উভতি নহাৰ কবিতা — নৱকান্ত বৰুৱা
HSLC Guru-ৰ পৰা ASSEB (Assam State School Education Board) দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া (MIL) পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ পঞ্চদশ অধ্যায় “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ আৰু ব্যাখ্যাত আপোনাক স্বাগতম জনাইছোঁ। কবি নৱকান্ত বৰুৱাই ৰচনা কৰা এই কবিতাটি তেওঁৰ বিখ্যাত কাব্যসংকলন “দলঙত তামীঘৰা”ৰ পৰা সংকলিত। কবিতাটিত জীৱনৰ একমুখীতা, মৃত্যুৰ অপৰিৱৰ্তনীয়তা আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰতি কবিৰ গভীৰ ভালপোৱা—এই তিনিটা কথা মৰ্মস্পৰ্শীভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ হিচাপে এই কবিতাই উচ্চতৰ মাধ্যমিক চূড়ান্ত পৰীক্ষাত গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান লাভ কৰিছে।
সাৰাংশ
“উভতি নহাৰ কবিতা” আধুনিক অসমীয়া কবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ এটি দাৰ্শনিক চিন্তাৰে ভৰপূৰ আত্ম-উদ্গাতা ৰচনা। কবিতাটিৰ শিৰোনাম নিজেই কবিৰ মূল ভাৱৰ পৰিচায়ক—‘উভতি নহাৰ’ অৰ্থাৎ ঘূৰি নহাৰ। এই পৃথিৱীত মানুহৰ আগমন এবাৰৰ বাবেহে; এবাৰ গ’লে দ্বিতীয়বাৰ ঘূৰি অহাৰ সম্ভাৱনা নাই। ৰোমান্টিক কবিসকলে যেতিয়া পুনৰ্জন্ম, পৰলোক, আত্মাৰ অবিনাশীতা আদিৰ কথা ক’বলৈ ভাল পাইছিল, তেতিয়া আধুনিক কবি নৱকান্ত বৰুৱাই বাস্তৱবাদৰ দৃষ্টিৰে কৈছে—এই জীৱনটোৱেই একমাত্ৰ সত্য, ইয়াত যি ধেমালি খেলিবলৈ পাইছোঁ সেয়াই ‘একবাৰৰ’ ধেমালি।
কবিয়ে কয় যে যন্ত্ৰণাই তেওঁৰ জীৱনৰ মন্ত্ৰ; দুখ-বেদনাই তেওঁক জীয়াই থকাৰ শক্তি দিছে। তেওঁ পৃথিৱীক ভাল পাইছে, এই সমাজ-সভ্যতা, প্ৰকৃতি-পৰিৱেশৰ লগত গভীৰ মৰম পাতিছে। কিন্তু কবিৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ এই ধেনু পৃথিৱীলৈ পুনৰ ঘূৰি আহিব নোৱাৰে। তেওঁৰ পিছত আহিব আন কোনোবা নতুন প্ৰাণ; কিন্তু সেই প্ৰাণ কবিজনৰ দৰে নহ’ব—তেওঁৰ চিন্তা, অনুভূতি আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰতি ভালপোৱা সকলো অনন্য। কবিতাটিত মৃত্যু সম্পৰ্কীয় বিষাদ থকাৰ লগতে জীৱনৰ প্ৰতি গভীৰ ভাল-পোৱা আৰু সংঘৰ্ষৰ সংকল্পৰ সুৰো ধ্বনিত হৈছে।
আধুনিক জীৱন-দৃষ্টিভংগীৰ পৰিচায়ক এই কবিতাত কবিয়ে দৃঢ় কণ্ঠেৰে কৈছে—“পৃথিৱী, তোমাক ভাল পাই গ’লোঁ”। ইয়াৰ মাজেৰে কবিৰ ক্ষণস্থায়ী জীৱনৰ প্ৰতি অখণ্ড আনুগত্য, পৃথিৱীক বিদায় জনোৱাৰ মৰ্মস্পৰ্শী মুহূৰ্ত আৰু আগন্তুক প্ৰজন্মলৈ স্নেহৰ বাৰ্তা প্ৰকাশ পাইছে। বাস্তৱবাদ, অস্তিত্ববাদ আৰু মানৱতাবাদৰ সমন্বয়ত গঢ় লোৱা এই কবিতাই পাঠকক জীৱন-মৃত্যুৰ প্ৰশ্নৰ সন্মুখত মুখামুখি কৰি দিয়ে।
Summary
“Ubhati Nahar Kabita” (The Poem of Not Returning) by Nabakanta Barua is a modern Assamese poem from his collection Dalangat Tamighara. The poem reflects a realist and existentialist philosophy: human life is unidirectional, and once a person leaves the world, he cannot return. Rejecting the romantic notions of rebirth and immortality, the poet asserts that this earthly life is the only one given to him. He has played the “game of living” only once, and pain has been the mantra that kept him alive. The poet expresses profound love for the world he is about to leave, repeatedly addressing it with the line “O Earth, I have come to love you.” After him, new generations will arrive with their own thoughts and dreams, but no one will be exactly like him. Through dignified, philosophical language, the poem celebrates life’s beauty even while accepting the finality of death, urging readers to value the singular gift of existence.
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্নোত্তৰ
অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ (১ নম্বৰৰ)
১। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ ৰচক কোন?
উত্তৰঃ “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ ৰচক হৈছে কবি নৱকান্ত বৰুৱা।
২। “উভতি নহাৰ কবিতা” কবিৰ কোনখন কাব্যসংকলনৰ পৰা সংকলিত?
উত্তৰঃ “উভতি নহাৰ কবিতা” কবিৰ “দলঙত তামীঘৰা” নামৰ কাব্যসংকলনৰ পৰা সংকলিত।
৩। নৱকান্ত বৰুৱাৰ জন্ম কেতিয়া আৰু ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ নৱকান্ত বৰুৱাৰ জন্ম ১৯২৬ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত গুৱাহাটী মহানগৰীত হৈছিল।
৪। নৱকান্ত বৰুৱাৰ মৃত্যু কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ নৱকান্ত বৰুৱাৰ মৃত্যু ২০০২ চনৰ ১৪ জুলাই তাৰিখে হৈছিল।
৫। ‘তামীঘৰা’ শব্দৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘তামীঘৰা’ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে তম্বু বা অস্থায়ী বাসগৃহ।
৬। “উভতি নহাৰ কবিতা” কোন শ্ৰেণীৰ কবিতা?
