বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট – চৈয়দ আব্দুল মালিক (চুটিগল্প)
HSLC Guru-লৈ আদৰণি জনাইছোঁ। ASSEB-ৰ একাদশ শ্ৰেণীৰ (HS 1st Year) অসমীয়া (MIL) পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ নৱম অধ্যায় ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ চুটিগল্পটোৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন-উত্তৰ আৰু আলোচনা ইয়াত পৰিৱেশন কৰা হৈছে। অসমীয়া ছোটগল্পৰ অগ্ৰণী ৰূপকাৰ চৈয়দ আব্দুল মালিকে ৰচনা কৰা এই গল্পটোৱে মানৱতাবোধ, সহানুভূতি আৰু বাস্তৱ জীৱনৰ আৰ্থিক সংগ্ৰামৰ এক হৃদয়স্পৰ্শী চিত্ৰ আঁকিছে। নাজিয়া নামৰ এজনী সৰল হৃদয়ৰ মহিলাৰ চকুৰে গল্পটো আগবঢ়াই নিয়া হৈছে আৰু সেইসূত্ৰে গল্পটোৱে এক প্ৰথম-পুৰুষ আত্মবৰ্ণনাৰ সুৰ লাভ কৰিছে।
তলৰ আলোচনাত পাঠ্যপুথিৰ সকলো অনুশীলনীমূলক প্ৰশ্ন (অতি চমু, চমু, দীঘল আৰু উদ্ধৃতি ভিত্তিক প্ৰশ্ন), অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন-উত্তৰ, চৰিত্ৰ-বিশ্লেষণ, বিষয়বস্তু আলোচনা, MCQ আৰু লেখকৰ চমু পৰিচয় ক্ৰমিকভাৱে দিয়া হৈছে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে এই প্ৰশ্নসমূহ পঢ়ি ASSEB HS 1st Year পৰীক্ষাৰ বাবে সুন্দৰভাৱে সাজু হ’ব পাৰিব।
সাৰাংশ
সাৰাংশ: ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এক হৃদয়স্পৰ্শী মানৱতাবাদী চুটিগল্প। গল্পটোৰ মূল চৰিত্ৰ নাজিয়া নামৰ এজনী সাধাৰণ ঘৰৰ মহিলা; তাইৰ গিৰীয়েক এজন কেৰাণী আৰু সংসাৰখন আৰ্থিকভাৱে যথেষ্ট দুৰ্বল। গল্পটোৰ আৰম্ভণিতেই দেখা যায় যে নাজিয়াই টাউনত নিজৰ মোমায়েক হাকিম আহমেদ চাহাবৰ নুমলীয়া জীয়েকৰ বিয়াত যাবৰ বাবে সাজু হৈছে। ঘৰত মুঠ দুশ টকা মাত্ৰ। দুজনে একেলগে গ’লে যাতায়াত খৰচ, প্ৰেজেন্টৰ খৰচ আৰু দিন-হাজিৰাৰ ক্ষতিৰ বোজা সিহঁতে বহন কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে গিৰীয়েকেই সিদ্ধান্ত লয় – দুয়ো একেলগে যোৱাটো উচিত নহ’ব, নাজিয়া অকলেই যাব। এশ টকাৰ এক চাফাৰি কাপোৰ প্ৰেজেন্টৰ বাবে ল’ব আৰু বাকী এশ টকা বাট খৰচ আৰু আনুসঙ্গিক প্ৰয়োজনীয়তাৰ বাবে।
নাজিয়াই বাছত উঠি টাউনৰ বাছ-আস্থানত নামি ৰিক্সা এখন বিচাৰি থকা সময়তে তাই হঠাৎ নিজ গাঁৱৰে কনকেশ্বৰ ঠাকুৰক লগ পায়। ঠাকুৰৰ মুখখন বিৰক্ত, চিন্তাত মলিন। তেওঁ আগবাঢ়ি আহি নাজিয়াৰ মুখলৈ চাই সুধিলে – “আমাৰ তাৰে নোহোৱানে?” নাজিয়াই হ’য় বুলি সঁহাৰি দিয়াৰ পাছতেই ঠাকুৰে তেওঁৰ দুখৰ কথা মেলি ক’বলৈ ধৰিলে। তেওঁৰ সৰু জীয়েক বিনীতাৰ পেটৰ অসুখ গুৰুতৰ অৱস্থালৈ গৈছে, আজি নিশাই অপাৰেচন কৰিব লাগিব। কিন্তু ডাক্তৰে এশ টকা পইচা আগতীয়াকৈ জমা দিবলৈ কৈছে, সেই টকাখিনি ঠাকুৰৰ হাতত নাই। তেওঁ গাঁৱলৈ বুলি বাছ এখনত উঠি টকা যোগাৰ কৰিবৰ বাবে আগ্ৰহী হৈ আছিল – কিন্তু ভিতৰে ভিতৰে বুজিছিল সাত-আঠ ঘণ্টাৰ ভিতৰত গাঁৱলৈ গৈ পইচা আনি ঘূৰাই অহাটো দুঃসাধ্য।
কথাবোৰ শুনি নাজিয়াৰ ভিতৰখন কঁপি উঠিল। তাইৰ চকুৰ আগত বিনীতাৰ ৰোগশয্যাৰ ছবিখন ভাহি উঠিল। মুহূৰ্তৰ ভিতৰতেই তাই সিদ্ধান্ত ল’লে – বিয়া নাযায়, প্ৰেজেন্টৰ বাবে যোগাৰ কৰা টকাখিনিৰে বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ ব্যৱস্থা কৰিব। ৰিক্সাৰ পৰা নামি, দুজনে একেলগে হস্পিতাললৈ গ’ল। নিজৰ হাতত মাত্ৰ বিশ টকা ৰাখি বাকী এশ টকা নাজিয়াই কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ হাতত তুলি দিলে। ঠাকুৰে টকাখিনি ডাক্তৰৰ ওচৰত জমা কৰিলে আৰু নিৰ্দিষ্ট সময়তে বিনীতাৰ অপাৰেচন সফলভাৱে সম্পন্ন হ’ল। ছোৱালীজনীৰ জীৱন ৰক্ষা পৰিল।
বিয়া নাখাইহে নাজিয়া ঘৰলৈ ঘূৰি আহিল – হাতত শূন্য ব্যাগ, কিন্তু মন ভৰ্তি এক অমলিন আনন্দেৰে। গিৰীয়েকক ঘটনাটো বৰ্ণাই দিলে। প্ৰথমে আচৰিত হ’লেও পাছত গিৰীয়েকেই কয় – “তুমি প্ৰেজেন্টৰ টকাৰে যিটো দিলা, সেইটোৱেই হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰেজেন্ট।” গল্পটোৰ শিৰোনাম ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ – বিয়া কন্যাক দিব লাগিছিল যিটো প্ৰেজেন্ট, সেইটোৱে শেষত এজনী মৰণাপন্ন ছোৱালীৰ জীৱনৰ প্ৰেজেন্ট হৈ পৰিল। মানৱতাবোধৰ এই অপৰিসীম মহিমাকেই লেখকে ইয়াত প্ৰদীপ্ত কৰি তুলিছে।
Summary: ‘Biyar Present’ (The Wedding Gift) is a deeply moving humanitarian short story by the celebrated Assamese writer Sayed Abdul Malik. Narrated in the first person, the story revolves around Najia, a simple woman from a financially strained household whose husband works as a clerk. Najia is preparing to attend the wedding of her maternal uncle Hakim Ahmed Sahab’s youngest daughter in town. The family has only two hundred rupees in hand. Going together would be impossible — bus fare, the customary gift, and the loss of a day’s wage are all luxuries beyond their reach — so the husband decides Najia will go alone, carrying a one-hundred-rupee saree as the wedding present and another hundred for the journey.
Arriving at the town bus stand, while looking for a rickshaw, Najia unexpectedly meets Konakeshwar Thakur, a man from her own village. His face is drawn, anxious. He approaches her and asks, “Aren’t you from our place?” Once she confirms, he pours out his trouble. His little daughter Binita is critically ill in the hospital and needs an emergency operation that very night. The doctor demands a deposit of one hundred rupees in advance, money he simply does not have. He has just boarded a bus to rush to the village and somehow scrape the sum together — though he knows in his heart that returning in time within the seven or eight hours left is almost impossible.
Hearing this, Najia’s heart trembles. The image of the sick child on a hospital bed flashes before her eyes. In a single, decisive moment she resolves to skip the wedding altogether and use the money meant for the present to save Binita’s life. Together they walk to the hospital. Keeping just twenty rupees for her own return journey, Najia hands over the remaining one hundred rupees to Konakeshwar Thakur. He deposits it with the doctor at once, and Binita’s operation is performed successfully on time. The little girl survives.
