আমাৰ দেশ — প্ৰশ্ন উত্তৰ
HSLC Guru-ত আপোনাক স্বাগতম। এই লেখাত ASSEB Class 6 Assamese (অসমীয়া) পাঠ্যপুথি উন্মেষ প্ৰথম ভাগৰ প্ৰথম পাঠ “আমাৰ দেশ” কবিতাটোৰ সাৰাংশ, মূল পাঠ, পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনীৰ প্ৰশ্ন-উত্তৰ, অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন-উত্তৰ, শব্দাৰ্থ আৰু কবিৰ পৰিচয় সহজ অসমীয়াত দিয়া হৈছে। কবিতাটোৰ ৰচক অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা।
সাৰাংশ
সাৰাংশ: “আমাৰ দেশ” এটা দেশপ্ৰেমমূলক কবিতা। কবি অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকাই এই কবিতাটোত আমাৰ দেশ তথা জন্মভূমি অসমখনক এগৰাকী সজোৱা-পৰোৱা দেশমাতৃৰ ৰূপত কল্পনা কৰি তাইৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য অতি মৰমেৰে বৰ্ণনা কৰিছে। উত্তৰত থিয় হৈ থকা হিমালয় পৰ্বত হ’ল দেশমাতৃৰ মূৰৰ মুকুট, পাটকাই পৰ্বত হ’ল তাইৰ ক’লা চুলি, আৰু চৰণ পখলা লুইত নৈখন হ’ল গাত পৰি থকা ৰিহাখন। ছয় ঋতুৱে দেশমাতৃক আলফুলকৈ অপূৰ্ব সাজ পিন্ধাই দিয়ে।
শুকুলা পাটৰ ৰিহা-মেখেলাই অসমী আইৰ গাৰ জেউতি বঢ়াই তোলে; কুল কুল কৰি অহা জান-জুৰিবোৰ তাইৰ সাতেশৱী (সাতসৰী) হাৰ। বুকুত খাছীয়া পৰ্বত শোভা পায়, অমৃতৰ দৰে পৱিত্ৰ ধাৰা বৈ যায় আৰু আঁচলত অসংখ্য গিৰি-পৰ্বতৰ মাজত তৰাই নাচি শোভা বঢ়ায়। এনেদৰে প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো উপাদানে দেশমাতৃৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধি কৰিছে।
কবিৰ দৃষ্টিত আমাৰ দেশৰ ৰূপৰ কোনো উপমা নাই। ধনে-ধানে, ৰূপে-ৰসে-গীতে ভৰপূৰ এই দেশ সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিৰে পৰাই স্বৰ্গতকৈও অধিক সুন্দৰ। পুৰাণ আৰু মহাভাৰতৰ দৰে প্ৰাচীন গ্ৰন্থত এই দেশক দেৱভূমি বুলি কোৱা হৈছে। শেষত কবিয়ে সোণৰ অসমক “জননী আমাৰ দেশ” বুলি সম্বোধন কৰি মাতৃভূমিৰ প্ৰতি গভীৰ ভালপোৱা প্ৰকাশ কৰিছে। পাঠটোৱে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনত দেশপ্ৰেম, প্ৰকৃতিপ্ৰেম আৰু নিজৰ সংস্কৃতিৰ প্ৰতি গৌৰৱবোধ জগাই তোলে।
Summary: “Amar Desh” by Atulchandra Hazarika is a patriotic poem in ASSEB Class 6 Assamese (Unmekh Bhag-I). The poet imagines Assam as a beautifully adorned mother — the Himalayas her crown, the Patkai her dark hair, the Luit her flowing garment, streams her necklace — and calls this land, sung of in the Puranas and the Mahabharata, more sacred and beautiful than heaven itself.