উত্তৰঃ “উভতি নহাৰ কবিতা” আধুনিক শ্ৰেণীৰ এটি বাস্তৱবাদী আৰু দাৰ্শনিক কবিতা।
৭। কবিৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ কি?
উত্তৰঃ কবিৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ হৈছে ‘যন্ত্ৰণা’ অৰ্থাৎ দুখ-বেদনা।
৮। কবিয়ে কেইবাৰ ধেমালি খেলিবলৈ পাইছিল?
উত্তৰঃ কবিয়ে জীৱনৰ ধেমালি কেৱল এবাৰহে খেলিবলৈ পাইছিল।
৯। ‘উভতি নহাৰ কবিতা’ কথাষাৰে কি বুজায়?
উত্তৰঃ ‘উভতি নহাৰ কবিতা’ কথাষাৰে বুজায়—যি জীৱন এবাৰ গ’লে দ্বিতীয়বাৰ ঘূৰি নাহে; অৰ্থাৎ মৃত্যুৰ পিছত পুনৰ্জন্ম নহোৱাৰ কথা।
১০। কবিতাটিত কবিয়ে কাক ভাল পোৱাৰ কথা কৈছে?
উত্তৰঃ কবিতাটিত কবিয়ে পৃথিৱীক ভাল পোৱাৰ কথা কৈছে—“পৃথিৱী, তোমাক ভাল পাই গ’লোঁ”।
১১। নৱকান্ত বৰুৱাৰ ছদ্মনাম কি?
উত্তৰঃ নৱকান্ত বৰুৱাৰ ছদ্মনাম হৈছে ‘একুৰা ধুনীয়া’।
১২। নৱকান্ত বৰুৱাই কোনখন গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ নৱকান্ত বৰুৱাই ‘কপিলী পৰীয়া সাধু’ নামৰ গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৭৬ চনত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
১৩। নৱকান্ত বৰুৱাৰ দুখন বিখ্যাত কাব্যপুথিৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ নৱকান্ত বৰুৱাৰ দুখন বিখ্যাত কাব্যপুথি হ’ল— (ক) ‘হে অৰণ্য, হে মহানগৰ’ আৰু (খ) ‘দলঙত তামীঘৰা’।
১৪। কবিয়ে কাক “উভতি নাহোঁ” বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে এই পৃথিৱীলৈ আৰু “উভতি নাহোঁ” বুলি কৈছে—অৰ্থাৎ মৃত্যুৰ পিছত আৰু এই ধৰাত ঘূৰি নাহিম।
১৫। কবিৰ পিছত পৃথিৱীত কোন আহিব?
উত্তৰঃ কবিৰ পিছত পৃথিৱীত আহিব নতুন প্ৰজন্মৰ মানুহ—কিন্তু সেই মানুহ কবিৰ দৰে নহ’ব।
চমু প্ৰশ্নোত্তৰ (২-৩ নম্বৰৰ)
১। “যন্ত্ৰণা মোৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ” — এই কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য বুজাই দিয়া।
উত্তৰঃ “যন্ত্ৰণা মোৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ” — এই কথাষাৰৰ মাজেৰে কবি নৱকান্ত বৰুৱাই জীৱনৰ এক গভীৰ সত্য প্ৰকাশ কৰিছে। মানুহৰ জীৱন কেৱল আনন্দ-উল্লাসেৰে পূৰ্ণ নহয়; দুখ, যাতনা, কষ্ট-বেদনাও জীৱনৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ। কবিৰ দৃষ্টিত যন্ত্ৰণাই মানুহক জীয়াই থকাৰ শক্তি যোগায়, কাৰণ যন্ত্ৰণাৰ অভিজ্ঞতাৰ মাজেৰেহে মানুহে নিজকে চিনি পায় আৰু জীৱনক ভাল পাবলৈ শিকে। মন্ত্ৰ যেনেকৈ সাধকৰ সাধনাৰ আধাৰ, যন্ত্ৰণা তেনেকৈয়ে কবিৰ জীৱনযুঁজৰ আধাৰ।
২। “এবাৰেই খেলি গ’লোঁ” — কবিয়ে কোন ধেমালিৰ কথা কৈছে আৰু কিয় ‘এবাৰেই’ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে ইয়াত জীৱন নামৰ ধেমালিৰ কথা কৈছে। কবিৰ দৃষ্টিত মানৱ-জীৱন এটি ক্ষণস্থায়ী খেল; ই খেলিব পৰা সুযোগ এবাৰহে। কবিয়ে ‘এবাৰেই’ বুলি কোৱাৰ পিছত আছে আধুনিক বাস্তৱবাদী দৰ্শন—মৃত্যুৰ পিছত পুনৰ্জন্ম নাই, এই দেহ-প্ৰাণৰে এই পৃথিৱীত আকৌ ঘূৰি অহাৰ সম্ভাৱনাও নাই। সেইবাবে এই একমাত্ৰ অসুযোগটো গ্ৰহণ কৰি, ইয়াৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত মূল্যৱান বুলি গণ্য কৰি কবিয়ে জীৱনটো খেলি গৈছে।
৩। ৰোমান্টিক কবিতা আৰু আধুনিক কবিতাৰ মাজত কি মৌলিক পাৰ্থক্য আছে — “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ আলোকত আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ ৰোমান্টিক কবিতাৰ মূল প্ৰৱণতা হৈছে আধ্যাত্মিকতা, পুনৰ্জন্মৰ বিশ্বাস আৰু পৰলোক চিন্তা। ৰোমান্টিক কবিসকলে ভাবিছিল যে দেহ নাশ হ’লেও আত্মা অমৰ; পৃথিৱীলৈ মানুহ পুনৰ ঘূৰি আহে। কিন্তু আধুনিক কবিতাৰ দৃষ্টিভংগী বাস্তৱবাদী—মৃত্যুৰ পিছত মানুহে আৰু এই ধৰালৈ ঘূৰি আহিব নোৱাৰে। নৱকান্ত বৰুৱাৰ “উভতি নহাৰ কবিতা”ত স্পষ্টকৈ এই আধুনিক বাস্তৱবাদী দৃষ্টিৰ পৰিচয় পোৱা যায়। ই পুনৰ্জন্মৰ ধাৰণা নাকচ কৰি জীৱনটোক ‘এবাৰৰ ধেমালি’ বুলি গণ্য কৰে।
৪। “পৃথিৱী, তোমাক ভাল পাই গ’লোঁ” — কবিৰ এই উক্তিৰ ভাৱ ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই উক্তিটি কবিতাটোৰ মৰ্মস্থল। মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তত উপস্থিত হৈ কবিয়ে পৃথিৱীক বিদায় জনাইছে; কিন্তু সেই বিদায়ৰ বাণীত নাই কোনো অভিযোগ বা বিতৃষ্ণা—কেৱল আছে অনাবিল ভালপোৱা। কবিৰ মতে পৃথিৱীৰ দুখ-সুখ, সংঘাত-সংঘৰ্ষ, প্ৰকৃতি-পৰিৱেশ সকলো মিলিহে এক সুন্দৰ অস্তিত্ব। এই সকলোৱে কবিক জীয়াই থাকিবলৈ অনুপ্ৰেৰণা দিছে। সেইবাবে অন্তিম মুহূৰ্তত কবিয়ে পৃথিৱীক ভালপাই বিদায় ল’ব বিচাৰিছে—এক সুন্দৰ মানৱতাবাদী মনোভাৱ।
৫। কবিৰ পিছত আহিব লগা প্ৰজন্মৰ বিষয়ে কবিয়ে কি কৈছে?
