ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম বৰষুণ আহে — প্ৰশ্ন উত্তৰ
HSLC Guru-ত আপোনাক স্বাগতম। এই পাঠত ASSEB Class 6 Assamese পাঠ্যপুথি উন্মেষ প্ৰথম ভাগৰ পঞ্চম পাঠ ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম বৰষুণ আহে (কবি নৱকান্ত বৰুৱা) পদটোৰ সাৰাংশ, মূল পাঠ, পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনীৰ প্ৰশ্নোত্তৰ, অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু শব্দাৰ্থ সহজ ভাষাত দিয়া হৈছে।
সাৰাংশ
নৱকান্ত বৰুৱাৰ ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম বৰষুণ আহে এটি শিশু-মনৰ পদ (গীত)। ৰ’দৰ তাপত পথাৰ শুকাই থাকে আৰু গছৰ সেউজী পাত দোঁ খাই, অৰ্থাৎ বেঁকা হৈ মূৰ তল কৰি থাকে। কিন্তু এটোপা-দুটোপাকৈ বৰষুণ নামি আহিলে গছ-লতা, ঘাঁহ-বন মিচিকিয়াই হাঁহে; অৰ্থাৎ বৰষুণৰ পানী পাই গোটেই প্ৰকৃতি সজীৱ হৈ উঠে।
বৰষুণৰ টোপাল ইমান অগণন যে কবিয়ে সেইবোৰ গণি শেষ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁ ৰিম ঝিম শব্দৰ বৰষুণৰ গীত শুনি ভাল পায়। পূবালী বতাহে নাচি নাচি যেন কথা পাতিবলৈ আহে, বিজুলীয়ে হাঁহে, ডাৱৰে ওফোন্দ পাতে আৰু আকাশে চকুপানীৰ দৰে বৰষুণ ঝৰায়। এইদৰে প্ৰকৃতিক মানৱীয় ৰূপ দি কবিয়ে বৰষুণৰ দৃশ্যক জীৱন্ত কৰি তুলিছে।
বৰষুণ আঁতৰিলে (বন্ধ হ’লে) কবিয়ে বাহিৰলৈ ওলাই নিজৰাত কাগজৰ নাও মেলি দিয়ে। সেই নাওখন ঢৌৱে ঢৌৱে লাহে লাহে নাচি নাচি ভাহি যায় আৰু নীলা আকাশত যেন জোনটি হৈ ভাহে। মুঠতে, বৰষুণে প্ৰকৃতি আৰু শিশু-মন — দুয়োটাতে আনন্দ, গান আৰু কল্পনাৰ সৃষ্টি কৰে, এয়াই এই পদটোৰ মূল ভাব।
Summary: This ASSEB Class 6 Assamese (উন্মেষ প্ৰথম ভাগ) chapter presents Nabakanta Barua’s rain-poem Rim Jhim Rim Jhim Baraxun Aahe. It describes how the first drops of rain revive dry fields and drooping green leaves, make plants and grass smile, and fill the sky, wind and lightning with life. The poet loves the rhythmic “rim jhim” song of the rain, and when it stops a child floats a paper boat in the stream that drifts like the moon in the blue sky.
মূল পাঠ
যেতিয়া পথাৰ থাকে
ৰ’দত শুকাই
গছৰ সেউজী পাত
থাকে দোঁ খাই
এটোপা দুটোপা কৰি
বৰষুণ আহে
গছ-লতা ঘাঁহ-বনে
মিচিকি হাঁহে।
ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম
বৰষুণ আহে।
ইমান পানীৰ টোপ
নোৱাৰোঁ গণিব
ভাল পাওঁ ৰিম ঝিম
গীতহে শুনিব।
লগে লগে নাচি নাচি
পূবালী বতাহে
আমাৰ লগত যেন
পাতেহি কথাহে
ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম
বৰষুণ আহে।
ডাৱৰে ওফোন্দ পাতে
বিজুলীয়ে হাঁহে
আকাশে চকুপানী
বৰষুণ আহে।
ইমান টোপালবোৰ
অকণি অকণি
নোৱাৰোঁ কৰিব শেষ
গণি গণি গণি
বৰষুণ আঁতৰিলে
বাজলে’ ওলাওঁ
মেলি দিওঁ নিজৰাত
কাগজৰ নাও।
ঢৌৱে ঢৌৱে নাচি নাও
যায় ভাহে লাহে
নীলা আকাশত যেন
জোনটি হৈ ভাহে
ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম
বৰষুণ আহে।
— নৱকান্ত বৰুৱা
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
পাঠভিত্তিক
১। তলত দিয়া প্ৰশ্নসমূহৰ শুদ্ধ উত্তৰটো বাছি উলিয়াই সঠিক বৃত্তটো পূৰ কৰা।
(ক) ৰ’দত গছৰ সেউজী পাতবোৰ কিদৰে থাকে?