মূল পাঠ
আমাৰ দেশৰ মুকুট মূৰৰ
হিমালয় গিৰিৰাজ,
ছয় ঋতু আহি আলফুল কৰি
পিন্ধায় অপূৰ্ব সাজ।
পাটকায়ে মেলে ক’লা চুলিটাৰি
অৰুণ উদয় তাত—
লুইতে পখালি চৰণ দুখনি
দিয়ে ৰিহাখনি গাত।
শুকুলা পাটৰ ৰিহা-মেখেলাই
জেউতি চৰায় গাৰ,
কুল কুল কৰি আহে জান-জুৰি
লই সাতেশৱী হাৰ।
শোভিছে বুকুত খাছীয়া পৰ্বত
বইছে অমৃতধাৰা—
আৰু কত গিৰি আছে শোভা কৰি
আঁচলত নাচে তৰা।
আমাৰ দেশৰ ৰূপ মনোহৰ
তাৰ যে উপমা নাই,
অসমা সুষমা মুনি-মনোৰমা
আমাৰ চেনেহী আই।
নানা গুণ-গান সুমধুৰ নাম
পুৰাণত ভাৰতত,
দেৱভূমি বুলি আমাৰ দেশেই
জিলিকিছে জগতত।
শুদ্ধ মনে-চিত্তে ৰূপে-ৰসে-গীতে
ধনে-ধানে-পুষ্পেভৰা,
স্বৰ্গতো অধিক আমাৰ দেশেই
সৃষ্টি-পাতনিৰে পৰা।
নগুচে হেঁপাহ চাওঁ চকু ভৰি
ভুৱনমোহিনী বেশ,
অসম অসম সোণৰ অসম
জননী আমাৰ দেশ।
— অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা
টোকা: কবিতাটোত ‘সাতেশৱী’ শব্দই ‘সাতসৰী’ (সাত শাৰীৰ হাৰ) বুজাইছে; আৰু ‘ভাৰত’ শব্দই মহাভাৰত মহাকাব্যক বুজাইছে।
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
পাঠভিত্তিক
১। তলত দিয়া প্ৰশ্নসমূহৰ শুদ্ধ উত্তৰটো বাছি উলিওৱা—
(ক) কবিতাটোত আমাৰ দেশৰ ‘মূৰৰ মুকুট’ বুলি কাৰ কথা কৈছে? (লুইতৰ / দেৱভূমিৰ / হিমালয়ৰ / পাটকাইৰ)
উত্তৰঃ হিমালয়ৰ।
(খ) কবিয়ে আমাৰ দেশক দেৱভূমিৰ লগত কিয় তুলনা কৰিছে?
- হিমালয় পৰ্বত আমাৰ দেশৰ শিৰত মুকুট হৈ থাকিব বাবে।
- আমাৰ দেশখন ধনে-ধানে, ৰূপে-ৰসে-গীতে ভৰি থাকিব বাবে।
- পুৰাণ, মহাভাৰতত আমাৰ দেশখনক দেৱভূমিৰূপে বৰ্ণনা কৰাৰ বাবে।
- আমাৰ দেশখন পাহাৰ-পৰ্বত, নদ-নদী আদিৰে ভৰি থাকিব বাবে।
উত্তৰঃ পুৰাণ, মহাভাৰতত আমাৰ দেশখনক দেৱভূমিৰূপে বৰ্ণনা কৰাৰ বাবে।
২। তুমি ওপৰৰ দ্বিতীয় প্ৰশ্নৰ উত্তৰটো কিয় শুদ্ধ বুলি ল’লা? সহপাঠীৰ লগত আলোচনা কৰি কোৱা।
উত্তৰঃ কবিতাটোৰ তৃতীয় স্তৱকত কবিয়ে কৈছে— “দেৱভূমি বুলি আমাৰ দেশেই / জিলিকিছে জগতত।” বেদ, পুৰাণ, ৰামায়ণ, মহাভাৰত আদি প্ৰাচীন গ্ৰন্থত আমাৰ দেশখনক দেৱভূমি বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, সেয়েহে কবিয়ে দেশখনক দেৱভূমিৰ লগত তুলনা কৰিছে। এই কাৰণতে (গ) উত্তৰটোৱে শুদ্ধ।
৩। তলত দিয়া প্ৰশ্নকেইটাৰ উত্তৰ লিখা।
(ক) কবিয়ে কোন ঠাইত অৰুণ উদয় হয় বুলি উল্লেখ কৰিছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে পাটকাই পৰ্বতত অৰুণ (সূৰ্য) উদয় হয় বুলি উল্লেখ কৰিছে।
(খ) কবিয়ে অমৃতধাৰা ক’ত বৈছে বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে দেশমাতৃৰ বুকুত, য’ত খাছীয়া পৰ্বত শোভা পাইছে, তাত অমৃতধাৰা বৈছে বুলি কৈছে।
(গ) কিহে অসমী আইৰ গাৰ জেউতি চৰায়?