উত্তৰঃ কবিৰ মৃত্যুৰ পিছত পৃথিৱীত নতুন প্ৰজন্মৰ মানুহ আহিব। সেই নতুন মানুহবোৰে নিজৰ ভাবনা, নিজৰ চিন্তা, নিজৰ স্বপ্ন কঢ়িয়াই আনিব। কবিয়ে কয়—সেই নতুন প্ৰজন্ম কবিৰ দৰে নহ’ব; প্ৰতিজন মানুহেই পৃথিৱীত অনন্য। কবিৰ অনুভূতি, ভালপোৱা, সংগ্ৰাম আৰু কষ্ট সকলো কবিৰ নিজৰ; সেইবোৰ পুনৰাবৃত্ত নহ’ব। সেইবাবে প্ৰতিটো জীৱনেই অপুৰণীয়। এনে কথা কোৱাৰ মাজেৰে কবিয়ে আগন্তুক প্ৰজন্মলৈ স্নেহৰ বাৰ্তা পঠিয়াইছে আৰু তেওঁলোকৰ স্বকীয়তাকো স্বীকৃতি দিছে।
৬। ‘দলঙত তামীঘৰা’ গ্ৰন্থৰ নামকৰণৰ তাৎপৰ্য কি?
উত্তৰঃ ‘তামীঘৰা’ শব্দৰ অৰ্থ তম্বু বা অস্থায়ী বাসগৃহ। ‘দলং’ অৰ্থাৎ সাঁকো—এক সংযোগ স্থল। ‘দলঙত তামীঘৰা’ অৰ্থ হ’ল সাঁকোৰ ওপৰত পতা তম্বু—অতি ক্ষণস্থায়ী এক আশ্ৰয়। নামটোৱেই ইংগিত কৰে যে মানৱ-জীৱনো এই সাঁকোৰ ওপৰত পতা তম্বুৰ দৰে—অস্থায়ী, যিকোনো মুহূৰ্তত সাঙি যাব পাৰে। আধুনিক জীৱনৰ অস্থিৰতা আৰু অনিশ্চয়তাৰ পৰিচায়ক এই অভিধা কবিৰ চিন্তাৰ গভীৰতাৰ পৰিচয় দিয়ে।
৭। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ মূল ভাৱ-বস্তু চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ এই কবিতাটিৰ মূল ভাৱ-বস্তু হৈছে—জীৱনৰ একমুখীতা আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰতি ভালপোৱা। কবি বাস্তৱবাদী দৃষ্টিৰে কয় যে মৃত্যুৰ পিছত মানুহে এই পৃথিৱীলৈ ঘূৰি নাহে। এই একমাত্ৰ জীৱনত কবিয়ে যন্ত্ৰণাৰ মাজেৰে শিকনি লৈ নিজকে গঢ়িছে আৰু পৃথিৱীক ভাল পাইছে। আগন্তুক প্ৰজন্মই নতুন কথা কঢ়িয়াই আনিব, কিন্তু কোনো এজনৰ লগত আন এজনৰ মিল নহ’ব। মানৱ-অস্তিত্বৰ এই অনন্যতাকে কবিয়ে শ্ৰদ্ধা জনাইছে।
৮। ‘উভতি নহা’ — এই ভাৱ-ভংগীৰ মাজেৰে কবিৰ কেনে দাৰ্শনিক চেতনা প্ৰকাশ পাইছে?
উত্তৰঃ ‘উভতি নহা’ ভাৱ-ভংগীৰ মাজেৰে কবিৰ আধুনিক বাস্তৱবাদী আৰু অস্তিত্ববাদী চেতনা প্ৰকাশ পাইছে। কবিয়ে পুৰণি বিশ্বাসৰ যান্ত্ৰিকতা ত্যাগ কৰি জীৱনৰ ক্ষণিকতা স্বীকাৰ কৰিছে। মৃত্যু এক চিৰসত্য—কোনো কথাৰে ইয়াক প্ৰতিৰোধ কৰিব নোৱাৰি; অথচ এই চিৰসত্যৰ সন্মুখত থিয় হৈ মানুহে যেতিয়া পৃথিৱীক ভাল পায়, তেতিয়াহে তেওঁৰ জীৱনে অৰ্থ লাভ কৰে। এই জটিল আৰু গভীৰ চিন্তাটো কবিতাটোৰ স্থায়ী অৱদান।
৯। ‘উভতি নহাৰ কবিতা’ত মৃত্যু-চেতনাৰ সৈতে জীৱন-ভালপোৱা কেনেদৰে মিলিছে?
