Class 11 Assamese Chapter 3 Question Answer | গৌৰৱ | ASSEB
HSLC Guru-লৈ স্বাগতম! এই পাঠটোত আপুনি ASSEB (Assam State Board) Class 11 (HS প্ৰথম বৰ্ষ) অসমীয়া পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভৰ তৃতীয় পাঠ “গৌৰৱ”ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ পাব। এই প্ৰবন্ধটোৰ ৰচয়িতা প্ৰখ্যাত অসমীয়া ভাষাবিদ, ব্যাকৰণবিদ আৰু সাহিত্যিক কালিৰাম মেধি। প্ৰবন্ধটোত লেখকে গৌৰৱৰ প্ৰকৃত স্বৰূপ, সৌভাগ্য, ৰূপ, ধন, জন্ম আৰু বিজয়ৰ পৰা পোৱা গৌৰৱৰ ক্ষণস্থায়িতা আৰু জ্ঞান, আত্মসংযম, আত্মদান আদিৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা প্ৰকৃত গৌৰৱৰ বিষয়ে গভীৰ আলোচনা কৰিছে। তলত পাঠ্যপুথিৰ আটাইবোৰ প্ৰশ্ন, অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন, MCQ আৰু লেখকৰ চমু পৰিচয় বিশদভাৱে দিয়া হ’ল।
সাৰাংশ
“গৌৰৱ” কালিৰাম মেধিয়ে ৰচনা কৰা এক চিন্তামূলক প্ৰবন্ধ। এই প্ৰবন্ধটোত লেখকে মানুহৰ গৌৰৱৰ উৎস কি, কোন গৌৰৱ স্থায়ী আৰু কোন গৌৰৱ ক্ষণস্থায়ী— সেই বিষয়ে পুংখানুপুংখ আলোচনা কৰিছে। লেখকৰ মতে গৌৰৱ চাৰিটা মূল উৎসৰ পৰা ওপজে— সৌভাগ্য, ৰূপ, ধন আৰু বিজয়। কিন্তু এই চাৰিও উৎস ক্ষণস্থায়ী আৰু অস্থায়ী। সৌভাগ্যই উচ্চ বংশ, জন্ম আৰু সামাজিক মৰ্যাদা আনি দিলেও সমাজত প্ৰকৃত স্থায়ী মৰ্যাদা প্ৰতিষ্ঠা কৰিব নোৱাৰে। তেনেদৰে ৰূপৰ পৰা পোৱা মানো শাৰীৰিক ক্ষয়ৰ লগে লগে অস্তমিত হয়— ৰামায়ণৰ সীতা, গ্ৰীক উপাখ্যানৰ হেলেন আদিৰ ৰূপে যুদ্ধ আনিলেও সেই ৰূপ চিৰস্থায়ী নহয়।
ধনৰ পৰা পোৱা গৌৰৱো একে ৰূপৰ। ধনে মানুহক বন্ধু, সম্মান আৰু ভয় আনি দিয়ে যদিও সচ্চৰিত্ৰ আৰু ধৰ্ম নথকা ধন স্থায়ী নহয়। বিশ্বামিত্ৰই দুখীয়া কুলত জন্ম গ্ৰহণ কৰিও জ্ঞান আৰু সাধনাৰ বলত মহান হ’ল; বিপৰীতে শুদ্ধোধন কেৱল গৌতম বুদ্ধৰ পিতৃ হিচাপেহে চিনাকি। বিজয়ৰ পৰা পোৱা গৌৰৱো ক্ষণস্থায়ী— নেপোলিয়ন, জুলিয়াছ চিজাৰ, আলেকজেণ্ডাৰৰ বিশাল সাম্ৰাজ্যও সময়ৰ সোঁতত বিলীন হ’ল, কাৰণ “বিজেতাই মানুহকহে পৰাস্ত কৰে, মানুহৰ মন পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰে”।
লেখকৰ চূড়ান্ত মন্তব্য— প্ৰকৃত গৌৰৱ জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰাহে উদ্ভৱ হয়। শ্ৰীকৃষ্ণ চৈতন্য, শংকৰদেৱ, বুদ্ধ, কবীৰ, শ্বেক্সপীয়েৰ, প্লেটো, নিউটন আদি মহাপুৰুষসকলে নিজৰ জ্ঞান, চৰিত্ৰ আৰু আত্মদানৰ বলতহে চিৰস্থায়ী গৌৰৱ অৰ্জন কৰিছিল। এনে গৌৰৱে কাল-পাত্ৰ-দেশৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি যুগ-যুগান্তৰলৈ মানুহৰ মনত স্থায়ী আসন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সেয়েহে লেখকে যুৱপ্ৰজন্মক বাহ্যিক গৌৰৱৰ মোহত নপৰি অন্তৰ্গত গুণসমূহৰ চৰ্চাৰ ফালে আকৃষ্ট হ’বলৈ আহ্বান জনাইছে।
Summary
“Gourav” (Glory) by Kaliram Medhi is a thought-provoking essay that examines the true nature of human glory and distinguishes between transient and permanent forms of greatness. The author identifies four primary sources from which worldly glory arises—good fortune (high birth and status), beauty, wealth, and military or political conquest. Through historical and mythological references including Vishvamitra, Suddhodhan, Rama, Sita, Helen of Troy, Napoleon Bonaparte, Julius Caesar, Alexander the Great and Dante, the essay demonstrates that each of these sources produces only fleeting recognition. Beauty fades with the body, wealth is unstable without character, inherited status cannot survive without virtue, and conquerors lose what they gained because empires invariably crumble with time.