উত্তৰঃ শুকুলা পাটৰ ৰিহা-মেখেলাই অসমী আইৰ গাৰ জেউতি চৰায়।
(ঘ) দেৱভূমি বুলি কবিয়ে কোনখন ঠাইৰ কথা কৈছে?
উত্তৰঃ দেৱভূমি বুলি কবিয়ে আমাৰ দেশখনৰ কথা কৈছে।
(ঙ) কবিয়ে অসমী আয়ে কিহৰ সাতসৰী পিন্ধা বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে অসমী আয়ে জান-জুৰিৰ সাতেশৱী (সাতসৰী) হাৰ পিন্ধা বুলি কৈছে।
৪। কবিয়ে আমাৰ দেশখনক কি কি কাৰণত স্বৰ্গতকৈও অধিক বুলি কৈছে—আলোচনা কৰি বহলাই লিখা।
উত্তৰঃ কবিয়ে আমাৰ দেশখনক স্বৰ্গতকৈও অধিক বুলি কৈছে, কাৰণ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু সাংস্কৃতিক গৌৰৱেৰে এই দেশ ভৰপূৰ। উত্তৰত হিমালয় পৰ্বত দেশমাতৃৰ মূৰত মুকুটৰ দৰে শোভা পায়; ছয় ঋতুৱে তাইক আলফুলকৈ অপূৰ্ব সাজ পিন্ধায়। পাটকাই পৰ্বতে ক’লা চুলিৰ দৰে আৰু লুইত নৈয়ে চৰণ পখলা ৰিহাৰ দৰে তাইক সজায়। শুকুলা পাটৰ ৰিহা-মেখেলাই অসমী আইৰ গাৰ জেউতি বঢ়ায়, জান-জুৰিয়ে সাতেশৱী হাৰ হৈ শোভা দিয়ে আৰু খাছীয়া পৰ্বতৰ বুকুত অমৃতধাৰা বৈ যায়। ধনে-ধানে, ৰূপে-ৰসে-গীতে ভৰপূৰ এই দেশৰ ৰূপৰ কোনো উপমা নাই। তদুপৰি পুৰাণ আৰু মহাভাৰতত এই দেশক দেৱভূমি বুলি কোৱা হৈছে। এই সকলো কাৰণতে কবিৰ দৃষ্টিত আমাৰ দেশ সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিৰে পৰাই স্বৰ্গতকৈও অধিক সুন্দৰ আৰু পৱিত্ৰ।
৫। কবিতাফাকিৰপৰা তলত দিয়া প্ৰশ্নকেইটাৰ উত্তৰ লিখা—
“পাটকায়ে মেলে ক’লা চুলিটাৰি / অৰুণ উদয় তাত— / লুইতে পখালি চৰণ দুখনি / দিয়ে ৰিহাখনি গাত।”
(ক) ‘ক’লা চুলিটাৰি’ কোনে মেলে বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ পাটকাই পৰ্বতে ‘ক’লা চুলিটাৰি’ মেলে বুলি কৈছে।
(খ) লুইতে কাৰ চৰণ দুখনি পখালি দিয়ে বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ লুইতে অৰুণ অৰ্থাৎ উদীয়মান সূৰ্যৰ চৰণ দুখনি পখালি দিয়ে বুলি কৈছে।
(গ) ‘ৰিহাখনি’ বুলি কিহৰ কথা কৈছে?