উত্তৰঃ এই কবিতাত মৃত্যু আৰু জীৱন—দুয়ো এনেদৰে মিশি গৈছে যে কবিৰ মৃত্যু-উপলব্ধিয়ে পৃথিৱীৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভালপোৱাক আৰু সঘন কৰি তুলিছে। কবিয়ে জানে যে তেওঁ অতিকৈ অলপ সময় ৰৈ আছে; সেইবাবে এই অলপ সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁ পৃথিৱীক যিমান পাৰে সিমান ভাল পাবলৈ বিচাৰিছে। মৃত্যু-চেতনাই কবিক জীৱনৰ মূল্য বুজাই দিছে; ইয়েই কবিতাটোৰ সৌন্দৰ্যৰ মূল চাবিকাঠী।
দীঘল প্ৰশ্নোত্তৰ (৫-৬ নম্বৰৰ)
১। “উভতি নহাৰ কবিতা” শীৰ্ষক কবিতাটিৰ মূল বিষয়বস্তু সবিস্তাৰে আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ অগ্ৰদূত নৱকান্ত বৰুৱাই ৰচনা কৰা “উভতি নহাৰ কবিতা” এক গভীৰ দাৰ্শনিক বাস্তৱবাদী কবিতা। এই কবিতাটি তেওঁৰ ‘দলঙত তামীঘৰা’ কাব্যসংকলনৰ পৰা সংকলিত। কবিতাটিৰ মূল বিষয়বস্তু কেইটামান গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাগত ভগাব পাৰি—
প্ৰথমতে, কবিয়ে জীৱনৰ একমুখী চলনত বিশ্বাস কৰে। তেওঁৰ মতে মানৱ-জীৱন এক একমাত্ৰিক অভিজ্ঞতা; ই এবাৰে আহি পাৰ হৈ যায়, পুনৰ্জন্ম নহয়। ৰোমান্টিক কবিসকলে যেতিয়া পুনৰ্জন্মত বিশ্বাস কৰিছিল, তেতিয়া আধুনিক কবি নৱকান্ত বৰুৱাই বাস্তৱতাৰ ভাষাৰে কয়—‘উভতি নাহোঁ’। দ্বিতীয়তে, কবিৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ হৈছে যন্ত্ৰণা। দুখ-যাতনা মানৱ-জীৱনৰ অপৰিহাৰ্য অংশ; ইয়াৰ মাজেৰেহে মানুহে নিজকে চিনি পায় আৰু জীৱনৰ সঁচা মূল্য বুজি পায়। তৃতীয়তে, কবিৰ পৃথিৱীৰ প্ৰতি অপৰিসীম ভালপোৱা প্ৰকাশ পাইছে—“পৃথিৱী, তোমাক ভাল পাই গ’লোঁ”। মৃত্যুৰ পথত যাত্ৰাৰ আগমুহূৰ্ততো কবিয়ে এই ধৰাৰ সৌন্দৰ্য, প্ৰকৃতি, মানুহ আৰু সমাজক ভাল পাই বিদায় লোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছে। চতুৰ্থতে, কবিয়ে আগন্তুক প্ৰজন্মৰ প্ৰতি সচেতনতা প্ৰকাশ কৰিছে—তেওঁ যোৱাৰ পিছত আহিব নতুন মানুহ; কিন্তু সেই নতুন মানুহ কবিৰ দৰে নহ’ব—প্ৰতিজনে অনন্য। এনেদৰে কবিতাটিয়ে আধুনিক জীৱন-চেতনাৰ এক বিস্তৃত বিচাৰ আগবঢ়াইছে, য’ত মৃত্যু আৰু জীৱনৰ দ্বন্দ্বৰ মাজেৰে এক বিশ্বজনীন মানৱতাবাদী দৃষ্টিভংগী প্ৰতিফলিত হৈছে।
২। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ ভিতৰত নিহিত হৈ থকা দাৰ্শনিক চেতনা সবিস্তাৰে বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ “উভতি নহাৰ কবিতা”ত নৱকান্ত বৰুৱাই দেখুৱাইছে আধুনিক যুগৰ এক বিশিষ্ট দাৰ্শনিক চেতনা—যিটো অস্তিত্ববাদী আৰু বাস্তৱবাদী দৃষ্টিভংগীৰে প্ৰভাৱিত। কবিৰ এই দাৰ্শনিক চেতনাৰ মূল উপাদান কেইটামান:
প্ৰথম— মৃত্যুৰ অপৰিৱৰ্তনীয়তাৰ স্বীকৃতি: কবিয়ে স্বীকাৰ কৰিছে যে মৃত্যু চিৰসত্য, ইয়াৰ পৰা পলায়নৰ উপায় নাই। মৃত্যুৰ পিছত মানুহে আৰু এই পৃথিৱীলৈ ঘূৰি নাহে—এয়া চিৰন্তন বাস্তৱ। দ্বিতীয়— পুনৰ্জন্মৰ প্ৰত্যাখ্যান: পৰম্পৰাগত হিন্দু দৃষ্টিৰ মতে আত্মা অমৰ আৰু পুনৰ্জন্ম হয়। কিন্তু আধুনিক কবি হিচাপে নৱকান্ত বৰুৱাই এই ধাৰণাটো ত্যাগ কৰিছে; তেওঁৰ মতে এই দেহ-প্ৰাণৰে পৃথিৱীত পুনৰাগমন নহয়। তৃতীয়— ক্ষণস্থায়িত্বৰ বোধ: জীৱন এক ক্ষণস্থায়ী খেল; ইয়াৰ মূল্য তাৰ সংক্ষিপ্ততাৰ মাজতে। চতুৰ্থ— জীৱনৰ অনন্যতা: প্ৰতিজন মানুহ অনন্য; কোনো এজনৰ লগত আনৰ মিল নাই। কবিৰ মৃত্যুৰ পিছত যিজন আহিব, তেওঁ কবিৰ স্থান লব নোৱাৰে। পঞ্চম— মানৱতাবাদী ভালপোৱা: এই সকলো বিচাৰৰ বুকুতে কবিৰ অপৰিসীম ভালপোৱা প্ৰকাশ পাইছে। মৃত্যুক স্বীকাৰ কৰিও কবিয়ে পৃথিৱীক ভাল পায়—ইয়েই তেওঁৰ মানৱতাবাদ। এনেদৰে কবিতাটিৰ মাজত মৃত্যু-উপলব্ধি, ক্ষণিকতাবোধ আৰু জীৱনৰ মাহাত্ম্য একেলগে গভীৰ দাৰ্শনিক চেতনাৰ ৰূপ লৈছে।