- (ক) হাঁহি থাকে
- (খ) দোঁ খাই থাকে
- (গ) নাচি থাকে
- (ঘ) ওফোন্দ পাতি থাকে
উত্তৰঃ (খ) দোঁ খাই থাকে।
(খ) কবিয়ে কবিতাটোত কি গণিব নোৱাৰাৰ কথা কৈছে?
- (ক) পানীৰ টোপ
- (খ) ঘাঁহ-বন
- (গ) সেউজী পাত
- (ঘ) পূবালী বতাহ
উত্তৰঃ (ক) পানীৰ টোপ।
২। শব্দ-অৰ্থ মিলোৱা। (তলৰ তালিকাত শুদ্ধকৈ মিলোৱা অৰ্থ দিয়া হ’ল।)
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| দোঁ খাই | বেঁকা হৈ মূৰ তল কৰি |
| ওফোন্দ | ঠেহ |
| বাজলে’ | বাহিৰলৈ |
| ভাহে | ওপঙে |
৩। তলত দিয়া প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ কোৱা আৰু লিখা।
(ক) কবিয়ে পথাৰ আৰু গছৰ সেউজী পাতবোৰ ৰ’দত কেনেদৰে থাকে বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে কৈছে যে ৰ’দত পথাৰ শুকাই থাকে আৰু গছৰ সেউজী পাতবোৰ দোঁ খাই, অৰ্থাৎ বেঁকা হৈ মূৰ তল কৰি থাকে।
(খ) কবিয়ে পানীৰ টোপাল কিয় গণি শেষ কৰিব নোৱাৰোঁ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ বৰষুণৰ টোপাল অগণন আৰু একেৰাহে পৰি থাকে; সেইবোৰ অকণি অকণি। সেইবাবে কবিয়ে পানীৰ টোপাল গণি শেষ কৰিব নোৱাৰোঁ বুলি কৈছে।
(গ) কবিয়ে কি গীত শুনি ভাল পায়?
উত্তৰঃ কবিয়ে ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম শব্দেৰে অহা বৰষুণৰ গীত শুনি ভাল পায়।
(ঘ) কবিতাটোত কোনে কোনে হাঁহে, ওফোন্দ পাতে আৰু চকুপানী টোকে বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিতাটোত গছ-লতা, ঘাঁহ-বন আৰু বিজুলীয়ে হাঁহে, ডাৱৰে ওফোন্দ পাতে আৰু আকাশে চকুপানী টোকে (কান্দে) বুলি কোৱা হৈছে।
(ঙ) কবিয়ে কেতিয়া আৰু ক’ত কাগজৰ নাও মেলি দিয়ে?
উত্তৰঃ বৰষুণ আঁতৰিলে কবিয়ে বাহিৰলৈ ওলাই নিজৰাত কাগজৰ নাও মেলি দিয়ে।
(চ) কবিয়ে কোনে, ক’ত আৰু কি হৈ ভাহে বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে কৈছে যে কাগজৰ নাওখন ঢৌৱে ঢৌৱে নাচি নাচি নীলা আকাশত জোনটি হৈ ভাহে।
৪। তলত দিয়া প্ৰশ্নসমূহৰ উত্তৰ বাছি উলিয়াই শব্দজালত ঘেৰ দিয়া আৰু লিখা।
(ক) কবিয়ে কি বতাহে নাচি নাচি কথা পাতেহি বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ পূবালী (বতাহ)।
(খ) কবিয়ে পানীৰ টোপ কি কৰিব নোৱাৰোঁ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ গণিব।
(গ) কবিয়ে ৰিম ঝিম ৰিম ঝিমকৈ কি অহাৰ কথা কৈছে?