উত্তৰঃ ‘ৰিহাখনি’ বুলি কবিয়ে লুইত নৈখনৰ কথা কৈছে। কবিয়ে বৈ যোৱা লুইত নৈখনক দেশমাতৃৰ গাত পৰি থকা ৰিহাৰ (কাপোৰৰ) লগত তুলনা কৰিছে।
৬। কবিতাৰ ভাৱৰ লগত সংগতি ৰাখি ‘ক’ অংশৰ সৈতে ‘খ’ অংশ মিলোৱা।
| ‘ক’ অংশ | ‘খ’ অংশ (মিল) |
|---|---|
| আৰু কত গিৰি আছে শোভা কৰি / আঁচলত নাচে তৰা। | পৰ্বত-পাহাৰ আদি দেশমাতৃৰ অলংকাৰস্বৰূপ। ইয়াত প্ৰবাহিত হৈ থকা নৈ-নিজৰাসমূহক চাদৰৰ আঁচলৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি; জোন-বেলি-তৰাই তিৰবিৰণি তুলি অপূৰ্ব শোভাৰ সৃষ্টি কৰে। |
| অসমা সুষমা মুনি মনোৰমা / আমাৰ চেনেহী আই। | পৰ্বত-পাহাৰ, নদ-নদীৰে সমৃদ্ধ অসম এখন মনোৰম ঠাই; বিভিন্ন অৱদানেৰে অসম মাতৃ সমৃদ্ধ হৈ আছে। |
| দেৱভূমি বুলি আমাৰ দেশেই / জিলিকিছে জগতত। | বেদ, পুৰাণ, ৰামায়ণ, মহাভাৰত আদি প্ৰাচীন গ্ৰন্থসমূহত আমাৰ দেশখনক দেৱভূমি বুলি উল্লেখ আছে; প্ৰাচীন সভ্যতা হিচাপে আমাৰ দেশখন বিশ্বৰ বুকুত জিলিকি আছে। |
৭। ‘আমাৰ দেশ’ কবিতাটোত দেশমাতৃৰ সৌন্দৰ্য বৃদ্ধিত তলত দিয়া উপাদানসমূহে কেনেদৰে অৱদান যোগাইছে, তাৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰা।
| উপাদান | সৌন্দৰ্য বৃদ্ধিত অৱদান |
|---|---|
| গিৰিৰাজ হিমালয়ে | মূৰৰ মুকুট হৈ শোভা চৰায়। |
| ছয় ঋতুৱে | আলফুলকৈ অপূৰ্ব সাজ পিন্ধায়। |
| পাটকাই পৰ্বতে | ক’লা চুলি মেলি অৰুণ উদয়ৰ শোভা চৰায়। |
| লুইতে | চৰণ পখালি গাত ৰিহাখন পিন্ধায়। |
| জান-জুৰিয়ে | সাতেশৱী (সাতসৰী) হাৰ হৈ শোভা বঢ়ায়। |
| পৰ্বত-পাহাৰে | আঁচলত তৰাৰ দৰে নাচি অপূৰ্ব শোভাৰ সৃষ্টি কৰে। |
ভাষা-অধ্যয়ন
৮। তলত দিয়া শব্দবোৰৰ লগত ছন্দৰ মিল থকা শব্দৰে খালী ঘৰবোৰ পূৰ কৰা।
| শব্দ | ছন্দৰ মিল থকা শব্দ |
|---|---|
| বেশ | কেশ, দেশ, শেষ, লেশ |
| ভৰা | তৰা, ধৰা, পৰা, চৰা |
| হাৰ | গাৰ, বাৰ, পাৰ, ধাৰ |
| গাত | তাত, মাত, পাত, ৰাত |
৯। শব্দ খেল খেলো আহা— পদ্যটোত এনেকুৱা এটা ছয় আখৰীয়া শব্দ আছে, যাৰ প্ৰথম তিনিটা আখৰ মিলি ‘পৃথিৱী’, শেষৰ তিনিটা আখৰ মিলি ‘সুন্দৰী’ আৰু তৃতীয় ও ষষ্ঠ আখৰ মিলি ‘মাখন’ বুজায়। শব্দটো বিচাৰি উলিওৱা।