৩। “উভতি নহাৰ কবিতা”ত প্ৰকাশ পোৱা কবিৰ পৃথিৱী-ভালপোৱাৰ স্বৰূপ ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ “উভতি নহাৰ কবিতা”ত প্ৰকাশ পোৱা পৃথিৱী-ভালপোৱাৰ স্বৰূপ অতি বিশিষ্ট আৰু গভীৰ। কবি মৃত্যুৰ অনিৱাৰ্যতা স্বীকাৰ কৰিও পৃথিৱীক ভাল পাইছে; এনে ভালপোৱা সাধাৰণ আবেগ-প্ৰৱণতা নহয়—ই এক সচেতন, পৰিপক্ক আৰু দাৰ্শনিকভাৱে গৃহীত মূল্যবোধ। কবি জানে যে তেওঁ ক্ষণস্থায়ী, তেওঁ আৰু ঘূৰি নাহে; কিন্তু সেই কাৰণে কবিয়ে পৃথিৱীৰ ওপৰত অভিযোগ নকৰে; বৰং তাইক প্ৰিয়জনৰ দৰে আঁতৰি যোৱাৰ আগতে শেষবাৰৰ বাবে আদৰ-যত্নেৰে ভাল পাই বিদায় ল’ব বিচাৰে। ইয়াত প্ৰকাশ পাইছে—প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি অনুৰাগ, মানৱ-সমাজৰ প্ৰতি স্নেহ, সংস্কৃতি আৰু সভ্যতাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা, আৰু আগন্তুক প্ৰজন্মলৈ স্নেহৰ বাৰ্তা। কবিৰ ভালপোৱা সমষ্টিগত—ই কেৱল কোনো ব্যক্তি বা স্থানৰ লগত সীমাবদ্ধ নহয়, সমগ্ৰ পৃথিৱীক আঁকোৱালি লৈছে। সেইবাবে এই ভালপোৱা মানৱতাবাদী, বিশ্বজনীন আৰু চিৰন্তন।
৪। “উভতি নহাৰ কবিতা”ত আধুনিকতাৰ স্বৰূপ কেনেদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে?
উত্তৰঃ অসমীয়া কবিতাৰ ক্ষেত্ৰত আধুনিকতাৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ হৈছে নৱকান্ত বৰুৱাৰ “উভতি নহাৰ কবিতা”। কবিতাটিত আধুনিকতাৰ স্বৰূপ বহুধাত প্ৰতিফলিত হৈছে—
প্ৰথমতে, বিষয়বস্তুৰ ফালৰ পৰা: ৰোমান্টিক যুগৰ আৱেগ-প্ৰৱণ পুনৰ্জন্মৰ ধাৰণা ত্যাগ কৰি কবিয়ে বাস্তৱতাৰ আশ্ৰয় লৈছে—‘উভতি নাহোঁ’। দ্বিতীয়তে, ভাষাৰ ফালৰ পৰা: ৰোমান্টিক কাব্যৰ অলংকাৰ-জড়িত শব্দাবলীৰ ঠাইত কবিয়ে সহজ-সৰল কথ্যৰীতিৰ ভাষা গ্ৰহণ কৰিছে। তৃতীয়তে, প্ৰতীক-ব্যৱহাৰৰ ফালৰ পৰা: ‘দলঙত তামীঘৰা’, ‘যন্ত্ৰণাৰ মন্ত্ৰ’, ‘ধেমালি’ আদি প্ৰতীকৰ মাজেৰে কবিয়ে অভিনৱ অৰ্থ-প্ৰকাশ কৰিছে। চতুৰ্থতে, দৃষ্টিভংগীৰ ফালৰ পৰা: ব্যক্তি-চেতনা আৰু সাৰ্বজনীনতাৰ মিলনত গঢ় লোৱা এক নতুন কাব্য-ধাৰাৰ সূত্ৰপাত। পঞ্চমতে, ছন্দ-গাঁথনিৰ ফালৰ পৰা: পৰম্পৰাগত ছন্দ ত্যাগ কৰি গদ্য-কবিতাৰ ৰূপ লৈছে। সমগ্ৰভাৱে এই কবিতাটিয়ে আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ এক চাৰিত্ৰ্য নিৰূপণ কৰিছে।
৫। নৱকান্ত বৰুৱাৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ চমু পৰিচয় দি “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ স্বকীয়তা ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ নৱকান্ত বৰুৱা (১৯২৬-২০০২) আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট কবি, ঔপন্যাসিক আৰু শিশু-সাহিত্যিক। ‘একুৰা ধুনীয়া’ ছদ্মনামেৰে পৰিচিত এই কবিজনৰ গুৱাহাটীত জন্ম। তেওঁ শান্তিনিকেতনৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰি অসমীয়া সাহিত্যত উচ্চ পৰ্যায়ৰ গভীৰ চিন্তা-জড়িত ৰচনা যোগান ধৰিছে। তেওঁৰ বিখ্যাত কাব্যপুথিৰ ভিতৰত আছে ‘হে অৰণ্য, হে মহানগৰ’, ‘দলঙত তামীঘৰা’, ‘এতিয়াও নাবে নৈ’, ‘মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ’ আদি। উপন্যাসৰ ভিতৰত ‘ককাদেউতাৰ হাড়’, ‘কপিলী পৰীয়া সাধু’ ইত্যাদি স্মৰণযোগ্য। ‘কপিলী পৰীয়া সাধু’ৰ বাবে ১৯৭৬ চনত তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল। শিশু-সাহিত্যত তেওঁৰ ‘আখৰৰ জখলা’ আজিও জনপ্ৰিয়।