Najia returns home without attending the wedding — her bag empty, but her heart full of a quiet, unshakable joy. When she narrates the incident to her husband, he is first surprised but then says with deep tenderness, “What you gave with that wedding gift money is itself the greatest present of all.” The title ‘Biyar Present’ carries a delicate double meaning: the gift meant for a wedding ultimately becomes the gift of life for a dying child. Through this small, everyday moral triumph, Sayed Abdul Malik elevates the ordinary woman Najia into a luminous symbol of human compassion, reminding readers that true humanity lies not in grand gestures but in the silent willingness to surrender one’s own joy for another’s survival.
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
অতি চমু প্ৰশ্ন (এক শব্দ / এক বাক্যৰ উত্তৰ)
(ক) ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ ৰচয়িতা কোন?
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ ৰচয়িতা চৈয়দ আব্দুল মালিক।
(খ) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্ম কেতিয়া আৰু ক’ত হৈছিল?
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্ম ১৯১৯ চনৰ ১৫ জানুৱাৰীত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণি গাঁৱত হৈছিল।
(গ) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত চুটিগল্প-পুথিখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত চুটিগল্প-পুথিখনৰ নাম ‘পৰশমণি’।
(ঘ) কোনখন উপন্যাসৰ বাবে চৈয়দ আব্দুল মালিকে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ১৯৭২ চনত ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ উপন্যাসৰ বাবে চৈয়দ আব্দুল মালিকে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল।
(ঙ) চৈয়দ আব্দুল মালিকে ৰচনা কৰা এখন ভ্ৰমণ-কাহিনীৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকে ৰচনা কৰা এখন ভ্ৰমণ-কাহিনীৰ নাম ‘মাজত মাথো হিমালয়’।
(চ) জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি চৈয়দ আব্দুল মালিকে ৰচনা কৰা উপন্যাসখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচিত উপন্যাসখনৰ নাম ‘ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী’।
(ছ) ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোত অসুখ হোৱা ছোৱালীজনীৰ নাম কি?
উত্তৰঃ অসুখ হোৱা ছোৱালীজনীৰ নাম বিনীতা।
(জ) বিনীতাৰ পিতৃৰ নাম কি?
উত্তৰঃ বিনীতাৰ পিতৃৰ নাম কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ।
(ঝ) গল্পৰ মুখ্য চৰিত্ৰ নাজিয়া কাৰ বিয়া খাবলৈ যাবৰ বাবে ওলাইছিল?
উত্তৰঃ নাজিয়া তাইৰ মোমায়েক হাকিম আহমেদ চাহাবৰ নুমলীয়া জীয়েকৰ বিয়া খাবলৈ যাবৰ বাবে ওলাইছিল।
(ঞ) নাজিয়াই কনকেশ্বৰ ঠাকুৰক ক’ত প্ৰথম লগ পাইছিল?
উত্তৰঃ নাজিয়াই কনকেশ্বৰ ঠাকুৰক টাউনৰ বাছ আস্থানত প্ৰথম লগ পাইছিল।
(ট) নাজিয়াই বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে কিমান টকা দিছিল?
উত্তৰঃ নাজিয়াই বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে এশ টকা দিছিল।
(ঠ) ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ মূল ভাব বা বিষয়বস্তু কি?
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ মূল বিষয়বস্তু হ’ল মানৱতাবোধ – আনৰ বিপদত নিজৰ আনন্দ ত্যাগ কৰি সহায়ৰ হাত মেলি দিয়াৰ মহান বাণী।
(ড) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কোনখন গল্প-সংকলনত ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটো অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে?
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটো ‘এখন নিলিখা চিঠিৰ কথাখিনি’ গল্প-সংকলনত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।
চমু প্ৰশ্ন (২ – ৩ নম্বৰ)
১। “তেৱেই আগবাঢ়ি আহিল আৰু মোৰ মুখলৈ চাই সুধিলে – ‘আমাৰ তাৰে নোহোৱানে?’” – কথাষাৰ কোনে কাক, কেতিয়া আৰু কিয় সুধিছিল?
উত্তৰঃ উদ্ধৃত কথাষাৰ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ বিনীতাৰ পিতৃ কনকেশ্বৰ ঠাকুৰে গল্পৰ নায়িকা নাজিয়াক সুধিছিল। নাজিয়াই টাউনত মোমায়েকৰ জীয়েকৰ বিয়া খাবলৈ গৈ বাছৰ পৰা নামি ৰিক্সা এখন বিচাৰি থকা সময়ত কনকেশ্বৰ ঠাকুৰে এই কথাষাৰ সুধিছিল। ঠাকুৰৰ ছোৱালী বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে টকাৰ অভাৱত পৰি তেওঁ গাঁৱলৈ যাবৰ বাবে বাছ ষ্টেচনত আছিল আৰু একেগাঁৱৰ মানুহ চিনি পাবলৈ ঠাকুৰে নাজিয়াক প্ৰথমে এই প্ৰশ্ন সুধিছিল।
২। নাজিয়াই কাৰ বিয়া খাবলৈ গৈছিল?
উত্তৰঃ নাজিয়াই তাইৰ মোমায়েক হাকিম আহমেদ চাহাবৰ নুমলীয়া জীয়েকৰ বিয়া খাবলৈ টাউনলৈ গৈছিল।
৩। নাজিয়াই বিয়ালৈ কিয় অকলেই গৈছিল?
উত্তৰঃ নাজিয়া আৰু তাইৰ গিৰীয়েকৰ আৰ্থিক অৱস্থা দুৰ্বল আছিল। ঘৰত মুঠ দুশ টকা মাত্ৰ আছিল। দুজনে একেলগে বিয়ালৈ গ’লে বাছ-ভাড়া, ৰিক্সা-ভাড়া আৰু এশ টকীয়া প্ৰেজেন্টৰ খৰচ মিলাব নোৱাৰি। সেয়েহে গিৰীয়েকেই ক’লে – “আমাৰ দুজন একেলগে বিয়ালৈ যোৱাটো উচিত নহ’ব।” এই কাৰণে নাজিয়াই অকলেই বিয়ালৈ গ’ল।
৪। নাজিয়াই কিয় হাস্পিতাললৈ যাবলগীয়া হ’ল?
উত্তৰঃ বিয়ালৈ যোৱাৰ পথতে নাজিয়াই বাছ আস্থানত কনকেশ্বৰ ঠাকুৰক লগ পায় আৰু তেওঁৰ পৰা জানিব পাৰে যে তেওঁৰ সৰু জীয়েক বিনীতা গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ। হাস্পিতালত ভৰ্তি কৰোৱা ছোৱালীজনীৰ অপাৰেচন আজি নিশাই কৰিব লাগিব, কিন্তু ডাক্তৰৰ ফীছ এশ টকা ঠাকুৰৰ হাতত নাই। কথাষাৰ শুনি নাজিয়াৰ মন বিচলিত হ’ল আৰু তাই বিয়ালৈ নগৈ ঠাকুৰৰ সৈতে হাস্পিতাললৈ যাবলৈ মন কৰিলে যাতে নিজৰ হাতেৰে বিনীতাৰ চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰাই দিব পাৰে।
৫। কনকেশ্বৰ ঠাকুৰে তেওঁৰ কন্যা বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে ক’ৰ পৰা টকা পাইছিল?
উত্তৰঃ কনকেশ্বৰ ঠাকুৰে তেওঁৰ কন্যা বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে নাজিয়াৰ পৰা এশ টকা পাইছিল। নাজিয়াই বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট কিনিবৰ বাবে নিয়া এশ টকা ঠাকুৰৰ হাতত তুলি দি বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ ব্যৱস্থা কৰাই দিছিল।
৬। “আমাৰ দুজন একেলগে বিয়ালৈ যোৱাটো উচিত নহ’ব।” – এই কথাষাৰ কোনে কাক কৈছিল আৰু কিয় কৈছিল?
উত্তৰঃ এই কথাষাৰ নাজিয়াৰ গিৰীয়েকে নিজৰ পত্নী নাজিয়াক কৈছিল। ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা দুৰ্বল হোৱা বাবে দুজনে একেলগে বিয়ালৈ গ’লে যাতায়াত খৰচ আৰু প্ৰেজেন্টৰ খৰচ মিলাব নোৱাৰে। সেইবাবেই গিৰীয়েকে এই সিদ্ধান্ত লৈছিল আৰু কথাষাৰ কৈছিল।
৭। নাজিয়াৰ ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা কেনে আছিল?