The author argues that genuine and lasting glory springs only from inner qualities—knowledge, self-control and self-sacrifice. He cites the lives of Buddha, Shankaradeva, Sri Krishna Chaitanya, Kabir, Shakespeare, Plato, Newton, Socrates, Harishchandra and Prahlada to prove that those who conquered the human mind through wisdom, character and renunciation achieved immortality, whereas those who conquered only territory or accumulated only wealth were forgotten. The conqueror subdues the body but cannot subdue the mind; the wise man wins minds and lives forever in human memory. The essay therefore urges the youth not to be dazzled by superficial glory but to cultivate virtues that produce timeless greatness, reminding readers that “knowledge, restraint and self-giving” are the true roots of every glory worth pursuing.
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
শব্দাৰ্থ আৰু টোকা
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| গৌৰৱ | মৰ্যাদা, সম্মান, যশ, প্ৰতিপত্তি |
| সৌভাগ্য | ভাগ্যৱান অৱস্থা, উচ্চ বংশ আৰু মৰ্যাদাৰ লগত জন্ম |
| আত্মসংযম | নিজৰ ইন্দ্ৰিয় আৰু মন নিয়ন্ত্ৰণ কৰা ক্ষমতা |
| আত্মদান | নিজৰ স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰি অন্যৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গ কৰা |
| বিজেতা | যুদ্ধ বা সংগ্ৰামত জয়ী ব্যক্তি, বিজয়ী |
| চুম্বক শক্তি | আকৰ্ষণ ক্ষমতা, টানিবৰ ক্ষমতা |
| হেলিস্পট | প্ৰাচীন গ্ৰীক উপাখ্যানৰ এক সাগৰ; এতিয়াৰ ডাৰ্ডানেলেছ প্ৰণালী |
| লিয়েণ্ডাৰ | গ্ৰীক উপাখ্যানৰ এজন প্ৰেমিক যিয়ে প্ৰিয়াৰ বাবে সাগৰ সাঁতুৰি পাৰ হৈছিল |
| ককেচিয়ান | ইউৰোপীয় বংশৰ মানুহ, শ্বেতকায় জাতি |
| ডিভাইন কমেডি | ইটালীৰ মহাকবি ডান্টে ৰচিত বিশ্ববিখ্যাত মহাকাব্য |
| সাম্ৰাজ্য | বিশাল ৰাজ্য, এজন সম্ৰাটৰ অধীনস্থ অঞ্চল |
| মৈথিলী | মিথিলা অঞ্চলৰ ভাষা, বিহাৰৰ এক ভাষা |
| পণ্ডিত | জ্ঞানী, বিদ্বান ব্যক্তি |
| চিৰস্থায়ী | সদায় থকা, অনন্তকালৰ বাবে |
| ক্ষণস্থায়ী | অলপ সময়ৰ বাবে থকা, অস্থায়ী |
| আদৰ্শ | উদাহৰণ, অনুকৰণযোগ্য মানদণ্ড |
| মহাপুৰুষ | মহান ব্যক্তি, সাধু |
| প্ৰতিপত্তি | ক্ষমতা, প্ৰভাৱ, আধিপত্য |
অতি চমু উত্তৰ প্ৰশ্ন (১ নম্বৰ)
১। “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটোৰ ৰচয়িতা কোন?