এই বহুমুখী সাহিত্যিক প্ৰতিভাৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ হৈছে “উভতি নহাৰ কবিতা”। কবিতাটিৰ স্বকীয়তা প্ৰথমতে ইয়াৰ বাস্তৱবাদী দৰ্শনত নিহিত—মৃত্যুৰ পিছত পুনৰাগমন নাই বুলি স্পষ্ট ঘোষণা। দ্বিতীয়তে, ই ভাৱ-ভাষাৰ মাজত এক অনন্য সংযোগ ৰচনা কৰে। তৃতীয়তে, পৃথিৱীৰ প্ৰতি গভীৰ মানৱতাবাদী ভালপোৱা প্ৰকাশ কৰি কবিতাটি বিশ্বজনীন হৈ উঠিছে। চতুৰ্থতে, ই আগন্তুক প্ৰজন্মলৈ এক সকাৰাত্মক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে। সমগ্ৰভাৱে এই কবিতাই অসমীয়া আধুনিক কাব্যত এক স্থায়ী আসন গ্ৰহণ কৰিছে।
৬। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ শিল্প-সৌন্দৰ্য আৰু ভাষা-শৈলী আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ শিল্প-সৌন্দৰ্য বহু পক্ষেৰে অভিনৱ। প্ৰথমতে, কবিৰ ভাষা সৰল আৰু কথ্য পৰম্পৰাৰ; কিন্তু এই সৰলতাৰ ভিতৰত নিহিত হৈ আছে অপৰিসীম গভীৰতা। শব্দ-নিৰ্বাচনত কবিয়ে আধুনিক অভিজ্ঞতাৰ পৰিচায়ক শব্দ যেনে ‘ধেমালি’, ‘মন্ত্ৰ’, ‘উভতি’, ‘চিন’ আদি ব্যৱহাৰ কৰিছে। দ্বিতীয়তে, প্ৰতীকৰ ব্যৱহাৰ অতি অৰ্থময়—‘দলঙত তামীঘৰা’, ‘যন্ত্ৰণাৰ মন্ত্ৰ’, ‘একবাৰৰ ধেমালি’—প্ৰতিটো প্ৰতীকেই দাৰ্শনিক ভাব প্ৰকাশ কৰে। তৃতীয়তে, পুনৰাবৃত্তিৰ মাজেৰে আবেগ-উদ্গাত: ‘পৃথিৱী, তোমাক ভাল পাই গ’লোঁ’—এই উক্তিৰ পুনৰাবৃত্তিয়ে কবিতাটোক সংগীতময় কৰি তুলিছে। চতুৰ্থতে, ছন্দ-মুক্ত গদ্য-কবিতাৰ গাঁথনিয়ে কবিতাটিক স্বাভাৱিকতাৰ স্বাদ দিছে। পঞ্চমতে, ভাৱ-ভাষাৰ মাজত এক অভিনৱ ৰাগাত্মক সাজোন—মৃত্যু-চেতনা, পৃথিৱী-প্ৰেম আৰু আগন্তুক প্ৰজন্মলৈ বাৰ্তা—তিনিওটা মাৱে এক সংগীতময় ভংগীত প্ৰকাশ পাইছে। এনেদৰে কবিতাটি শিল্প-সৌন্দৰ্য আৰু ভাষা-শৈলীৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ।
শব্দাৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| উভতি | ঘূৰি, পুনৰ আহি |
| তামীঘৰা | তম্বু, অস্থায়ী বাসগৃহ |
| দলং | সাঁকো |
| যন্ত্ৰণা | দুখ, বেদনা, কষ্ট |
| মন্ত্ৰ | সাধনা-শক্তি, পবিত্ৰ বচন |
| ধেমালি | খেল, ক্ৰীড়া |
| চিন | চিহ্ন, পদচিহ্ন, স্মৃতি |
| একবাৰ | এবাৰ, এটিবাৰ |
| উভতি নহা | ঘূৰি নহা, পুনৰ নহা |
| প্ৰাণ | জীৱন, নিশ্বাস |
| পৃথিৱী | ধৰা, ভূমণ্ডল, জগত |
| আগমন | আহোঁতা, আবিৰ্ভাৱ |
| প্ৰজন্ম | বংশ, generation |
| অনন্য | অদ্বিতীয়, একমাত্ৰ |
| ক্ষণস্থায়ী | অলপ সময়ৰ বাবে থকা |
ভাৱাৰ্থ
কবি নৱকান্ত বৰুৱাই “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ মাজেৰে এক চিৰন্তন সত্য আমাৰ আগত উপস্থাপন কৰিছে—এই পৃথিৱীত মানুহৰ আগমন এবাৰৰ বাবেহে; এবাৰ গ’লে আৰু ঘূৰি নাহে। কবিৰ মতে যন্ত্ৰণাই তেওঁৰ জীৱনৰ মন্ত্ৰ; দুখ-যাতনা পাৰ হ’লেহে জীৱনৰ মূল্য বুজিব পৰা যায়। তেওঁ এই পৃথিৱীক ভাল পায়—মাটি, প্ৰকৃতি, মানুহ, সমাজ, সকলোকে। কিন্তু কবিৰ মৃত্যুৰ পিছত পৃথিৱী একে নাথাকিব—নতুন প্ৰজন্ম আহিব, নতুন কথা ক’ব। কবিৰ স্থান কোনেও লব নোৱাৰে; প্ৰতিজন মানুহ অনন্য। সেইবাবে কবিৰ অন্তিম বাণী—“পৃথিৱী, তোমাক ভাল পাই গ’লোঁ”। মৃত্যুৰ মুখত থিয় হৈ পৃথিৱীক ভালপাই বিদায় দিয়াটো কবিৰ জীৱনৰ চিৰস্মৰণীয় ভঙ্গিমা।
প্ৰসংগ-সহিত ব্যাখ্যা
১। “যন্ত্ৰণা মোৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ / এবাৰেই খেলি গ’লোঁ ধেমালি।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃতাংশ ASSEB দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘সাহিত্য সৌৰভ’ৰ অন্তৰ্গত নৱকান্ত বৰুৱা ৰচিত “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ পৰা লোৱা হৈছে। কবিতাটি কবিৰ ‘দলঙত তামীঘৰা’ কাব্যসংকলনৰ পৰা সংকলিত।
প্ৰসংগ: এই অংশটোত কবিয়ে নিজৰ জীৱনৰ মূল চালিকাশক্তিৰ পৰিচয় দিছে। মানৱ-জীৱনৰ একমুখী চলন সম্পৰ্কে আলোচনা কৰোঁতে তেওঁ এই উক্তি কৰিছে।