উত্তৰঃ শব্দটো হ’ল ভুৱনমোহিনী। (ভুৱন = পৃথিৱী; মোহিনী = সুন্দৰী; তৃতীয় আখৰ ‘ন’ + ষষ্ঠ আখৰ ‘নী’ = ননী = মাখন।) এই শব্দটোৰ প্ৰথম আখৰৰ উ-কাৰ আঁতৰালে ‘ভৱনমোহিনী’ হয়— তাৰপৰা প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় আখৰ মিলি ‘ভৱ’ (জগৎ), প্ৰথম-দ্বিতীয়-তৃতীয় আখৰ মিলি ‘ভৱন’ (ঘৰ) আৰু প্ৰথম আৰু শেষ আখৰ মিলি ‘ভনী’ (ভগ্নী) শব্দ পোৱা যায়।
১০। কবিতাটোত থকা দুবীজা শব্দবোৰ বিচাৰি উলিওৱা। (উদাহৰণ—ৰিহা-মেখেলা)
উত্তৰঃ ৰিহা-মেখেলা, জান-জুৰি, গুণ-গান, কুল-কুল, মনে-চিত্তে, ধনে-ধানে, ৰূপে-ৰসে, সৃষ্টি-পাতনি।
১১। অভিধান বা সমাৰ্থক শব্দকোষ ব্যৱহাৰ কৰি তলৰ শব্দবোৰৰ সমাৰ্থক শব্দ লিখা।
| শব্দ | সমাৰ্থক শব্দ |
|---|---|
| গিৰি | পৰ্বত, পাহাৰ, শৈল, অচল |
| জননী | মাক, আই, মাতৃ, মা |
| ভৱন | ঘৰ, গৃহ, নিবাস, আলয় |
| শুকুলা | বগা, শুভ্ৰ, শ্বেত, ধৱল |
| জেউতি | পোহৰ, দীপ্তি, জ্যোতি, উজ্জ্বলতা |
১২। তলৰ শব্দবোৰেৰে বাক্য ৰচনা কৰা— অপূৰ্ব, উদয়, মনোহৰ, জেউতি, চেনেহী, আলফুল।
- অপূৰ্ব: হিমালয়ৰ সৌন্দৰ্য অতি অপূৰ্ব।
- উদয়: পূব আকাশত সূৰ্যৰ উদয় হয়।
- মনোহৰ: বৰষুণৰ পিছত প্ৰকৃতিৰ ৰূপ বৰ মনোহৰ লাগে।
- জেউতি: শিক্ষাই মানুহৰ জীৱনত জ্ঞানৰ জেউতি আনে।
- চেনেহী: আমি আমাৰ চেনেহী দেশক ভাল পাওঁ।
- আলফুল: মাকে শিশুটিক আলফুলকৈ কোলাত ল’লে।
১৩। কবিতাটোত ওচৰা-ওচৰিকৈ থকা বিশেষণ আৰু বিশেষ্য পদবোৰ বিচাৰি তালিকাত ভৰোৱা। (উদাহৰণ— বিশেষণ: অপূৰ্ব, বিশেষ্য: সাজ)
| বিশেষণ | বিশেষ্য |
|---|---|
| অপূৰ্ব | সাজ |
| ক’লা | চুলি |
| মনোহৰ | ৰূপ |
| সুমধুৰ | নাম |
| চেনেহী | আই |
| শুকুলা | পাট |
১৪। ‘সাজ’ শব্দ প্ৰয়োগ কৰি বিভিন্ন অৰ্থ প্ৰকাশক বাক্য ৰচনা কৰা।
- সাজ (পোছাক): বিহুৰ দিনা তাই নতুন সাজ পিন্ধিলে।
- সাজ (বাচন): আজি ঘৰত নতুন সাজ-বাচন কিনি অনা হ’ল।
- সাজ (নিৰ্মাণ কৰা): মিস্ত্ৰীয়ে ঘৰটো সুন্দৰকৈ সাজিলে।
১৫। পদ্যটোত পোৱা স্ত্ৰীলিঙ্গ ‘অসমা’ শব্দটোৰ দৰে তলৰ পুৰুষলিঙ্গ শব্দবোৰৰ স্ত্ৰীলিঙ্গ ৰূপ গঠন কৰা।
| পুৰুষলিঙ্গ | স্ত্ৰীলিঙ্গ |
|---|---|
| অসম | অসমা |
| সৱল | সৱলা |
| অচল | অচলা |
| বৃদ্ধ | বৃদ্ধা |
| সুষম | সুষমা |
১৬। তলত দিয়া শব্দকেইটাৰ সৰলীকৃত ৰূপটো লিখা।
| পূৰ্ব প্ৰচলিত ৰূপ | সৰলীকৃত ৰূপ |
|---|---|
| দুৰ্ব্বল | দুৰ্বল |
| কীৰ্ত্তন | কীৰ্তন |
| অৰ্জ্জুন | অৰ্জুন |
| পৰ্ব্বত | পৰ্বত |
| শৰ্ম্মা | শৰ্মা |