উত্তৰঃ নাজিয়াৰ ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা যথেষ্ট দুৰ্বল আছিল। তাইৰ গিৰীয়েক এজন সাধাৰণ কেৰাণী আছিল আৰু সংসাৰৰ বাবে আয় বহুত কম আছিল। ঘৰত মুঠ দুশ টকা মাত্ৰ আছিল আৰু সেই টকাৰে বিয়াৰ যাতায়াত আৰু প্ৰেজেন্টৰ ব্যৱস্থা কৰিবলগীয়া হৈছিল।
৮। নাজিয়াই বিনীতাক চাবলৈ ক’লৈ গৈছিল আৰু কি দেখিছিল?
উত্তৰঃ নাজিয়া কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ সৈতে হাস্পিতাললৈ গৈছিল। তাত তাই দেখিছিল – বিনীতা গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ হৈ ৰোগশয্যাত পৰি আছে। ছোৱালীজনীৰ মুখখন শুকান, চকু দুটা ভিতৰলৈ সোমাই আছে। সেই দৃশ্যই নাজিয়াৰ মাতৃ-হৃদয়ক স্পৰ্শ কৰি গৈছিল আৰু তাই তৎক্ষণাৎ ঠাকুৰৰ হাতত নিজৰ এশ টকা তুলি দিছিল।
৯। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ শিৰোনামটোৰ সাৰ্থকতা কি?
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ শিৰোনামটো গল্পটোৰ বাবে অতিকৈ সাৰ্থক। নাজিয়াই বিয়াৰ কন্যাক দিবৰ বাবে যিটো প্ৰেজেন্ট লৈ গৈছিল, সেইটোৱেই শেষত মৰণাপন্ন বিনীতাৰ জীৱন ৰক্ষাৰ ‘প্ৰেজেন্ট’ হৈ পৰিল। অৰ্থাৎ এক বিয়াৰ উপহাৰ এক জীৱনৰ উপহাৰলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। সেইবাবেই শিৰোনামটো প্ৰতীকী আৰু গভীৰ অৰ্থ-বহনকাৰী।
১০। নাজিয়াৰ গিৰীয়েকে শেষত পত্নীক কি ক’লে?
উত্তৰঃ ঘৰলৈ ঘূৰি আহি নাজিয়াই গোটেই ঘটনাটো গিৰীয়েকক বৰ্ণনা কৰি ক’লে। আৰম্ভণিতে গিৰীয়েক অলপ আচৰিত হৈছিল যদিও পাছত স্নেহভৰে কৈছিল – বিয়াৰ প্ৰেজেন্টৰ টকাৰে যিটো জীৱন ৰক্ষাৰ ব্যৱস্থা হ’ল, সেইটোৱেই হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু সাৰ্থক প্ৰেজেন্ট। এই কথাত নাজিয়াৰ মানৱতাবোধৰ প্ৰতি গিৰীয়েকৰ পূৰ্ণ সমৰ্থন প্ৰকাশ পাইছে।
দীঘল প্ৰশ্ন (৪ – ৬ নম্বৰ)
১। কি পৰিস্থিতিত কনকেশ্বৰ ঠাকুৰে নাজিয়াক লগ পাইছিল – বিৱৰি লিখা।
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ মুখ্য চৰিত্ৰ নাজিয়াই টাউনত নিজৰ মোমায়েক হাকিম আহমেদ চাহাবৰ নুমলীয়া জীয়েকৰ বিয়া খাবলৈ ওলাই যায়। গিৰীয়েক আৰু তাইৰ ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা দুৰ্বল হোৱা বাবে দুজনে একেলগে যোৱা সম্ভৱ নহোৱাত নাজিয়া অকলেই গৈছিল। হাতত মাত্ৰ দুশ টকা; ইয়াৰে এশ টকাৰে কাপোৰৰ এক সুন্দৰ চাফাৰি প্ৰেজেন্টৰ বাবে কিনি লৈ আৰু বাকী এশ টকা বাট খৰচৰ বাবে ৰাখি তাই বাছত উঠিল।
টাউনৰ বাছ-আস্থানত নামি, ৰিক্সা এখন ভাড়া কৰিবৰ অপেক্ষাত থকা সময়তে নাজিয়াৰ ওচৰলৈ এজন মলিন মুখৰ মানুহ আগবাঢ়ি আহিল। মানুহজনৰ মুখখন চিন্তিত, গাত পুৰণা ধৰণৰ চাদৰ-পাঞ্জাৱি, চকুত ক্লান্তি। তেৱেই নাজিয়াৰ মুখলৈ চাই সুধিলে – “আমাৰ তাৰে নোহোৱানে?” নাজিয়াই হ’য় বুলি ক’লে আৰু তেওঁ নিজৰ পৰিচয় দিলে – তেওঁ নাজিয়াৰ গাঁৱৰে কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ। তাৰ পাছতেই ঠাকুৰে দুখ মেলি ক’বলৈ ধৰিলে – সৰু জীয়েক বিনীতাৰ গুৰুতৰ অসুখ হৈছে; ডাক্তৰে আজি নিশাই অপাৰেচন কৰিব লাগে বুলি কৈছে; কিন্তু এশ টকা ফীছ আগতীয়াকৈ জমা দিব লাগিব আৰু সেই টকা তেওঁৰ হাতত নাই। সেইবাবেই তেওঁ গাঁৱলৈ গৈ টকা যোগাৰ কৰিবৰ বাবে বাছ আস্থানত উপস্থিত হৈছে।
এনেদৰে এক অসহায়, চিন্তিত আৰু পইচাৰ অভাৱত পৰা পৰিস্থিতিত কনকেশ্বৰ ঠাকুৰে নাজিয়াক লগ পাইছিল। এই সাক্ষাতেই গল্পটোৰ মূল মোৰ। ইয়াৰ পৰাই গল্পটোৱে এক নতুন মোৰ লয় – বিয়াৰ আনন্দৰ বিপৰীতে এক জীৱন-মৰণৰ সংকট সাৱটি ধৰি গল্পৰ মানৱতাবাদী প্ৰৱাহক উন্মোচন কৰে।
২। নাজিয়াই বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে কেনেদৰে সহায় কৰিছিল – বিৱৰি লিখা। বিনীতাৰ অপাৰেচন কেনেদৰে ততাতৈয়াকৈ হৈ গ’ল?