উত্তৰঃ বৰষুণ।
৫। তলত দিয়া কবিতাৰ স্তৱককেইটা গদ্যৰূপত লিখা আৰু পঢ়া।
| পদ্যৰূপ | গদ্যৰূপ |
|---|---|
| এটোপা দুটোপা কৰি বৰষুণ আহে, গছ-লতা ঘাঁহ-বনে মিচিকি হাঁহে। | যেতিয়া এটোপা-দুটোপাকৈ বৰষুণ পৰিবলৈ ধৰে, তেতিয়া গছ-লতা আৰু ঘাঁহ-বনবোৰ মিচিকিয়াই হাঁহে; অৰ্থাৎ বৰষুণৰ পানী পাই সেইবোৰ সজীৱ হৈ উঠে। |
| ইমান পানীৰ টোপ নোৱাৰোঁ গণিব, ভাল পাওঁ ৰিম ঝিম গীতহে শুনিব। | বৰষুণৰ পানীৰ টোপাল ইমান বেছি যে সেইবোৰ গণি শেষ কৰিব নোৱাৰি। কবিয়ে ৰিম ঝিম শব্দৰ বৰষুণৰ গীত শুনিহে ভাল পায়। |
| বৰষুণ আঁতৰিলে বাজলে’ ওলাওঁ, মেলি দিওঁ নিজৰাত কাগজৰ নাও। | বৰষুণ বন্ধ হ’লে কবি বাহিৰলৈ ওলাই যায় আৰু নিজৰাৰ পানীত কাগজৰ নাও মেলি দিয়ে। |
৬। কবিতাটোৰ পৰা অন্ত্যধ্বনি মিল থকা শব্দবোৰ মিলাই লিখা।
| শব্দ | মিল থকা শব্দ |
|---|---|
| শুকাই | খাই |
| আহে | হাঁহে |
| গণিব | শুনিব |
| বতাহে | কথাহে |
| অকণি | গণি |
| ওলাওঁ | নাও |
৭। কবিতাটিৰ মূলভাৱ কোৱা আৰু লিখা।
উত্তৰঃ কবিতাটিৰ মূলভাৱ হ’ল বৰষুণৰ আগমনে প্ৰকৃতি আৰু শিশুৰ মনত সৃষ্টি কৰা আনন্দ। ৰ’দত শুকাই থকা পথাৰ আৰু দোঁ খাই থকা সেউজী পাত বৰষুণ পাই সতেজ হয়। গছ-লতা, ঘাঁহ-বনে মিচিকিয়াই হাঁহে, পূবালী বতাহে নাচি নাচি কথা পাতে; ডাৱৰ, বিজুলী আৰু আকাশকো কবিয়ে মানুহৰ দৰে কল্পনা কৰিছে। বৰষুণৰ ৰিম ঝিম শব্দ শুনি কবিৰ মন আনন্দেৰে ভৰি পৰে, আৰু বৰষুণ আঁতৰিলে নিজৰাত কাগজৰ নাও মেলি খেলা শিশুসুলভ আনন্দ ইয়াত প্ৰকাশ পাইছে।
ভাষা-অধ্যয়ন
৮। তলত দিয়া শব্দকেইটাৰ বিপৰীত অৰ্থ বুজোৱা শব্দবোৰ কবিতাটোৰ পৰা বাছি উলিয়াই লিখা।
| শব্দ | বিপৰীত অৰ্থৰ শব্দ |
|---|---|
| কান্দে | হাঁহে |
| ডুবে | ভাহে |
| আৰম্ভ | শেষ |
| পাৰোঁ | নোৱাৰোঁ |
| জপাই | মেলি |
| সোমাওঁ | ওলাওঁ |
৯। বাক্য ৰচনা কৰা।
(ক) পথাৰ: বৰষুণৰ পিছত পথাৰখন সেউজীয়া হৈ পৰিল।
(খ) বৰষুণ: ৰাতিপুৱাৰে পৰা ধীৰে ধীৰে বৰষুণ দি আছে।
(গ) ডাৱৰ: আকাশখন ক’লা ডাৱৰে ঢাকি ধৰিছে।
(ঘ) নিজৰা: পাহাৰৰ বুকুৰ পৰা এটি সৰু নিজৰা বৈ আহিছে।
(ঙ) নাও: ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে পানীত কাগজৰ নাও উটুৱাই আনন্দ কৰিলে।
১০। পঢ়া আৰু লিখা।
(ক) দিয়া পদ্যফাকিত বাৰে বাৰে উচ্চাৰিত হোৱা ধ্বনিটো লিখা।
উত্তৰঃ পদ্যফাকিত বাৰে বাৰে উচ্চাৰিত হোৱা ধ্বনিটো হ’ল ব (যেনে — বাগৰি, বহুতে, বকুল আদি শব্দত)।