জ্ঞান-সম্প্ৰসাৰণ আৰু প্ৰকল্প
১৭। ভৌগোলিক চিত্ৰখনত অসমী আইৰ মুকুট, চুলিটাৰি আৰু চৰণ বুজোৱা অংশবোৰ চিনাক্ত কৰা।
উত্তৰঃ মুকুট = হিমালয় পৰ্বত; চুলিটাৰি (ক’লা চুলি) = পাটকাই পৰ্বত; চৰণ (চৰণ পখলা ধাৰা) = লুইত (ব্ৰহ্মপুত্ৰ) নৈখন।
১৮। কবিতাটোত ‘সাতেশৱী (সাতসৰী)’ নামৰ অলংকাৰবিধৰ নাম পোৱা গৈছে। শব্দজালৰপৰা আন কেইবিধমান অসমীয়া অলংকাৰৰ নাম বাছি উলিওৱা।
উত্তৰঃ গামখাৰু, জোনবিৰি, ধুগধুগি, কেৰু, নূপুৰ, আঙঠি, ঢোলবিৰি, গলপতা আদি বিভিন্ন অসমীয়া অলংকাৰৰ নাম পোৱা যায়।
১৯। কবিয়ে অসমৰ মনোমোহা প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য বৰ্ণনাৰ মাধ্যমেৰে মাতৃভূমিৰ প্ৰতি ভালপোৱা প্ৰকাশ কৰিছে। তোমাৰ ওপজা ঠাইখনৰ কোনবোৰ দিশে তোমাৰ মনত ঠাইখনৰ প্ৰতি ভালপোৱা জগাই তোলে লিখা।
উত্তৰঃ (নিজে লিখিবলগীয়া।) মোৰ ওপজা ঠাইখনৰ সেউজীয়া পথাৰ, বৈ যোৱা নৈ-জান, পাহাৰ-পৰ্বত, চৰাইৰ মাত, উৎসৱ-পাৰ্বণ আৰু ইয়াৰ মানুহবোৰৰ মৰম-চেনেহে মোৰ মনত ঠাইখনৰ প্ৰতি গভীৰ ভালপোৱা জগাই তোলে।
২০। লাচিত বৰফুকন, কনকলতা বৰুৱা, কুশল কোঁৱৰ, মণিৰাম দেৱান আদি ব্যক্তিসকলে অসমক ভালপোৱাৰ নিদৰ্শন দেখুৱাই গৈছে। তেওঁলোকৰ দেশপ্ৰেমৰ বিষয়ে আলোচনা কৰি আৰু ইণ্টাৰনেটৰপৰা তথ্য সংগ্ৰহ কৰি লিখা।
উত্তৰঃ (প্ৰকল্প।) শিক্ষকৰ সহায় আৰু ইণ্টাৰনেটৰপৰা তথ্য সংগ্ৰহ কৰি এই বীৰ-বীৰাংগনাসকলৰ জীৱন আৰু দেশপ্ৰেমৰ কাহিনী লিখা— যেনে, লাচিত বৰফুকনে শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত মোগলক পৰাস্ত কৰিছিল, কনকলতা বৰুৱাই ভাৰত এৰি যোৱা আন্দোলনত তেৰঙা তুলি প্ৰাণ আহুতি দিছিল, কুশল কোঁৱৰক স্বাধীনতা সংগ্ৰামত ফাঁচি দিয়া হৈছিল আৰু মণিৰাম দেৱান ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহত অসমৰ অগ্ৰণী নেতা আছিল।
২১। তলত দিয়া দেশপ্ৰেমমূলক গীতটি গাও আহা— “জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া…” (কথা: চৈয়দ আব্দুল মালিক; কণ্ঠ: সংগীতা বৰঠাকুৰ; সুৰ: ভৱেন বৰঠাকুৰ)।
উত্তৰঃ (গোৱাৰ কাৰ্য।) এইটো এটা দেশপ্ৰেমমূলক গীত, য’ত অসমীয়া হৈ জীয়াই থকা আৰু অসমক ভালপোৱাৰ ভাৱ প্ৰকাশ পাইছে। শিক্ষকৰ সহায়ত শ্ৰেণীত সমস্বৰে গীতটি গাবা।
২২। অসমৰ কেইবাগৰাকীমান বীৰ-বীৰাংগনাৰ নাম আৰু ফটো সংগ্ৰহ কৰি এখন এলবাম প্ৰস্তুত কৰা আৰু তেওঁলোকৰ চমু পৰিচয় লিখা।