ব্যাখ্যা: ‘মন্ত্ৰ’ অৰ্থত কবিয়ে সেই পবিত্ৰ শক্তিক বুজাইছে যিয়ে সাধকক সাধনাত আগবঢ়াই নিয়ে। কবিৰ জীৱনৰ মন্ত্ৰ হ’ল ‘যন্ত্ৰণা’ অৰ্থাৎ দুখ-বেদনা—কাৰণ যন্ত্ৰণাৰ মাজেৰেহে কবি নিজকে চিনি পাইছে আৰু জীয়াই থকাৰ বাবে শক্তি লাভ কৰিছে। আকৌ ‘ধেমালি’ অৰ্থত কবিয়ে জীৱন নামৰ এক ক্ষণিক খেলক বুজাইছে। কবিৰ দৃষ্টিত মানুহে এই খেল কেৱল এবাৰ খেলিব পাৰে—মৃত্যুৰ পিছত পুনৰ্জন্ম নহয়; সেইবাবে এই একমাত্ৰ অসুযোগটোক তেওঁ পূৰ্ণ মনোযোগেৰে গ্ৰহণ কৰিছে। এই দুটি পংক্তিৰ মাজেৰে আধুনিক বাস্তৱবাদী জীৱন-দৃষ্টিভংগী প্ৰকাশ পাইছে।
২। “পৃথিৱী, তোমাক ভাল পাই গ’লোঁ / উভতি নাহোঁ।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃতাংশ ASSEB দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘সাহিত্য সৌৰভ’ৰ পঞ্চদশ অধ্যায় নৱকান্ত বৰুৱা ৰচিত “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ পৰা গৃহীত।
প্ৰসংগ: পৃথিৱীক বিদায় দিয়াৰ মুহূৰ্তত কবিয়ে এই কথা কৈছে। কবিতাটোৰ মৰ্মস্থল হিচাপে এই উক্তি বিবেচ্য।
ব্যাখ্যা: এই দুটা পংক্তিৰ মাজত নিহিত আছে কবিৰ জীৱন-দৰ্শনৰ সাৰ। মৃত্যুৰ অপৰিৱৰ্তনীয়তা স্বীকাৰ কৰিও কবিয়ে পৃথিৱীৰ প্ৰতি কোনো বিতৃষ্ণা প্ৰকাশ নকৰে; বৰং পৃথিৱীক প্ৰিয়জনৰ দৰে আদৰি ‘ভাল পাই গ’লোঁ’ বুলি সম্বোধন কৰে। ‘উভতি নাহোঁ’ অৰ্থাৎ ঘূৰি নাহিম—এই উক্তিয়ে আধুনিক বাস্তৱবাদী দৃষ্টিৰ পৰিচয় দিয়ে। ৰোমান্টিক কবিসকলে পুনৰ্জন্মৰ কথা ক’লেও কবি নৱকান্ত বৰুৱাই স্পষ্টকৈ ঘোষণা কৰিছে যে এই দেহ-প্ৰাণৰে পৃথিৱীত পুনৰাগমন নহয়। মানৱতাবাদী ভালপোৱা আৰু বাস্তৱবাদী চেতনাৰ দ্বন্দ্বমাজত কবিতাটোৰ সংঘাতময় সৌন্দৰ্য নিহিত হৈ আছে।
৩। “কোনোবা আহিব মোৰ পিছত / কিন্তু সি মোৰ দৰে নহ’ব।”
উত্তৰঃ উদ্ধৃতাংশ ASSEB দ্বাদশ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘সাহিত্য সৌৰভ’ৰ পঞ্চদশ পাঠ নৱকান্ত বৰুৱাৰ “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ পৰা গৃহীত।
প্ৰসংগ: কবিৰ মৃত্যুৰ পিছত আগমন কৰা প্ৰজন্ম সম্পৰ্কে আলোচনা কৰোঁতে তেওঁ এই কথা কৈছে।
ব্যাখ্যা: এই পংক্তি দুটাৰ মাজেৰে কবিয়ে মানৱ-অস্তিত্বৰ অনন্যতা স্বীকাৰ কৰিছে। কবিৰ মৃত্যুৰ পিছত পৃথিৱীত আন কোনোবা মানুহ অহাটো নিশ্চিত; কিন্তু সেই মানুহ কবিৰ দৰে নহ’ব—তেওঁৰ চিন্তা, অনুভূতি, ভালপোৱা, সংগ্ৰাম সকলো নিজস্ব। প্ৰতিজন মানুহেই অনন্য; কোনো এজনে আনৰ স্থান লব নোৱাৰে। এই দৃষ্টিভংগীয়ে আধুনিক অস্তিত্ববাদী চেতনাৰ পৰিচয় দিয়ে। প্ৰতিটো জীৱনেই অপুৰণীয়—এই উপলব্ধি কবিতাটিক সাৰ্বজনীন কৰি তুলিছে আৰু আগন্তুক প্ৰজন্মলৈ স্নেহৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছে।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ
বহু বাছনিৰ প্ৰশ্ন (MCQ)
১। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ ৰচক হৈছে—
(ক) হীৰেন ভট্টাচাৰ্য (খ) নৱকান্ত বৰুৱা (গ) হেম বৰুৱা (ঘ) অজিত বৰুৱা
উত্তৰঃ (খ) নৱকান্ত বৰুৱা।
২। “উভতি নহাৰ কবিতা” কোনখন কাব্যসংকলনৰ পৰা সংকলিত?
(ক) হে অৰণ্য, হে মহানগৰ (খ) দলঙত তামীঘৰা (গ) এতিয়াও নাবে নৈ (ঘ) মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ
উত্তৰঃ (খ) দলঙত তামীঘৰা।
৩। ‘তামীঘৰা’ শব্দৰ অৰ্থ—
(ক) ঘৰ (খ) তম্বু (গ) প্ৰাসাদ (ঘ) চাং
উত্তৰঃ (খ) তম্বু।
৪। নৱকান্ত বৰুৱাই কোন গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল?
(ক) ককাদেউতাৰ হাড় (খ) কপিলী পৰীয়া সাধু (গ) আখৰৰ জখলা (ঘ) দলঙত তামীঘৰা
উত্তৰঃ (খ) কপিলী পৰীয়া সাধু।
৫। নৱকান্ত বৰুৱাৰ ছদ্মনাম কি?
(ক) মাজোনি (খ) একুৰা ধুনীয়া (গ) চানেকী (ঘ) নবীন
উত্তৰঃ (খ) একুৰা ধুনীয়া।
৬। কবিৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ কি?
