰ বিপদৰ সময়ত কাষত থাকে।
হাবি	অৰণ্য	হাবিৰ মাজেদি যাওঁতে সাৱধান হ’ব লাগে।
বিপদ	আপদ	বিপদৰ সময়ত প্ৰকৃত বন্ধুক চিনিব পাৰি।
উপদেশ	পৰামৰ্শ	গুৰুজনৰ উপদেশ আমি মানি চলিব লাগে।
প্ৰাণ	জীৱন	বুদ্ধিৰে কাম কৰি তেওঁ নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিলে।

৩। তলত দিয়া বাক্যাংশৰ বাবে এটাকৈ শব্দ লিখা —

বাক্যাংশ	এটা শব্দ
মিত্ৰ আৰু অমিত্ৰ	মিত্ৰামিত্ৰ
মুখ মাটিৰ ফালে কৰি শোৱা	উবুৰি হোৱা
প্ৰাণ থকা ব্যক্তি	জীৱিত
নিজৰ লাভহে চাব জনা ব্যক্তি	স্বাৰ্থপৰ
মাটিৰে যিদৰে চলিব পাৰি	স্থলপথ
বনৰীয়া জন্তুৰে ভৰা ঠাই	হাবি / অৰণ্য

৪। তলৰ বাগধাৰাকেইটাৰ অৰ্থ লিখি বাক্যত প্ৰয়োগ কৰা —

বাগধাৰা	অৰ্থ	বাক্য
প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা	জীৱন বচোৱা	বুদ্ধিৰে কাম কৰি তেওঁ নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিলে।
সংগ এৰা	লগ এৰি যোৱা	বিপদৰ সময়ত যিজনে সংগ এৰি যায়, তেওঁ প্ৰকৃত বন্ধু নহয়।
কাণত কোৱা	মৰমেৰে গোপন কথা কোৱা	মাকে ল’ৰাটোৰ কাণত কিবা কথা কৈ গ’ল।
মৰাৰ দৰে শুই থকা	মৃত মানুহৰ দৰে নিৰৱে পৰি থকা	ভালুক দেখি ল’ৰাটো মৰাৰ দৰে শুই পৰিল।

---

অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ

১। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ পাঠটি কোন পাঠ্যপুথিত আছে?

উত্তৰঃ ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ পাঠটি ASSEB-ৰ ষষ্ঠ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘অংকুৰণ ষষ্ঠ ভাগ’ৰ ষষ্ঠ পাঠ। এইটো এটা গদ্য নীতিকথা।

২। গল্পটিত দুজন বন্ধুৰ মাজত কোনে বুদ্ধিমান আছিল আৰু কিয়?

উত্তৰঃ গল্পটিত দ্বিতীয় বন্ধুজন বুদ্ধিমান আছিল। কাৰণ ভয়ংকৰ ভালুকটোৰ সন্মুখত পৰিও তেওঁ মাথা নেহেৰুৱালে। গছত উঠিব নোৱাৰাৰ বাবে তেওঁ মাটিত উবুৰি হৈ মৃতৰ ভাও ধৰিলে আৰু উশাহ-নিশাহ বন্ধ ৰাখি ভালুকক ভাঁহি দিলে। এই উপস্থিত বুদ্ধিৰ বাবেই তেওঁ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰিব পাৰিলে।

৩। ভালুকটোৱে কেনেকৈ মৃত মানুহক চিনি পাব পাৰে বুলি লোকবিশ্বাসত আছে?

উত্তৰঃ লোকবিশ্বাস অনুসৰি ভালুকে নাকেৰে শুঁকি অনুমান কৰে যে কোনোবা জীৱিত হৈ আছে নে নাই। জীৱিত মানুহৰ উশাহ-নিশাহ চলে, কিন্তু মৃত শৰীৰৰ উশাহ নাচলে। সেইবাবে যেতিয়া দ্বিতীয় বন্ধুজনে উশাহ-নিশাহ বন্ধ ৰাখিলে, তেতিয়া ভালুকটোৱে তেওঁক মৃত বুলি ভাবিলে। এই বিশ্বাসৰ ওপৰতেই গল্পটিৰ চমক ৰচনা হৈছে।