উত্তৰঃ (প্ৰকল্প।) লাচিত বৰফুকন, কনকলতা বৰুৱা, কুশল কোঁৱৰ, মণিৰাম দেৱান, ভোগেশ্বৰী ফুকননী আদিৰ ফটো আৰু চমু পৰিচয়েৰে এখন এলবাম প্ৰস্তুত কৰা।
২৩। দেশপ্ৰেমমূলক কবিতা আৰু গীত সংগ্ৰহ কৰি এখন হাতে লিখা সংকলন প্ৰস্তুত কৰা।
উত্তৰঃ (প্ৰকল্প।) পাঠ্যপুথি, আলোচনী আৰু ইণ্টাৰনেটৰপৰা কেইটামান দেশপ্ৰেমমূলক কবিতা আৰু গীত সংগ্ৰহ কৰি নিজৰ হাতেৰে এখন সুন্দৰ সংকলন প্ৰস্তুত কৰা।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
বিকল্প বাছনি প্ৰশ্ন (MCQ)
১। ‘আমাৰ দেশ’ কবিতাটোৰ ৰচক কোন? (ক) সূৰ্য হাজৰিকা (খ) অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা (গ) চৈয়দ আব্দুল মালিক (ঘ) ভৱেন বৰঠাকুৰ
উত্তৰঃ (খ) অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা।
২। কবিয়ে পাটকাই পৰ্বতক কিহৰ লগত তুলনা কৰিছে? (ক) মুকুট (খ) ৰিহা (গ) ক’লা চুলি (ঘ) হাৰ
উত্তৰঃ (গ) ক’লা চুলি।
৩। ‘সাতেশৱী’ শব্দই কি বুজায়? (ক) এখন নৈ (খ) এবিধ হাৰ/অলংকাৰ (গ) এটা পৰ্বত (ঘ) এখন পোছাক
উত্তৰঃ (খ) এবিধ হাৰ/অলংকাৰ (সাতসৰী)।
৪। কবিয়ে আমাৰ দেশখনক কিহৰ লগত তুলনা কৰি ‘জননী’ বুলি সম্বোধন কৰিছে? (ক) দেৱতা (খ) মাতৃ (গ) ৰজা (ঘ) বন্ধু
উত্তৰঃ (খ) মাতৃ।
খালী ঠাই পূৰ কৰা
১। আমাৰ দেশৰ মূৰৰ মুকুট হৈছে __________।
উত্তৰঃ হিমালয়।
২। শুকুলা পাটৰ __________ অসমী আইৰ গাৰ জেউতি চৰায়।
উত্তৰঃ ৰিহা-মেখেলাই।
৩। কবিয়ে আমাৰ দেশখনক __________তকৈও অধিক বুলি কৈছে।
উত্তৰঃ স্বৰ্গ।
৪। কবিতাটোৰ শেষত কবিয়ে অসমক “__________ আমাৰ দেশ” বুলি সম্বোধন কৰিছে।
উত্তৰঃ জননী।
শুদ্ধ নে অশুদ্ধ লিখা
১। কবিয়ে হিমালয়ক দেশমাতৃৰ মূৰৰ মুকুট বুলি কৈছে।
উত্তৰঃ শুদ্ধ।
২। কবিয়ে লুইতক সাতেশৱী হাৰ বুলি কৈছে।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ। জান-জুৰিক সাতেশৱী (সাতসৰী) হাৰৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে।
৩। পুৰাণ আৰু মহাভাৰতত আমাৰ দেশক দেৱভূমি বুলি কোৱা হৈছে।
উত্তৰঃ শুদ্ধ।
৪। কবিয়ে অৰুণ উদয় হয় বুলি লুইতৰ কথা কৈছে।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ। পাটকাই পৰ্বতত অৰুণ উদয় হয় বুলি কোৱা হৈছে।
চমু প্ৰশ্ন
১। “আমাৰ দেশ” কবিতাটোৰ মূল ভাৱ কি?