উত্তৰঃ কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ দুখৰ কথা শুনি নাজিয়াৰ ভিতৰখন কঁপি উঠিল। বিনীতাৰ ৰোগশয্যাৰ ছবিখন তাইৰ মনৰ চকুৰ আগত ভাহি উঠিল। তাই বুজি পাইছিল যে ঠাকুৰে গাঁৱলৈ গৈ পইচা আনি পাঁচ-ছয় ঘণ্টাৰ ভিতৰত উভতি অহাটো প্ৰায় অসম্ভৱ। সেয়েহে নিজৰ মনত এক দৃঢ় সিদ্ধান্ত লৈ তাই ক’লে – “আপুনি গাঁৱলৈ যোৱাৰ দৰকাৰ নাই; আহক, আমি দুজনে হাস্পিতাললৈ যাওঁ।”
ৰিক্সাত উঠি দুজন একেলগে হাস্পিতালৰ সন্মুখলৈ গ’ল। তাত পাই নাজিয়াই দেখিছিল – সৰু ছোৱালী বিনীতা ৰোগশয্যাত পৰি আছে। তাইৰ মুখখন শুকান, চকু ভিতৰলৈ সোমাই গৈছে, কথা ক’বৰ শক্তি নাই। সেই দৃশ্যই নাজিয়াৰ মাতৃ-হৃদয়ক একেবাৰে বিচলিত কৰিলে। তাই সেই মুহূৰ্ততে নিজৰ ব্যাগৰ পৰা টকা উলিয়াই, হাতত মাত্ৰ বিশ টকা ৰাখি, বাকী এশ টকা কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ হাতত তুলি দিলে। ঠাকুৰে টকা পাই কাউণ্টাৰত জমা কৰিলে আৰু ডাক্তৰৰ ব্যৱস্থা মতে বিনীতাক অপাৰেচন থিয়েটাৰলৈ লৈ যোৱা হ’ল।
এনেদৰে নাজিয়াৰ মানৱতাবোধ আৰু ত্যাগৰ ফলত ততাতৈয়াকৈ অপাৰেচনৰ ব্যৱস্থা হ’ল আৰু নিৰ্দিষ্ট সময়তে অপাৰেচন সফলভাৱে সমাপ্ত হ’ল। বিনীতাৰ জীৱন ৰক্ষা পৰিল। যিজন কন্যাৰ বাবে পিতৃৰ চকু পানীত ভৰি আছিল, সেই পিতৃৰ মুখত সন্তুষ্টিৰ হাঁহি ফুটি উঠিল। নাজিয়াৰ এই কাৰ্য্য কেৱল এজনী ছোৱালীক বচাই ৰখাই নহয়, এজন পিতৃৰ ভাঙি পৰা মনতো নতুন আশাৰ আলোক জ্বলাই দিলে।
৩। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোত মানৱতাবোধৰ প্ৰকাশ কেনেদৰে ঘটিছে – সবিস্তাৰে আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ মানৱতাবোধ অৰ্থ – আনৰ দুখৰ ভাগি হৈ স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰি সহায়ৰ হাত মেলি দিয়াৰ মানসিকতা। চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটো এই মানৱতাবোধৰ এক উজ্জ্বল চিত্ৰ। গল্পৰ মূল চৰিত্ৰ নাজিয়া এজনী সাধাৰণ মহিলা; সংসাৰৰ আৰ্থিক টানৰ মাজতো তাই এক বিশাল হৃদয় কঢ়িয়াই ফুৰে।
মানৱতাবোধৰ প্ৰথম প্ৰকাশ ঘটিছে নাজিয়াৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণৰ সময়ত। তাই বিয়া খাবলৈ ওলাইছে; বহুদিনৰ পিছত মোমায়েকৰ ঘৰৰ এক আনন্দৰ অনুষ্ঠান। কিন্তু বাছ-আস্থানত কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ মুখত বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ কথা শুনি তাইৰ মনত এমুহূৰ্তো দ্বিধা নহ’ল। নিজৰ আনন্দৰ পৰা আনৰ সংকটক প্ৰাধান্য দিয়ে – মানৱতাবোধৰ এইটোৱেই হ’ল প্ৰথম পৰিচয়।
দ্বিতীয় প্ৰকাশ ঘটিছে ত্যাগৰ মাধ্যমেৰে। বিয়াৰ প্ৰেজেন্টৰ বাবে যিটো এশ টকা তাই কষ্টে ৰাখিছিল, সেইটোৱেই বিনীতাৰ চিকিৎসাৰ বাবে দিলে। বিয়াৰ আনন্দ, বিয়াত সাজি যোৱা, প্ৰেজেন্ট দিয়াৰ গৌৰৱ – সকলো বিসৰ্জন দি তাই হাস্পিতালৰ পথ ধৰিলে। ত্যাগৰ এই সম্পূৰ্ণতা মানৱতাৰ সৰ্বোচ্চ স্তৰ।
তৃতীয় প্ৰকাশ ঘটিছে অপৰিচয়ৰ বাধা ভেদি গৈ। কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ আৰু বিনীতাৰ সৈতে নাজিয়াৰ কোনো ৰক্ত-সম্পৰ্ক নাই; কেৱল একে গাঁৱৰে মানুহ। তথাপি তাই নিজৰ পইচা দি সহায় কৰে। মানৱতাবোধ ৰক্ত-সম্পৰ্ক নুসুধাকৈ মানুহৰ মাজত মনুষ্যত্বৰ সম্পৰ্ক প্ৰতিষ্ঠা কৰে।
চতুৰ্থ প্ৰকাশ ঘটিছে ফলাফলৰ অপ্ৰত্যাশিততাত। নাজিয়াই কোনো প্ৰতিদানৰ আশা নকৰিলে। তাই কনকেশ্বৰৰ পৰা একো নিবিচাৰিলে; বৰং এশ টকা দি নিৰৱে গাঁৱলৈ ঘূৰি গ’ল। প্ৰতিদানহীন সহায়ৰ এই সৰল ৰূপেই হ’ল আচল মানৱতাবোধ।
পঞ্চম প্ৰকাশ ঘটিছে গিৰীয়েকৰ সম্মতিৰ মাধ্যমেৰে। ঘৰলৈ ঘূৰি আহি নাজিয়াই গোটেই ঘটনা গিৰীয়েকক বৰ্ণনা কৰাৰ পাছত গিৰীয়েকেও ক’লে – বিয়াৰ প্ৰেজেন্টৰ পইচাৰে যিটো জীৱন ৰক্ষাৰ ব্যৱস্থা হ’ল, সেইটোৱেই হৈছে সকলোতকৈ ডাঙৰ প্ৰেজেন্ট। অৰ্থাৎ মানৱতাবোধ এক ব্যক্তিগত গুণ নহয় – ই পৰিয়ালৰ যৌথ মূল্যবোধৰ অংশ।
সামগ্ৰিকভাৱে চাবলৈ গ’লে গল্পটোত মানৱতাবোধৰ যি প্ৰকাশ ঘটিছে, সেয়া কোনো বিৰাট আদৰ্শবাদৰ ভাৰ-গৰাকী নহয় – বৰং সাধাৰণ ঘৰৰ এজনী সাধাৰণ মহিলাই দৈনন্দিন জীৱনৰ সৰু-সৰু কাৰ্য্যত যিদৰে মানৱতাবোধ প্ৰদৰ্শন কৰে, সেই বাস্তৱ ছবিকে চৈয়দ আব্দুল মালিকে ইয়াত আঁকিছে। সেইবাবেই এই গল্পটো আজিৰ যুগতো প্ৰাসঙ্গিক, পঢ়ুৱৈৰ মনত গভীৰ ৰেখাপাত কৰি যায়।
৪। নাজিয়াৰ চৰিত্ৰ-চিত্ৰণ কৰা।
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পৰ মুখ্য চৰিত্ৰ নাজিয়া। গল্পটো প্ৰথম-পুৰুষ আত্মবৰ্ণনাৰ সুৰত আগবাঢ়িছে, সেয়েহে নাজিয়াৰ অন্তৰ্জগতৰ প্ৰতিটো অনুভৱেই আমি জ্ঞান লভিব পাৰোঁ। তাইৰ চৰিত্ৰৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্যসমূহ ক্ৰমে আলোচনা কৰা হ’ল –
(ক) সাধাৰণ ঘৰৰ মহিলা: নাজিয়া এজনী মধ্যবিত্ত ঘৰৰ মহিলা। তাইৰ গিৰীয়েক এজন কেৰাণী, ঘৰৰ আৰ্থিক অৱস্থা যথেষ্ট দুৰ্বল। ঘৰত মুঠ দুশ টকা মাত্ৰ থকা পৰিস্থিতিতো তাই অভিযোগহীন।
(খ) মানৱতাবাদী হৃদয়: নাজিয়াৰ চৰিত্ৰৰ আটাইতকৈ উজ্জ্বল দিশ হ’ল মানৱতাবোধ। আনৰ দুখ দেখি তাইৰ মন বিচলিত হয়; নিজৰ আনন্দ ত্যাগ কৰি তাই আনক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি যায়।
(গ) সিদ্ধান্ত-গ্ৰহণৰ ক্ষমতা: কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ মুখত বিনীতাৰ অসুখৰ কথা শুনিয়ে তাই এমুহূৰ্তো নকৰাকৈ বিয়াত নগৈ হাস্পিতাললৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত লয়। এই সিদ্ধান্ত-গ্ৰহণৰ ক্ষমতা আৰু দ্বিধাহীনতা তাইৰ চৰিত্ৰৰ এক বলিষ্ঠ দিক।
(ঘ) ত্যাগী মনোভাৱ: বিয়াৰ আনন্দ, প্ৰেজেন্ট দিয়াৰ গৌৰৱ আৰু সম্পৰ্কীয় মানুহৰ ওচৰত মুখ ৰখাৰ আকাংক্ষা – সকলো ত্যাগ কৰি তাই বিনীতাৰ চিকিৎসাত পইচা ব্যয় কৰে। এই ত্যাগ ক্ষুদ্ৰ যেন লাগিলেও তাইৰ পৰিস্থিতিৰ দৃষ্টিৰে অতিকৈ মহান।
(ঙ) সংবেদনশীলতা: বিনীতাক ৰোগশয্যাত দেখি তাইৰ চকুত পানী আহিছিল; অৰ্থাৎ তাইৰ মনত আনৰ দুখ অনুভৱ কৰাৰ এক গভীৰ সংবেদনশীলতা আছে।