উত্তৰঃ “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটোৰ ৰচয়িতা কালিৰাম মেধি।
২। কালিৰাম মেধিৰ ব্যাকৰণ গ্ৰন্থখনৰ নাম কি?
উত্তৰঃ কালিৰাম মেধিৰ ব্যাকৰণ গ্ৰন্থখনৰ নাম “অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব”।
৩। ‘ডিভাইন কমেডি’ কাৰ ৰচনা?
উত্তৰঃ ‘ডিভাইন কমেডি’ ইটালীৰ বিশ্ববিখ্যাত মহাকবি ডান্টেৰ ৰচনা।
৪। নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট কোন দেশৰ বীৰ?
উত্তৰঃ নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট ফ্ৰান্স দেশৰ বীৰ।
৫। মৈথিলী আৰু বঙালীয়ে কোনক লৈ টনাটনি কৰে?
উত্তৰঃ মৈথিলী আৰু বঙালীয়ে পণ্ডিত বিদ্যাপতিক লৈ টনাটনি কৰে।
৬। জাপানীবিলাকে নিজৰ দেহৰ গঢ় কাৰ নিচিনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে?
উত্তৰঃ জাপানীবিলাকে নিজৰ দেহৰ গঢ় ককেচিয়ানবিলাকৰ নিচিনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।
৭। শুদ্ধোধন কোন আছিল?
উত্তৰঃ শুদ্ধোধন কপিলবস্তুৰ ৰজা আৰু গৌতম বুদ্ধৰ পিতৃ আছিল।
৮। বিশ্বামিত্ৰৰ দুখৰ কাৰণ কি আছিল?
উত্তৰঃ বিশ্বামিত্ৰৰ দুখৰ কাৰণ আছিল— তেওঁ ক্ষত্ৰিয় কুলত জন্মগ্ৰহণ কৰি ব্ৰাহ্মণ্য মৰ্যাদা পাবলৈ কঠোৰ সাধনা কৰিব লাগিছিল।
৯। লিয়েণ্ডাৰে কোন সাগৰ সাঁতুৰি পাৰ হৈছিল?
উত্তৰঃ লিয়েণ্ডাৰে হেলিস্পট সাগৰ সাঁতুৰি পাৰ হৈছিল।
১০। প্ৰকৃত গৌৰৱ কিহৰ পৰা ওপজে?
উত্তৰঃ প্ৰকৃত গৌৰৱ জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰা ওপজে।
১১। কালিৰাম মেধিৰ জন্ম আৰু মৃত্যু কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ কালিৰাম মেধিৰ জন্ম ১৮৮০ চনৰ ১৮ অক্টোবৰ তাৰিখে আৰু মৃত্যু ১৯৫৪ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত হৈছিল।
১২। কালিৰাম মেধি অসম সাহিত্য সভাৰ কিমান নম্বৰ অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল?
উত্তৰঃ কালিৰাম মেধি ১৯১৯ চনত বৰপেটাত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ তৃতীয় অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল।
১৩। গ্ৰীক ট্ৰজান যুদ্ধ কাৰ ৰূপৰ বাবে হৈছিল?
উত্তৰঃ গ্ৰীক ট্ৰজান যুদ্ধ হেলেনৰ ৰূপৰ বাবে হৈছিল।
১৪। ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধ কাৰ বাবে হৈছিল?
উত্তৰঃ ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধ ৰামৰ পত্নী সীতাৰ ৰূপৰ বাবে হৈছিল।
চমু উত্তৰ প্ৰশ্ন (২-৩ নম্বৰ)
১। সৌভাগ্যৰ পৰা গৌৰৱ কেনেকৈ ওপজে?