(খ) “ইমান পানীৰ টোপ / নোৱাৰোঁ গণিব / ভাল পাওঁ ৰিম ঝিম / গীতহে শুনিব” — এই পদ্যফাকিত পুনৰাবৃত্তি হোৱা ধ্বনিটো লিখা।
উত্তৰঃ এই পদ্যফাকিত বাৰে বাৰে অহা ধ্বনিটো হ’ল ন (ইমান, পানীৰ, নোৱাৰোঁ, শুনিব)।
(গ) শংকৰদেৱৰ পদফাকিত পুনৰাবৃত্তি হোৱা শব্দাংশটো লিখা।
উত্তৰঃ শংকৰদেৱৰ পদফাকিত বাৰে বাৰে অহা শব্দাংশটো হ’ল ৱন্ত।
১১। তলত দিয়া বিশেষ্য পদবোৰৰ বিশেষণ ৰূপ লিখি বাক্য গঠন কৰি তালিকাখন পূৰ কৰা।
| বিশেষ্য | বিশেষণ | বাক্য |
|---|---|---|
| ঘৰ | ঘৰুৱা | ঘৰুৱা কাম-কাজবোৰ নিয়াৰিকৈ কৰিবা। |
| সাৰ | সাৰুৱা | সাৰুৱা মাটিত শস্য ভালকৈ হয়। |
| নিথৰ | নিথৰুৱা | নিথৰুৱা পুখুৰীৰ পানী নিৰ্মল হৈ আছে। |
| ভাগৰ | ভাগৰুৱা | দীঘলীয়া বাটৰ পিছত মই ভাগৰুৱা হৈ পৰিলোঁ। |
| জাবৰ | জাবৰুৱা | জাবৰুৱা ঠাই সদায় চাফা কৰি ৰাখিব লাগে। |
জ্ঞান সম্প্ৰসাৰণ
এই অংশত পঢ়িবলৈ দণ্ডিনাথ বেজবৰুৱাৰ বসন্ত নামৰ আন এটি পদ, লগতে কেইটামান কাৰ্যকলাপ দিয়া হৈছে। তলত সহায়ক প্ৰশ্নকেইটাৰ উত্তৰ দিয়া হ’ল।
১৩। ওপৰৰ (বসন্ত) কবিতাটোত উল্লেখ থকা ফুলবোৰৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ মালতী, সেউতী, কেতেকী, বকুল, মদাৰ, যুতি, পদুম, কৰবী আৰু চপা।
১৬। দলত আলোচনা কৰি কোৱা।
(ক) ধুমুহা-বৰষুণ আহিলে তুমি কি কৰা?
উত্তৰঃ ধুমুহা-বৰষুণ আহিলে মই ঘৰৰ ভিতৰত সোমাই থাকোঁ, খিৰিকী-দুৱাৰ বন্ধ কৰোঁ আৰু গছৰ তল বা বিজুলীৰ খুঁটাৰ ওচৰত থিয় নহওঁ।
(খ) শিল-বৰষুণ পৰিলে তোমাৰ কেনে লাগে?
উত্তৰঃ শিল-বৰষুণ পৰিলে ভয় লাগে, কিয়নো শিলৰ টুকুৰাই ঘৰ, শস্য আৰু গছ-গছনিৰ ক্ষতি কৰিব পাৰে; সেয়ে সাৱধানে ঘৰৰ ভিতৰত থাকোঁ।
(গ) বৰষুণ দিলে তোমাৰ চৌপাশৰ কি কি পৰিবৰ্তন চকুত পৰে?
উত্তৰঃ বৰষুণ দিলে গছ-লতা সেউজীয়া আৰু সতেজ হৈ পৰে, পথাৰত পানী জমা হয়, নদী-নিজৰা ভৰি পৰে, বতাহ চেঁচা হয় আৰু চৌপাশ ধুই-পখালি চাফ যেন লাগে।
টোকা: ১২ (আবৃত্তি), ১৪ (দল পাতি কবিতা লিখা), ১৫ ও ১৭-১৮ (বৰষুণৰ পানী সংগ্ৰহ, প্ৰাচীৰ পত্ৰিকা আদি) হ’ল শ্ৰেণীৰ ভিতৰত কৰিবলগীয়া কাৰ্যকলাপ; শিক্ষকৰ সহায়ত নিজে কৰিবা।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
১। “ৰিম ঝিম ৰিম ঝিম বৰষুণ আহে” পদটোৰ ৰচয়িতা কোন?
উত্তৰঃ এই পদটোৰ ৰচয়িতা কবি নৱকান্ত বৰুৱা।
২. বৰষুণ পৰিলে গছ-লতা, ঘাঁহ-বনে কেনে কৰে?