(ক) আনন্দ (খ) যন্ত্ৰণা (গ) ভালপোৱা (ঘ) আশা
উত্তৰঃ (খ) যন্ত্ৰণা।
৭। কবিতাটি কোন শ্ৰেণীৰ?
(ক) ৰোমান্টিক (খ) আধুনিক (গ) মধ্যযুগীয় (ঘ) প্ৰাচীন
উত্তৰঃ (খ) আধুনিক।
৮। নৱকান্ত বৰুৱাৰ জন্ম কোন চনত?
(ক) ১৯২০ (খ) ১৯২৬ (গ) ১৯৩০ (ঘ) ১৯৩৫
উত্তৰঃ (খ) ১৯২৬।
৯। নৱকান্ত বৰুৱাৰ মৃত্যু কোন চনত?
(ক) ২০০০ (খ) ২০০২ (গ) ২০০৫ (ঘ) ২০১০
উত্তৰঃ (খ) ২০০২।
১০। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ মূল ভাৱ কি?
(ক) প্ৰেম (খ) প্ৰকৃতি-প্ৰেম (গ) জীৱনৰ একমুখীতা (ঘ) দেশপ্ৰেম
উত্তৰঃ (গ) জীৱনৰ একমুখীতা।
খালী ঠাই পূৰণ কৰা
১। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ ৰচক ____।
উত্তৰঃ নৱকান্ত বৰুৱা।
২। “উভতি নহাৰ কবিতা” ____ নামৰ কাব্যসংকলনৰ পৰা সংকলিত।
উত্তৰঃ দলঙত তামীঘৰা।
৩। ‘তামীঘৰা’ শব্দৰ অৰ্থ ____।
উত্তৰঃ তম্বু।
৪। কবিৰ জীয়াৰ মন্ত্ৰ হ’ল ____।
উত্তৰঃ যন্ত্ৰণা।
৫। নৱকান্ত বৰুৱাই ____ গ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
উত্তৰঃ কপিলী পৰীয়া সাধু।
৬। নৱকান্ত বৰুৱাৰ ছদ্মনাম ____।
উত্তৰঃ একুৰা ধুনীয়া।
৭। কবিয়ে জীৱনৰ ধেমালি ____ বাৰ খেলিবলৈ পাইছিল।
উত্তৰঃ এবাৰ।
৮। কবিতাটি ____ শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্গত।
উত্তৰঃ আধুনিক।
৯। নৱকান্ত বৰুৱাৰ জন্ম ____ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত হৈছিল।
উত্তৰঃ ১৯২৬।
১০। নৱকান্ত বৰুৱাৰ ৰচিত এক উপন্যাস ____।
উত্তৰঃ ককাদেউতাৰ হাড়।
শুদ্ধ-অশুদ্ধ নিৰূপণ কৰা
১। “উভতি নহাৰ কবিতা” এক ৰোমান্টিক কবিতা।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ। ই এক আধুনিক বাস্তৱবাদী কবিতা।
২। নৱকান্ত বৰুৱা শান্তিনিকেতনৰ পৰা শিক্ষা লাভ কৰিছিল।
উত্তৰঃ শুদ্ধ।
৩। কবিৰ পিছত আহিব লগা মানুহ কবিৰ দৰেই হ’ব।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ। কবিৰ পিছত আহিব লগা মানুহ কবিৰ দৰে নহ’ব—প্ৰতিজন মানুহ অনন্য।
৪। ‘দলঙত তামীঘৰা’ এক উপন্যাস।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ। ‘দলঙত তামীঘৰা’ এক কাব্যসংকলন।
৫। ‘উভতি নহাৰ কবিতা’ পুনৰ্জন্মৰ ধাৰণাত বিশ্বাস কৰে।
উত্তৰঃ অশুদ্ধ। ই পুনৰ্জন্মৰ ধাৰণা প্ৰত্যাখ্যান কৰে।
কবিৰ চমু পৰিচয়
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট কবি, ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধকাৰ আৰু শিশু-সাহিত্যিক হৈছে নৱকান্ত বৰুৱা। তেওঁ ১৯২৬ চনৰ ২৯ ডিচেম্বৰত গুৱাহাটীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। দেউতাকৰ নাম নীলকান্ত বৰুৱা। কটন কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ শান্তিনিকেতনৰ বিশ্বভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। গুৱাহাটীৰ বিভিন্ন কলেজত অধ্যাপনা কৰাৰ পিছত তেওঁ ‘অসমীয়া’ আলোচনীৰ সম্পাদক হিচাপেও দীৰ্ঘদিন কাম কৰিছিল।
তেওঁৰ ছদ্মনাম ‘একুৰা ধুনীয়া’। অসমীয়া কাব্য-সাহিত্যত আধুনিক ধাৰাৰ এজন অগ্ৰদূত হিচাপে তেওঁ স্বীকৃত। ‘হে অৰণ্য, হে মহানগৰ’, ‘দলঙত তামীঘৰা’, ‘এতিয়াও নাবে নৈ’, ‘মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ’, ‘সমুদ্ৰ গুপ্তৰ পত্নী’ আদি তেওঁৰ বিখ্যাত কাব্যপুথি। ‘ককাদেউতাৰ হাড়’ আৰু ‘কপিলী পৰীয়া সাধু’ তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য উপন্যাস। শিশু-সাহিত্যৰ মাজত ‘আখৰৰ জখলা’ আৰু ‘সাত গাহৰি’ অতি জনপ্ৰিয়।
১৯৭৬ চনত ‘কপিলী পৰীয়া সাধু’ৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৮৪ চনৰ অধিৱেশনৰ সভাপতিৰ আসনো তেওঁ অলংকৃত কৰিছিল। তেওঁৰ মৃত্যু ২০০২ চনৰ ১৪ জুলাই তাৰিখে হৈছিল। তেওঁ আধুনিক অসমীয়া কবিতাত বাস্তৱবাদ, অস্তিত্ববাদ আৰু মানৱতাবাদৰ সফল মিশ্ৰণ ঘটাইছে। “উভতি নহাৰ কবিতা”ৰ দৰে গভীৰ দাৰ্শনিক ৰচনাৰ মাজেৰে তেওঁ অসমীয়া সাহিত্যলৈ এক চিৰস্থায়ী অৱদান যোগাইছে।