উত্তৰঃ সৌভাগ্যৰ পৰা গৌৰৱ ওপজে— উচ্চ বংশ, বনেদিয়ানা, ধন আৰু সামাজিক স্থান-মান যেতিয়া কোনো ব্যক্তিৰ ভাগ্যত আহি পৰে। সমাজৰ মানুহে ধনী, প্ৰতিষ্ঠিত আৰু উচ্চ বংশজাত ব্যক্তিক স্বভাৱতেই সম্মান কৰে। সেয়েহে এনে ব্যক্তিৰ চাৰিওফালে গৌৰৱ পৰিৱেশ গঢ় লৈ উঠে। কিন্তু লেখকৰ মতে এই গৌৰৱ ব্যক্তিৰ নিজৰ অৰ্জন নহয়— ই ভাগ্যৰ দান মাত্ৰ। সেয়েহে ই স্থায়ী আৰু চিৰন্তন গৌৰৱ হ’ব নোৱাৰে।
২। ৰূপৰ বলত পোৱা মান স্থায়ী হয়নে? ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ ৰূপৰ বলত পোৱা মান কেতিয়াও স্থায়ী হ’ব নোৱাৰে। ৰূপ শৰীৰৰ বাহ্যিক গুণ; শৰীৰৰ ক্ষয়ৰ লগে লগে ৰূপো ক্ষয় হয়। ৰামায়ণত সীতাৰ ৰূপৰ বাবে ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধ হ’ল, গ্ৰীক উপাখ্যানত হেলেনৰ ৰূপৰ বাবে ট্ৰজান যুদ্ধ লাগিল— কিন্তু সেই ৰূপ ক্ষণিকৰ। আজি সেই সীতা বা হেলেনৰ ৰূপ আমি দেখা নাপাওঁ; আছে মাত্ৰ কাহিনী। সেয়েহে ৰূপ কেৱল মুগ্ধ কৰিব পাৰে, চিৰস্থায়ী গৌৰৱ আনিব নোৱাৰে।
৩। বিশ্বামিত্ৰৰ দুখৰ মূল কাৰণ কি আছিল?
উত্তৰঃ বিশ্বামিত্ৰৰ দুখৰ মূল কাৰণ আছিল তেওঁৰ জন্ম। তেওঁ ক্ষত্ৰিয় কুলত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু সেই বাবে ব্ৰাহ্মণৰ মৰ্যাদা পাব নোৱাৰিছিল। কিন্তু তেওঁ কঠোৰ সাধনা, জ্ঞানৰ অনুশীলন আৰু আত্মসংযমৰ যোগেদি ব্ৰহ্মৰ্ষি পদ লাভ কৰিলে। ইয়াৰ পৰা প্ৰমাণ হয় যে জন্মগত মৰ্যাদা স্থায়ী নহয়; নিজৰ সাধনাৰ বলতহে মানুহে চিৰস্থায়ী গৌৰৱ অৰ্জন কৰিব পাৰে।
৪। শুদ্ধোধনৰ নাম মানুহে কিয় জানে?
উত্তৰঃ শুদ্ধোধন কপিলবস্তুৰ ৰজা আছিল— ক্ষমতা, ধন আৰু মৰ্যাদা সকলো আছিল। কিন্তু আজি মানুহে তেওঁক ৰজা হিচাপে নহয়, “গৌতম বুদ্ধৰ পিতৃ” হিচাপেহে চিনে। অৰ্থাৎ পুত্ৰ গৌতম বুদ্ধৰ অসাধাৰণ জ্ঞান, ত্যাগ আৰু ধৰ্মপ্ৰচাৰৰ গৌৰৱে পিতৃৰ নাম স্থায়ী কৰি ৰাখিছে। ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট হয় যে ক্ষণস্থায়ী ৰাজ-গৌৰৱতকৈ চিৰস্থায়ী জ্ঞান-গৌৰৱেই মানুহক অমৰ কৰে।
৫। দেশ জয় কৰা বীৰসকলে প্ৰকৃততে দেশ ৰাখিব পাৰেনে?
উত্তৰঃ দেশ জয় কৰা বীৰসকলে প্ৰকৃততে দেশ ৰাখিব নোৱাৰে। নেপোলিয়ন, জুলিয়াছ চিজাৰ আৰু আলেকজেণ্ডাৰ আদি বিজেতাই ভয়াৱহ যুদ্ধৰ পিছত বিশাল সাম্ৰাজ্য গঢ়িছিল— কিন্তু সেই সকলো সাম্ৰাজ্য তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছতেই ভাঙি গ’ল। কাৰণ বিজেতাই কেৱল মানুহৰ শৰীৰক জয় কৰে, মন জয় কৰিব নোৱাৰে। যিজনে মানুহৰ মন জয় কৰিব পাৰে— যেনে বুদ্ধ, শংকৰদেৱ— তেওঁৰ সাম্ৰাজ্যহে চিৰস্থায়ী।
৬। ধনে মানুহক কেনেকৈ গৌৰৱ আনি দিয়ে?