উত্তৰঃ বৰষুণ পৰিলে গছ-লতা, ঘাঁহ-বনে মিচিকিয়াই হাঁহে, অৰ্থাৎ সজীৱ হৈ উঠে।
৩. পূবালী বতাহে কি কৰে বুলি কবিয়ে কৈছে?
উত্তৰঃ পূবালী বতাহে নাচি নাচি কবিৰ লগত যেন কথা পাতিবলৈ আহে বুলি কবিয়ে কৈছে।
৪. “আকাশে চকুপানী” বুলি কবিয়ে কাক বুজাইছে?
উত্তৰঃ “আকাশে চকুপানী” বুলি কবিয়ে আকাশৰ পৰা ঝৰি অহা বৰষুণক বুজাইছে।
৫. খালী ঠাই পূৰ কৰা: কবিয়ে ________ গীত শুনি ভাল পায়।
উত্তৰঃ ৰিম ঝিম।
৬. খালী ঠাই পূৰ কৰা: বৰষুণ আঁতৰিলে কবিয়ে ________ কাগজৰ নাও মেলি দিয়ে।
উত্তৰঃ নিজৰাত।
৭. শুদ্ধ নে অশুদ্ধ লিখা: ৰ’দত গছৰ সেউজী পাতবোৰ নাচি থাকে।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ। ৰ’দত গছৰ সেউজী পাতবোৰ দোঁ খাই থাকে।
৮. কাগজৰ নাওখন ক’ত ভাহি যায়?
উত্তৰঃ কাগজৰ নাওখন নিজৰাত ভাহি যায়, আৰু কবিয়ে কল্পনা কৰিছে যেন সেয়া নীলা আকাশত জোনটি হৈ ভাহি আছে।
শব্দাৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| ৰ’দ | সূৰ্যৰ তাপ, ৰ’দালি |
| দোঁ খাই | বেঁকা হৈ মূৰ তল কৰি |
| ৰিম ঝিম | পাতল বৰষুণ পৰাৰ মধুৰ শব্দ |
| টোপ / টোপাল | পানীৰ ফোঁটা |
| মিচিকি | মৃদুকৈ (হাঁহি) |
| অকণি | সৰু, ক্ষুদ্ৰ |
| পূবালী বতাহ | পূব দিশৰ পৰা অহা বতাহ |
| ওফোন্দ | ঠেহ, অভিমান |
| চকুপানী | চকুলো |
| আঁতৰিলে | দূৰ হ’লে, বন্ধ হ’লে |
| বাজলে’ | বাহিৰলৈ, খোলা ঠাইলৈ |
| ওলাওঁ | ওলাই যাওঁ |
| নিজৰা | পাহাৰ বা ওখ ঠাইৰ পৰা বৈ অহা সৰু পানীৰ ধাৰা |
| ঢৌ | পানীৰ তৰংগ |
| ভাহে | ওপঙি থাকে, ভাহি যায় |
| জোনটি | জোন, চন্দ্ৰ |
কবিৰ পৰিচয়
এই পদটোৰ কবি নৱকান্ত বৰুৱা (১৯২৬–২০০২ খ্ৰীষ্টাব্দ) অসমীয়া সাহিত্যৰ এগৰাকী বিশিষ্ট কবি, ঔপন্যাসিক আৰু শিশু-সাহিত্যিক। শিয়ালী পালেগৈ বৰঝাপুৰ, মাধৱৰ কুকুৰা পোৱালী, মই টুনীয়ে টুন্টুনালী আদি তেওঁৰ কেইখনমান শিশু-উপযোগী পুথি। ‘ককাদেউতাৰ হাড়’ নামৰ উপন্যাসখনৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ অসম প্ৰকাশন পৰিষদ বঁটা আৰু অসম উপত্যকা বঁটাও লাভ কৰিছিল। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ‘পদ্মভূষণ’ সন্মানেৰে বিভূষিত কৰিছিল আৰু তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিৰ আসনো অলংকৃত কৰিছিল। শিশুৰ মনৰ আনন্দ, কল্পনা আৰু প্ৰকৃতি-প্ৰীতি সহজ-সৰল ভাষাত প্ৰকাশ কৰাত তেওঁৰ ৰচনা বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য।
উৎস: ড° ৰতিকান্ত অধিকাৰী সম্পাদিত ‘নৱকান্ত বৰুৱা শিশু-সাহিত্য সমগ্ৰ (প্ৰথম খণ্ড)’।