(চ) প্ৰচাৰবিমুখ: তাই কনকেশ্বৰৰ পৰা প্ৰতিদান নিবিচাৰে; নিজৰ কাৰ্য্যটোক ডাঙৰ কৰি দেখুৱাবলৈ চেষ্টা নকৰে। নিৰৱ মানৱতাবোধৰ এই উদাহৰণে তাইৰ চৰিত্ৰক মহান কৰি তুলিছে।
(ছ) আদৰ্শ পত্নী: ঘৰলৈ ঘূৰি আহি গিৰীয়েকক গোটেই কথা মেলি ক’ব পৰা সততা, লুকুৱা-চুৰি নকৰাৰ স্বচ্ছতা – এই দিশটোৱেও তাইৰ চৰিত্ৰক উজ্জ্বল কৰি তুলিছে।
সামগ্ৰিকভাৱে নাজিয়া আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এজনী আদৰ্শ মানৱতাবাদী নাৰী চৰিত্ৰ। তাইৰ চৰিত্ৰৰ মাজেৰে চৈয়দ আব্দুল মালিকে অসমীয়া সমাজৰ এজনী সাধাৰণ মহিলাৰ অসাধাৰণ মনুষ্যত্বৰ ছবি অংকন কৰিছে।
৫। কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ চৰিত্ৰ-চিত্ৰণ কৰা।
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সহকাৰী চৰিত্ৰ হ’ল কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ। গল্পৰ ঘটনা-প্ৰৱাহক আগবঢ়াই নিয়াত তেওঁৰ ভূমিকা অপৰিহাৰ্য্য। তেওঁৰ চৰিত্ৰৰ প্ৰধান দিশসমূহ এনেধৰণৰ –
(ক) স্নেহশীল পিতৃ: কনকেশ্বৰ ঠাকুৰে নিজৰ সৰু জীয়েক বিনীতাৰ অসুখৰ বাবে অশ্ৰান্তভাৱে দৌৰি ফুৰিছে। কন্যাৰ প্ৰতি তেওঁৰ স্নেহৰ গভীৰতা তেওঁৰ ব্যাকুলতা আৰু চিন্তিত মুখখনতে প্ৰতিফলিত।
(খ) আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল: মাত্ৰ এশ টকাৰ অভাৱত তেওঁ কন্যাৰ অপাৰেচন কৰাব নোৱাৰি গাঁৱলৈ যাবৰ বাবে বাছ আস্থানত উপস্থিত হৈছে। ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট হয় – তেওঁ এজন দুখীয়া, সাধাৰণ মানুহ।
(গ) সততা আৰু স্পষ্টবাদিতা: নাজিয়াক ভেট পাই তেওঁ কোনো লুকুৱা-চুৰি নকৰি নিজৰ অসুবিধাৰ কথা সঁচাকৈ বৰ্ণনা কৰিলে। ভিক্ষা মাগিবলৈ তেওঁৰ কোনো ইচ্ছা নাছিল – তেওঁ মাত্ৰ নিজৰ কষ্টৰ কথা ভাগ কৰিলে।
(ঘ) আত্মসন্মানশীল: তেওঁ নাজিয়াৰ ওচৰত পইচাৰ বাবে মাগিবলৈ আগবাঢ়ি যোৱা নাই; নাজিয়াই নিজে আগবাঢ়ি গৈ পইচা দিছিল। ইয়াত তেওঁৰ আত্মসন্মান প্ৰকাশ পায়।
(ঙ) কৃতজ্ঞ মানসিকতা: পইচা পাই তেওঁ নাজিয়াৰ ওপৰত গভীৰ কৃতজ্ঞতা প্ৰদৰ্শন কৰে; অপাৰেচনৰ পাছত নিৰাপদ অৱস্থালৈ ঘূৰি অহা বিনীতাৰ পিতৃৰ চকুৰ পানী এক কৃতজ্ঞ মনৰ পৰিচয়।
সামগ্ৰিকভাৱে কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ এক বাস্তৱ ৰূপতীয় চৰিত্ৰ। গাঁৱৰ এজন সাধাৰণ মানুহৰ আৰ্থিক অসহায়তা, পিতৃসুলভ স্নেহ আৰু সততাৰ এক জীৱন্ত প্ৰতীক হিচাপে তেওঁ গল্পত উদ্ভাসিত হৈছে।
৬। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ শিৰোনামৰ সাৰ্থকতা বিচাৰ কৰা।
উত্তৰঃ এক সফল গল্পৰ শিৰোনাম গল্পৰ মূল ভাবৰ বাহক হ’ব লাগে। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ শিৰোনামটো সেই অৰ্থত অতিকৈ সাৰ্থক। দেখা যায় –
(ক) আক্ষৰিক অৰ্থ: ‘প্ৰেজেন্ট’ মানে উপহাৰ। বিয়াত কন্যাক উপহাৰ দিবৰ বাবে নাজিয়াই এশ টকাৰ এক চাফাৰি কাপোৰ লৈ ওলাইছিল।
(খ) প্ৰতীকী অৰ্থ: সেই বিয়াৰ প্ৰেজেন্টৰ টকাৰে শেষত যিটো বিনীতাৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিলে – সেইটোৱেও এক প্ৰেজেন্টহে। অৰ্থাৎ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ শব্দৰ মাজত এক দ্বৈত অৰ্থ লুকাই আছে – বিয়াৰ উপহাৰ আৰু জীৱনৰ উপহাৰ।
(গ) মানৱতাবোধৰ ইংগিত: শিৰোনামটোৱে গল্পৰ মূল ভাব মানৱতাবোধৰ প্ৰতি পঢ়ুৱৈক আকৰ্ষণ কৰে। বিয়াৰ আনন্দ আৰু জীৱন-মৰণৰ সংকটৰ মাজত মানৱতাবোধৰ যি বিজয় – সেই কথাৰ ইংগিত শিৰোনামতে নিহিত।
(ঘ) লেখকৰ কুশলতা: চৈয়দ আব্দুল মালিকে শিৰোনামটো ‘বিনীতাৰ অপাৰেচন’ বা ‘মানৱতাবোধ’ এনে কোনো প্ৰত্যক্ষ ভাষাত নাৰাখি ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ ৰাখিছে – ই গল্পৰ ৰহস্যময়তা আৰু আকৰ্ষণ বৃদ্ধি কৰিছে। পঢ়ুৱৈ গল্পটো নপঢ়ালৈকে শিৰোনামৰ গভীৰতা বুজিব নোৱাৰে।
সেইবাবেই ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ শিৰোনামটো গল্পটোৰ বিষয়বস্তু, ভাব আৰু কলা-কৌশল – তিনিও দিশৰ পৰা সাৰ্থক।
৭। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ প্লট বা কাহিনী-বিন্যাসৰ বৈশিষ্ট্য আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ প্লট বা কাহিনী-বিন্যাস অতি সংহত আৰু একসূত্ৰিত। চৈয়দ আব্দুল মালিকে সংক্ষিপ্ত পৰিসৰৰ মাজতেই এক সম্পূৰ্ণ আৰু হৃদয়স্পৰ্শী কাহিনী ৰচনা কৰিছে। প্লটৰ মূল বৈশিষ্ট্যসমূহ এনেধৰণৰ –
(ক) আৰম্ভণি: গল্পৰ আৰম্ভণি সৰল আৰু স্বাভাৱিক। নাজিয়াই বিয়াত যাবৰ বাবে সাজু হোৱা, ঘৰৰ আৰ্থিক সংকটৰ আভাস, গিৰীয়েকৰ সিদ্ধান্ত – এই সকলোৱে গল্পৰ আৰম্ভণিৰ মেজাজ স্থাপন কৰে।
(খ) মধ্যভাগ: বাছ আস্থানত কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ লগত সাক্ষাৎ – ই গল্পৰ মূল মোৰ। ইয়াৰ পাছতেই ঘটনা হঠাৎ এক নতুন দিশলৈ মোৰ লয়।
(গ) চৰম মুহূৰ্ত: হাস্পিতালত নাজিয়াই বিনীতাক দেখি সিদ্ধান্ত লয় আৰু এশ টকা ঠাকুৰৰ হাতত তুলি দিয়ে। এইটোৱেই গল্পৰ চৰম মুহূৰ্ত।
(ঘ) উপসংহাৰ: অপাৰেচন সফল হোৱা, নাজিয়াৰ ঘৰলৈ ঘূৰি অহা আৰু গিৰীয়েকৰ সমৰ্থনপূৰ্ণ মন্তব্যৰ পিনে গল্পটো এক সুন্দৰ সমাপ্তিলৈ আগবাঢ়ি যায়।
(ঙ) একতা: গল্পটোৰ আৰম্ভণিৰ পৰা শেষলৈকে এটাই মূলসূত্ৰ – নাজিয়াৰ মানৱতাবোধৰ যাত্ৰা। ইয়াত কোনো অপ্ৰাসঙ্গিক উপ-কাহিনী, বৰ্ণনা বা চৰিত্ৰ নাই।
(চ) বাস্তৱতা: কাহিনীৰ সকলো ঘটনা বাস্তৱ, প্ৰতিটো সংলাপ সহজ আৰু স্বাভাৱিক। কোনো অতিৰঞ্জন নাই; পঢ়ুৱৈয়ে সকলো ঘটনাকেই নিজৰ চাৰিওফালৰ জীৱনৰ সৈতে মিলাব পাৰে।
সামগ্ৰিকভাৱে চাবলৈ গ’লে গল্পৰ প্লট সংহত, আকৰ্ষণীয় আৰু পঢ়ুৱৈক শেষলৈকে ধৰি ৰখাৰ ক্ষমতাসম্পন্ন। চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ শিল্পৰ এই সংযম আৰু পৰিমিতিবোধ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ মূল শক্তিৰ এক উৎস।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
বিষয়বস্তু আৰু চৰিত্ৰ-আলোচনা ভিত্তিক প্ৰশ্ন
১। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ মূল বাণী কি?