৪। গল্পটিৰ শেষৰ উপদেশটো নিজৰ ভাষাত লিখা।

উত্তৰঃ গল্পটিৰ শেষৰ উপদেশটো হ’ল — বিপদৰ সময়ত যিজন ব্যক্তিয়ে আমাৰ সংগ এৰি যায় তেওঁ প্ৰকৃত বন্ধু নহয়। প্ৰকৃত বন্ধুৱে সদায় সুখ-দুখ, সম্পদ-বিপদ সকলো অৱস্থাত কাষত থিয় হৈ থাকে। সেয়ে বন্ধু বচাৰ সময়ত আমি ভালকৈ চিনি ল’ব লাগে, যাতে কপটী আৰু স্বাৰ্থপৰ মানুহক বন্ধু কৰি পিছত অনুতাপ কৰিবলগীয়া নহয়।

৫। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ শিৰোনামটো গল্পটিৰ বাবে কিমান উপযুক্ত হৈছে?

উত্তৰঃ ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ শিৰোনামটো গল্পটিৰ বাবে অতি উপযুক্ত হৈছে। ‘মিত্ৰামিত্ৰ’ শব্দটোত একেলগে ‘মিত্ৰ’ আৰু ‘অমিত্ৰ’ দুয়োটাৰে আভাস আছে। গল্পটিত দুজন বন্ধুৰ মাজৰ এজন প্ৰকৃত বন্ধুৰ দৰে আচৰণ কৰিলে আৰু আনজনে অমিত্ৰৰ দৰে আচৰণ কৰিলে। এই দুয়োৰ পাৰ্থক্য দেখুৱাবলৈ গৈ লেখকে এনে এটি যথাৰ্থ শিৰোনাম দিছে। শিৰোনামটিয়ে পাঠকৰ মন আকৰ্ষণ কৰে আৰু গল্পটিৰ মূলভাৱ এটা শব্দতেই ফুটাই তোলে।

৬। বিপদৰ সময়ত আমি কেনে আচৰণ কৰিব লাগে — এই গল্পটিৰ পৰা কি শিকিলা?

উত্তৰঃ এই গল্পটিৰ পৰা আমি শিকিলোঁ যে বিপদৰ সময়ত আমি ভয়তে আতংকিত নহৈ ঠাণ্ডা মূৰে চিন্তা কৰিব লাগে। দ্বিতীয় বন্ধুজনৰ দৰে উপস্থিত বুদ্ধিৰে কাম কৰিলে যিকোনো বিপদৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰি। কিন্তু প্ৰথম বন্ধুজনৰ দৰে কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থ চাই সংগীক এৰি যোৱা আচৰণ কৰিব নালাগে। বিপদ-আপদত সংগীক সহায় কৰা আমাৰ দায়িত্ব।

৭। গল্পটিৰ পটভূমি কোনখন ঠাইত গঢ় লৈছে?

উত্তৰঃ গল্পটিৰ পটভূমি গঢ় লৈছে এখন হাবিৰ মাজৰ বাটত। সেই হাবিখনৰ মাজেদি দুজন বন্ধুৱে গৈ থাকোঁতে ভালুকৰ লগত হঠাতে সাক্ষাৎ ঘটিছে আৰু সেই ঘটনাৰ পৰাই গল্পটিৰ মূল কাহিনীৰ আৰম্ভণি হৈছে।

৮। প্ৰথম বন্ধুজনে আনজনক একো নোকোৱাকৈ গছত উঠিল কিয়?

উত্তৰঃ প্ৰথম বন্ধুজনে আনজনক একো নোকোৱাকৈ গছত উঠিল কাৰণ তেওঁ কেৱল নিজৰ প্ৰাণ ৰক্ষাৰ কথাহে চিন্তা কৰিছিল। সংগীৰ কথা ভাবিবলৈ তেওঁৰ সময় বা মন নাছিল। আনজনৰ লগত কথা পাতিলে নিজৰো বিপদ হ’ব পাৰে বুলি ভয় কৰি তেওঁ চাকা-চুকিকৈ গছত উঠি লুকাই থাকিল। তেওঁৰ এই আচৰণে স্বাৰ্থপৰতা আৰু কাপুৰুষতাৰ পৰিচয় দিয়ে।