উত্তৰঃ কবিতাটোৰ মূল ভাৱ হ’ল নিজৰ দেশ তথা মাতৃভূমিৰ প্ৰতি ভালপোৱা, শ্ৰদ্ধা আৰু গৌৰৱ। প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য, সংস্কৃতি আৰু পৱিত্ৰ ইতিহাসৰ মাধ্যমেৰে কবিয়ে দেশৰ মহিমা প্ৰকাশ কৰিছে।
২। কবিতাটোত অসমক কেনেকৈ কল্পনা কৰা হৈছে?
উত্তৰঃ কবিতাটোত অসমক এগৰাকী সজোৱা-পৰোৱা দেশমাতৃ বা জননীৰ ৰূপত কল্পনা কৰা হৈছে, যাৰ মুকুট হিমালয়, চুলি পাটকাই, ৰিহা লুইত আৰু হাৰ জান-জুৰি।
শব্দাৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| গিৰিৰাজ | পৰ্বতৰাজ; আটাইতকৈ ডাঙৰ পৰ্বত (ইয়াত হিমালয়) |
| আলফুল | অতি যতনেৰে, কোমলকৈ |
| অপূৰ্ব | আগেয়ে দেখা নোপোৱা; অতি সুন্দৰ |
| অৰুণ | উদীয়মান সূৰ্য; ৰঙা পোহৰ |
| ৰিহাখনি | ৰিহা কাপোৰখন (ইয়াত লুইত নৈ) |
| ৰিহা-মেখেলা | অসমীয়া মহিলাৰ পৰম্পৰাগত পোছাক |
| সাতেশৱী (সাতসৰী) | সাত শাৰীৰ হাৰ; এবিধ অলংকাৰ |
| খাছীয়া পৰ্বত | খাছি পাহাৰ |
| অমৃতধাৰা | অমৃতৰ দৰে পৱিত্ৰ পানীৰ ধাৰা |
| গিৰি | পৰ্বত, পাহাৰ |
| সুষমা | সৌন্দৰ্য, শোভা |
| মুনি-মনোৰমা | মুনিৰো মন হৰণ কৰা; অতি মনোহৰ |
| চেনেহী | মৰমৰ, প্ৰিয় |
| দেৱভূমি | দেৱতাৰ ভূমি; পৱিত্ৰ ভূমি |
| সৃষ্টি-পাতনি | সৃষ্টিৰ আৰম্ভণি |
| হেঁপাহ | সাধ, আকাংক্ষা; মনৰ টান |
| ভুৱনমোহিনী | সমগ্ৰ জগতক মোহিত কৰা (সুন্দৰী) |
| জননী | মাতৃ, আই |
কবিৰ পৰিচয়
অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা (১৯০৩–১৯৮৬ খ্ৰীষ্টাব্দ) আছিল এগৰাকী কবি, নাট্যকাৰ, গদ্যলেখক আৰু শিশু-সাহিত্যিক। ১৯৫৯ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সপ্তবিংশতিতম অধিৱেশনৰ সভাপতিৰ আসন অলংকৃত কৰিছিল। ১৯৬৯ খ্ৰীষ্টাব্দত তেওঁ ‘মঞ্জুলেখা’ গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল আৰু ১৯৮২ খ্ৰীষ্টাব্দত অসম সাহিত্য সভাই তেওঁক ‘সাহিত্যাচাৰ্য’ উপাধিৰে সন্মানিত কৰিছিল। ‘টিকেন্দ্ৰজিৎ’ আদি নাটক আৰু ‘মাণিকীমধুৰী’ আদি কবিতাপুথি তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি। দেশৰ প্ৰতি তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে ১৯৭১ খ্ৰীষ্টাব্দত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ‘পদ্মশ্ৰী’ সন্মানেৰে বিভূষিত কৰিছিল।