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ মূল বাণী হ’ল – মানৱতাবোধেই হ’ল মানৱজীৱনৰ সৰ্বোচ্চ ধৰ্ম। আৰ্থিক অভাৱ, সমাজিক দূৰত্ব বা ব্যক্তিগত আনন্দৰ সকলো বাধা ভাঙি যেতিয়া এজন মানুহে আনৰ দুখত নিজকে নিয়োজিত কৰে, তেতিয়াই মনুষ্যত্ব সাৰ্থক হয়। ত্যাগ আৰু সহানুভূতিৰ মাজতেই জীৱনৰ আচল সৌন্দৰ্য্য নিহিত – এইটোৱেই গল্পৰ চৰম শিক্ষা।
২। গল্পটোত আৰ্থিক অসংগতিৰ ছবি কেনেদৰে অংকিত হৈছে?
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকে গল্পটোত মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ আৰ্থিক অসংগতিৰ এক বাস্তৱ ছবি অংকন কৰিছে। নাজিয়াৰ গিৰীয়েক এজন সাধাৰণ কেৰাণী; ঘৰত মাত্ৰ দুশ টকা থকা পৰিস্থিতি; এক সম্পৰ্কীয় বিয়ালৈ দুজন একেলগে যাব নোৱাৰাৰ অসহায়তা; বাছ-ভাড়া, প্ৰেজেন্টৰ খৰচ মিলাবৰ বাবে কষ্টপূৰ্ণ পৰিকল্পনা – এই সকলো বিৱৰণে অসমীয়া মধ্যবিত্ত পৰিয়ালৰ দৈনন্দিন আৰ্থিক চাপৰ ছবিকে প্ৰতিফলিত কৰিছে। আনহাতে কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ পৰিয়ালটো আৰু অধিক দুৰ্বল – মাত্ৰ এশ টকাৰ অভাৱত কন্যাৰ প্ৰাণ-সংকট। এই সমান্তৰাল ছবি দুটাই গল্পটোৰ সামাজিক বাস্তৱতাক গভীৰ কৰি তুলিছে।
৩। গল্পত নাৰীৰ কেনে ভূমিকা চিত্ৰিত হৈছে?
উত্তৰঃ গল্পত নাৰীৰ ভূমিকা অতি গৌৰৱজনকভাৱে চিত্ৰিত হৈছে। নাজিয়া ঘৰৰ গিন্নী, বহুদিনৰ পিছত মোমায়েকৰ ঘৰলৈ যাবৰ আনন্দ; কিন্তু এক সংকটৰ মুহূৰ্তত তাই তৎক্ষণাৎ নিজৰ সিদ্ধান্ত লব পাৰে। তাই কাৰো পৰামৰ্শ নুসুধাকৈ, কোনো দ্বিধা নকৰাকৈ আনৰ জীৱন ৰক্ষা কৰাত আগবাঢ়ি যায়। নাৰী মানে কেৱল ঘৰৰ চাৰি দেৱালৰ মাজৰ এজনী মানুহ নহয় – সমাজৰ সংকটত নাৰীয়েও বলিষ্ঠ ভূমিকা ল’ব পাৰে – এই বাৰ্তা গল্পটোৱে দিছে।
৪। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পত গাঁৱৰ মানুহৰ পাৰস্পৰিক বন্ধন কেনেদৰে চিত্ৰিত হৈছে?
উত্তৰঃ অসমীয়া গাঁৱৰ এক উজ্জ্বল বৈশিষ্ট্য হ’ল – গাঁৱৰ মানুহে গাঁৱৰ আন মানুহক বিপদত পেলাই নাথয়। এই গল্পত নাজিয়া আৰু কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ মাজত ৰক্ত-সম্পৰ্ক নাই; কেৱল একে গাঁৱৰে মানুহ। তথাপি ঠাকুৰে নাজিয়াক চিনি পাই “আমাৰ তাৰে নোহোৱানে?” বুলি স্নেহভৰে সুধিছে। নাজিয়াইও গাঁৱৰ মানুহ বুলি জানিয়ে অগ্ৰাধিকাৰ দি সহায় কৰিছে। গাঁৱৰ এই পাৰস্পৰিক বন্ধন আৰু ‘আমাৰ তাৰে’ অনুভৱ গল্পটোৰ এক সুন্দৰ চিত্ৰ।
৫। নাজিয়াই কেনেদৰে আদৰ্শ পত্নীৰ পৰিচয় দিছে?
উত্তৰঃ নাজিয়াই বিয়াৰ প্ৰেজেন্টৰ এশ টকা আনক দিয়াৰ ঘটনাটো গিৰীয়েকৰ পৰা এমুহূৰ্তও লুকুৱা নাছিল। ঘৰলৈ ঘূৰি আহি গোটেই কথা মেলি বৰ্ণনা কৰিছে। নিজৰ কাৰ্য্যৰ বাবে গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছে, কিন্তু গৰিমা প্ৰদৰ্শন কৰা নাছিল। গিৰীয়েকেও সেই কাৰ্য্যক সমৰ্থন কৰি “সেইটোৱেই হৈছে আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰেজেন্ট” বুলি ক’ল। এনে স্পষ্ট, সৎ আৰু পাৰস্পৰিক বুজাবুজিৰ সম্পৰ্কৰ মাজত নাজিয়াৰ আদৰ্শ পত্নীৰ ৰূপ ফুটি উঠিছে।
৬। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পত লেখকে ব্যৱহাৰ কৰা ভাষা-শৈলীৰ বৈশিষ্ট্য কি?
উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিকে এই গল্পত যি ভাষা-শৈলী ব্যৱহাৰ কৰিছে, সেয়া অতিকৈ সৰল, সাবলীল আৰু কথোপকথনমূলক। দীঘল বৰ্ণনা বা অলংকাৰৰ ভাৰৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ সংলাপ-নিৰ্ভৰ এক স্বাভাৱিক ভঙ্গী আঁকিছে। প্ৰথম-পুৰুষ আত্মবৰ্ণনাৰ ভাষা গল্পটোক এক আত্মীয়তা প্ৰদান কৰিছে। আঞ্চলিক শব্দ – ‘চাফাৰি কাপোৰ’, ‘মোমায়েক’, ‘গিৰীয়েক’ আদিৰ ব্যৱহাৰে গল্পটোৰ মাটিৰ সুৱাস বঢ়াইছে। সংক্ষিপ্ত বৰ্ণনা, সঠিক চৰিত্ৰ-চিত্ৰণ আৰু সংলাপৰ স্বচ্ছন্দতা – সকলোৱে মিলি লেখকৰ ভাষা-শৈলীক এক জীৱন্ত ৰূপ দিছে।
৭। গল্পটোৱে আজিৰ যুগত আমাক কি শিক্ষা দিয়ে?
উত্তৰঃ আজিৰ ব্যক্তি-কেন্দ্ৰিক আৰু ভোগবাদী যুগত ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৱে আমাক অতিকৈ মূল্যৱান শিক্ষা দিয়ে – ‘আমি কিমান টকাৰ মালিক’ – সেইটোৱে সৰু কথা; ‘আমাৰ মন কিমান উদাৰ’ – সেইটোৱেহে ডাঙৰ কথা। আনৰ দুখ দেখি অস্পৰ্শী ৰোৱা, নিজৰ ক্ষুদ্ৰ আনন্দত মগ্ন থকা – এনে মানসিকতাৰ পৰা মুক্ত হৈ আমিও যেন নাজিয়াৰ দৰে এজন মানৱতাবাদী মানুহ হ’ব পাৰোঁ। সমাজৰ সকলোৱে এনে এজন এজনকৈ নাজিয়া হৈ উঠিলে সমাজখন বহু ৰূপত পৰিৱৰ্তিত হ’ব।
৮। বিনীতাৰ চৰিত্ৰটোৱে গল্পটোত কি ভূমিকা পালন কৰিছে?
উত্তৰঃ বিনীতা ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পত প্ৰত্যক্ষভাৱে নাইবা সংলাপ অংশগ্ৰহণ কৰা চৰিত্ৰ নহয় – তথাপিও তাইৰ অস্তিত্বই গল্পৰ গতিপথ নিৰ্ধাৰণ কৰিছে। বিনীতা হ’ল এজনী সৰু, অসহায় ছোৱালী – হাস্পিতালত মৰণৰ সন্মুখত। তাইৰ অসুখেই কনকেশ্বৰৰ ব্যাকুলতা, নাজিয়াৰ মানৱতাবোধৰ প্ৰৱাহ – সকলোৰে উৎস। এজনী নিৰৱ চৰিত্ৰৰূপে বিনীতাই গল্পত মৰম, সংকট আৰু পৰিত্ৰাণৰ এক প্ৰতীক হিচাপে দাঁড়াই আছে।
৯। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ এক চুটিগল্প হিচাপে কেনেধৰণৰ?
উত্তৰঃ ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ এক আদৰ্শ চুটিগল্পৰ সকলো বৈশিষ্ট্য বহন কৰে। চুটিগল্পৰ মূল ধৰ্ম – একতা, সংহতি, এক চৰম মুহূৰ্ত আৰু গভীৰ ভাব – সকলো ইয়াত সঠিকভাৱে পৰিস্ফুট। গল্পত মুঠ মাত্ৰ চাৰিজন চৰিত্ৰ – নাজিয়া, তাইৰ গিৰীয়েক, কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ আৰু বিনীতা। সময়সীমা মাত্ৰ এদিন। ঘটনাও মাত্ৰ এক – বিয়াৰ প্ৰেজেন্টৰ টকাৰে অপাৰেচনৰ ব্যৱস্থা। এনে সংহততাৰ মাজতেই গল্পটোৰ মানৱতাবাদী বাণী এক উজ্জ্বল আলোক হৈ পঢ়ুৱৈৰ মন আলোকিত কৰে। সেইবাবেই ই অসমীয়া আধুনিক চুটিগল্প-সাহিত্যৰ এক অনন্য ৰচনা।
১০। গল্পটোৰ আৰম্ভণি আৰু সমাপ্তি কেনেধৰণৰ?
উত্তৰঃ গল্পটোৰ আৰম্ভণি অতি স্বাভাৱিক আৰু পাৰিবাৰিক – ঘৰৰ আৰ্থিক টানৰ মাজতে এক সম্পৰ্কীয় বিয়ালৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত। এই সাধাৰণ আৰম্ভণিয়েই পঢ়ুৱৈক স্বাভাৱিক জীৱনৰ পৰিৱেশ এটাত প্ৰৱেশ কৰাই দিয়ে। পাছত বাছ আস্থানৰ সাক্ষাৎৰ পিনে গল্পত মোৰ আহে। সমাপ্তি কোমল আৰু সন্তুষ্টিদায়ক – বিনীতাৰ অপাৰেচন সফল, নাজিয়াৰ ঘৰলৈ ঘূৰি অহা, গিৰীয়েকৰ স্নেহভৰা সমৰ্থন। কোনো নাটকীয় বিৱৰণ বা ট্ৰেজেডিৰ আঘাত নাই – এই সংযম আৰু কোমলতা গল্পটোৰ প্ৰভাৱক বৰং দীঘলীয়া কৰি তুলিছে।
বহু-নিৰ্বাচনী প্ৰশ্ন (MCQ)
১। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ ৰচয়িতা কোন?
- (ক) মামণি ৰয়চম গোস্বামী
- (খ) মহিম বৰা
- (গ) চৈয়দ আব্দুল মালিক
- (ঘ) সৌৰভ কুমাৰ চলিহা
উত্তৰঃ (গ) চৈয়দ আব্দুল মালিক।
২। চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্মস্থান কোনখন?
- (ক) যোৰহাট
- (খ) গোলাঘাটৰ নাহৰণি
- (গ) ডিব্ৰুগড়
- (ঘ) তেজপুৰ
উত্তৰঃ (খ) গোলাঘাটৰ নাহৰণি।
৩। চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত গল্প-সংকলনৰ নাম কি?
- (ক) ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী
- (খ) অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী
- (গ) পৰশমণি
- (ঘ) মাজত মাথো হিমালয়
উত্তৰঃ (গ) পৰশমণি।
৪। চৈয়দ আব্দুল মালিকে কোনখন উপন্যাসৰ বাবে সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল?
- (ক) ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী
- (খ) অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী
- (গ) সূৰুজমুখী স্বপ্নৰ ৰাজহাঁহ
- (ঘ) ধন্যবাদ
উত্তৰঃ (খ) অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী।
৫। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটো কোনখন গল্প-সংকলনত আছে?
- (ক) পৰশমণি
- (খ) এখন নিলিখা চিঠিৰ কথাখিনি
- (গ) ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী
- (ঘ) মাজত মাথো হিমালয়
উত্তৰঃ (খ) এখন নিলিখা চিঠিৰ কথাখিনি।
৬। গল্পটোৰ মূল চৰিত্ৰৰ নাম কি?
- (ক) বিনীতা
- (খ) নাজিয়া
- (গ) আছিয়া
- (ঘ) ৰাহিমা
উত্তৰঃ (খ) নাজিয়া।
৭। অসুখ হোৱা ছোৱালীজনীৰ নাম কি?
- (ক) নাজিয়া
- (খ) বিনীতা
- (গ) সুনীতা
- (ঘ) মনীষা
উত্তৰঃ (খ) বিনীতা।
৮। বিনীতাৰ পিতৃৰ নাম কি?
- (ক) হাকিম আহমেদ
- (খ) কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ
- (গ) ৰামেশ্বৰ ঠাকুৰ
- (ঘ) দিনেশ্বৰ ঠাকুৰ
উত্তৰঃ (খ) কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ।
৯। নাজিয়াই বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে কিমান টকা দিছিল?
- (ক) পঞ্চাশ টকা
- (খ) এশ টকা
- (গ) দুশ টকা
- (ঘ) তিনিশ টকা
উত্তৰঃ (খ) এশ টকা।
১০। ঘৰত মুঠ কিমান টকা থকা পৰিস্থিতিত নাজিয়াই বিয়ালৈ গৈছিল?
- (ক) এশ টকা
- (খ) দুশ টকা
- (গ) তিনিশ টকা
- (ঘ) পাঁচশ টকা
উত্তৰঃ (খ) দুশ টকা।
১১। নাজিয়া কাৰ বিয়া খাবলৈ গৈছিল?
- (ক) ভনীয়েকৰ
- (খ) মোমায়েকৰ জীয়েকৰ
- (গ) চুবুৰীয়াৰ
- (ঘ) বান্ধৱীৰ
উত্তৰঃ (খ) মোমায়েকৰ জীয়েকৰ।
১২। গল্পটোৰ মূল ভাব কি?
- (ক) প্ৰেম
- (খ) মানৱতাবোধ
- (গ) দেশপ্ৰেম
- (ঘ) বিদ্ৰোহ
উত্তৰঃ (খ) মানৱতাবোধ।
১৩। চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ভ্ৰমণ-কাহিনীৰ নাম কি?
- (ক) মাজত মাথো হিমালয়
- (খ) চুফী আৰু চুফীবাদ
- (গ) পৰশমণি
- (ঘ) ধন্যবাদ
উত্তৰঃ (ক) মাজত মাথো হিমালয়।
১৪। জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক কেন্দ্ৰ কৰি লেখা উপন্যাসখনৰ নাম কি?
- (ক) ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী
- (খ) সূৰুজমুখী স্বপ্নৰ ৰাজহাঁহ
- (গ) অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী
- (ঘ) ধন্যবাদ
উত্তৰঃ (ক) ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী।
১৫। গল্পটো কেনেধৰণৰ ৰচনা?
- (ক) উপন্যাস
- (খ) চুটিগল্প
- (গ) প্ৰবন্ধ
- (ঘ) কবিতা
উত্তৰঃ (খ) চুটিগল্প।
শূন্যস্থান পূৰণ কৰা
- ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ ৰচয়িতা ____। (উত্তৰঃ চৈয়দ আব্দুল মালিক)
- চৈয়দ আব্দুল মালিকে ____ চনত সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। (উত্তৰঃ ১৯৭২)
- ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পত অসুখ হোৱা ছোৱালীজনীৰ নাম ____। (উত্তৰঃ বিনীতা)
- নাজিয়াই বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে ____ টকা দিছিল। (উত্তৰঃ এশ)
- চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ প্ৰথম গল্প-সংকলনৰ নাম ____। (উত্তৰঃ পৰশমণি)
- ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখন ____। (উত্তৰঃ উপন্যাস)
- নাজিয়া তাইৰ মোমায়েক ____ চাহাবৰ জীয়েকৰ বিয়া খাবলৈ গৈছিল। (উত্তৰঃ হাকিম আহমেদ)
- চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখন ভ্ৰমণ-কাহিনীৰ নাম ____। (উত্তৰঃ মাজত মাথো হিমালয়)
- ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটো ____ গল্প-সংকলনত আছে। (উত্তৰঃ এখন নিলিখা চিঠিৰ কথাখিনি)
- গল্পটোৰ মূল বিষয়বস্তু ____। (উত্তৰঃ মানৱতাবোধ)
সঁচা / মিছা চিনাই দিয়া
| ক্ৰম | উক্তি | উত্তৰ |
|---|---|---|
| ১ | ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ ৰচয়িতা মামণি ৰয়চম গোস্বামী। | মিছা |
| ২ | গল্পত অসুখ হোৱা ছোৱালীজনীৰ নাম বিনীতা। | সঁচা |
| ৩ | নাজিয়া তাইৰ ভনীয়েকৰ বিয়া খাবলৈ গৈছিল। | মিছা |
| ৪ | নাজিয়াই বিনীতাৰ অপাৰেচনৰ বাবে এশ টকা দিছিল। | সঁচা |
| ৫ | চৈয়দ আব্দুল মালিকে ১৯৭২ চনত সাহিত্য একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। | সঁচা |
| ৬ | ‘পৰশমণি’ চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত উপন্যাস। | মিছা |
| ৭ | ‘অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী’ এখন উপন্যাস। | সঁচা |
| ৮ | গল্পত নাজিয়াৰ গিৰীয়েকে কনকেশ্বৰ ঠাকুৰক ভেট পাইছিল। | মিছা |
| ৯ | ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটোৰ মূল ভাব মানৱতাবোধ। | সঁচা |
| ১০ | নাজিয়াই বিয়ালৈ গৈ প্ৰেজেন্ট দি আহিছিল। | মিছা |
চৰিত্ৰ-পৰিচিতি (এক নজৰত)
| চৰিত্ৰ | সম্পৰ্ক | প্ৰধান বৈশিষ্ট্য |
|---|---|---|
| নাজিয়া | গল্পৰ মূল চৰিত্ৰ / কথক | মানৱতাবাদী, ত্যাগী, সিদ্ধান্ত-প্ৰৱণ, সংবেদনশীল |
| নাজিয়াৰ গিৰীয়েক | সাধাৰণ কেৰাণী | আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল কিন্তু পত্নীৰ মানৱতাবোধৰ সমৰ্থক |
| কনকেশ্বৰ ঠাকুৰ | একে গাঁৱৰ মানুহ, বিনীতাৰ পিতৃ | স্নেহশীল পিতৃ, আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল, সৎ আৰু আত্মসন্মানশীল |
| বিনীতা | কনকেশ্বৰৰ সৰু কন্যা | গুৰুতৰ অসুস্থ; গল্পৰ ঘটনা-প্ৰৱাহৰ উৎস |
| হাকিম আহমেদ চাহাব | নাজিয়াৰ মোমায়েক | বিয়াৰ ঘৰৰ মালিক; পৰোক্ষ চৰিত্ৰ |
লেখকৰ চমু পৰিচয় – চৈয়দ আব্দুল মালিক
চৈয়দ আব্দুল মালিক (১৫ জানুৱাৰী, ১৯১৯ – ১৯ ডিচেম্বৰ, ২০০০) বিশশতিকাৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ এক বহুমাত্ৰিক প্ৰতিভা। তেওঁৰ জন্ম গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণি গাঁৱত। অসমীয়া আধুনিক চুটিগল্প, উপন্যাস, ভ্ৰমণ-কাহিনী, প্ৰবন্ধ, কবিতা, শিশু-সাহিত্য – প্ৰায় প্ৰতিটো শাখাতেই তেওঁৰ অৱদান উজ্জ্বল আৰু ব্যাপক।
সাহিত্য-সাধনাৰ আৰম্ভ: চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ সাহিত্য-জীৱন আৰম্ভ হৈছিল ছাত্ৰ-অৱস্থাৰে পৰাই। তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত গল্প-সংকলনৰ নাম ‘পৰশমণি’। ইয়াৰ পাছত তেওঁ চুটিগল্প-জগতৰ এজন প্ৰধান শিল্পী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা লাভ কৰে।
উল্লেখযোগ্য ৰচনাসমূহ:
- চুটিগল্প-সংকলন: পৰশমণি, এখন নিলিখা চিঠিৰ কথাখিনি, পৰশমণিৰ ফাল্গুনী, ৰঙা ছাটাত মাকতা চুপাৰি ইত্যাদি।
- উপন্যাস: অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী (১৯৭২ চনত সাহিত্য একাডেমী বঁটাপ্ৰাপ্ত), ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী (জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জীৱনাধাৰিত), সূৰুজমুখী স্বপ্নৰ ৰাজহাঁহ, ধন্যবাদ, পথাৰ পেহী, ৰাগ-তিমিৰ-ভাৰৱী আদি।
- ভ্ৰমণ-কাহিনী: মাজত মাথো হিমালয়।
- আন: চুফী আৰু চুফীবাদ আদি প্ৰবন্ধ-গ্ৰন্থ।
সাহিত্য-শৈলী: চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ সাহিত্যৰ মূল কেন্দ্ৰবিন্দু হ’ল মানৱতাবোধ। সাধাৰণ মানুহৰ সুখ-দুখ, পাৰিবাৰিক জীৱন, আৰ্থিক সংগ্ৰাম আৰু মনুষ্যত্বৰ সংগ্ৰামক তেওঁ অতি সংবেদনশীলতাৰে চিত্ৰিত কৰিছে। তেওঁৰ ভাষা সৰল, সংলাপ-নিৰ্ভৰ আৰু আঞ্চলিক স্বাদৰে স্বাদিষ্ট।
সন্মান আৰু পুৰস্কাৰ:
- সাহিত্য একাডেমী বঁটা – ১৯৭২ (অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী)।
- সোভিয়েট লেণ্ড নেহেৰু পুৰস্কাৰ – ১৯৬৫।
- পদ্মশ্ৰী – ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা।
- অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতিত্ব আৰু আন বহুতো সাহিত্যিক সন্মান।
সাহিত্যৰ অৱদান: অসমীয়া আধুনিক সাহিত্যত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ অৱদান সুদূৰপ্ৰসাৰী। মানৱতাবাদী দৃষ্টিভংগী, সাধাৰণ মানুহৰ প্ৰতি গভীৰ মৰম, সমাজৰ আৰ্থিক আৰু সাংস্কৃতিক সমস্যাৰ জীৱন্ত চিত্ৰণ – এই সকলোৱে তেওঁৰ ৰচনাক চিৰন্তন কৰি ৰাখিছে। ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ গল্পটো তেওঁৰ এই মানৱতাবাদী দৃষ্টিৰ এক উজ্জ্বল ফচল।
২০০০ চনৰ ১৯ ডিচেম্বৰত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ মৃত্যু হয়, কিন্তু তেওঁৰ ৰচনাবলী অসমীয়া পঢ়ুৱৈৰ মাজত আজিও সমান জীৱন্ত হৈ আছে।
উপসংহাৰ: ‘বিয়াৰ প্ৰেজেন্ট’ এক ক্ষুদ্ৰ পৰিসৰৰ মাজতে মানৱতাবোধৰ এক বিশাল আকাশ মেলি দিয়া এক সফল চুটিগল্প। নাজিয়াৰ ত্যাগ, কনকেশ্বৰ ঠাকুৰৰ অসহায়তা, বিনীতাৰ ৰোগ-সংকট আৰু গিৰীয়েকৰ স্নেহভৰা সমৰ্থন – এই সকলো মিলি গল্পটোক এক চিৰস্মৰণীয় ৰচনা কৰি তুলিছে। ASSEB-ৰ HS 1st Year ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ পৰীক্ষাৰ বাবে ওপৰৰ প্ৰশ্নসমূহ অতিকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ; এই সকলো ভালদৰে অধ্যয়ন কৰিলে চুটিগল্পটোৰ মূল ভাব, চৰিত্ৰ আৰু লেখকৰ কৃতিত্ব – সকলো বিষয় আয়ত্ত হ’ব।