উত্তৰঃ ধনে মানুহক বহু প্ৰকাৰে গৌৰৱ আনি দিয়ে। ধনৱান ব্যক্তিৰ চাৰিওফালে বন্ধু-বান্ধৱৰ ভিৰ লাগি থাকে, সমাজৰ মানুহে তেওঁক সম্মান প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু কেতিয়াবা ভয়ো কৰে। সেয়েহে ধনক “ধৰ্মৰ মূল” বুলিও কোৱা হয়। কিন্তু লেখকে স্পষ্ট কৰি দিছে যে চৰিত্ৰ আৰু ধৰ্ম নথকা ধন স্থায়ী নহয়— ই অপব্যৱহাৰৰ ফলত ক্ষণতে নিঃশেষ হ’ব পাৰে। তেতিয়া সেই ধনে আনি দিয়া গৌৰৱো বিলীন হৈ যায়।
৭। জাপানীবিলাকৰ উদাহৰণ লেখকে কিয় দিছে?
উত্তৰঃ লেখকে জাপানীবিলাকৰ উদাহৰণ দিছে যে তেওঁলোকে নিজৰ দেহৰ গঢ় ককেচিয়ান বা পশ্চিমীয়াসকলৰ নিচিনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। অৰ্থাৎ মানুহে নিজৰ পৰিচয় আৰু গৌৰৱ ৰূপ বা বাহ্যিক আকৃতিৰ ফালেহে বিচাৰে। কিন্তু এনে অনুকৰণে প্ৰকৃত গৌৰৱ আনি দিব নোৱাৰে— প্ৰকৃত গৌৰৱ নিজৰ চৰিত্ৰ, জ্ঞান আৰু কৰ্মৰ পৰাহে আহে।
৮। ৰূপৰ চুম্বক শক্তি বুলিলে কি বুজা?
উত্তৰঃ ৰূপৰ চুম্বক শক্তি মানে— ৰূপৰ আকৰ্ষণৰ ক্ষমতা যিয়ে চুম্বকৰ দৰে মানুহক টানি ধৰে। গ্ৰীক উপাখ্যানৰ লিয়েণ্ডাৰে প্ৰিয়াৰ ৰূপৰ আকৰ্ষণত হেলিস্পট সাগৰ সাঁতুৰি পাৰ হৈছিল; ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধ আৰু ট্ৰজান যুদ্ধও ৰূপৰ চুম্বক শক্তিৰ ফল। কিন্তু এই শক্তিও ক্ষণস্থায়ী— শৰীৰৰ ক্ষয়ৰ লগে লগে ই বিলীন হৈ যায়।
৯। কালিৰাম মেধিয়ে কোন কোন মহাপুৰুষৰ উদাহৰণ দি প্ৰকৃত গৌৰৱ ব্যাখ্যা কৰিছে?
উত্তৰঃ কালিৰাম মেধিয়ে গৌতম বুদ্ধ, শংকৰদেৱ, শ্ৰীকৃষ্ণ চৈতন্য, কবীৰ, প্লেটো, নিউটন, শ্বেক্সপীয়েৰ, ছক্ৰেটিছ, হৰিশ্চন্দ্ৰ, প্ৰহ্লাদ আদি মহাপুৰুষৰ উদাহৰণ দি প্ৰকৃত গৌৰৱ ব্যাখ্যা কৰিছে। তেওঁলোকৰ গৌৰৱ ধন, ৰূপ বা ৰাজ্য জয়ৰ পৰা নাহে— বৰং জ্ঞান, ত্যাগ, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰাহে আহিছে। সেয়েহে আজিও তেওঁলোকৰ নাম শ্ৰদ্ধাৰে স্মৰণ কৰা হয়।
১০। মৈথিলী আৰু বঙালীৰ মাজত বিদ্যাপতিক লৈ টনাটনিৰ কাৰণ কি?
উত্তৰঃ মৈথিলী আৰু বঙালী— দুয়ো জাতিয়ে বিদ্যাপতিক নিজৰ ভাষাৰ মহান কবি বুলি দাবী কৰে। কাৰণ বিদ্যাপতিৰ পদাৱলীৰ গৌৰৱ আজি যুগ যুগ ধৰি অম্লান হৈ আছে। জাতিৰ গৌৰৱ মহান কবিৰ লেখাৰ পৰাই পোৱা যায়— সেয়েহে দুয়ো জাতিয়ে তেওঁক নিজৰ বুলি ক’ব বিচাৰে। ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট হয় জ্ঞান-গৌৰৱে কেনেদৰে এজন কবিক দুটা জাতিৰ সম্পদ কৰি তোলে।
দীঘল উত্তৰ প্ৰশ্ন (৪-৬ নম্বৰ)
১। কালিৰাম মেধিৰ “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধত গৌৰৱৰ কেইটা উৎসৰ কথা কোৱা হৈছে আৰু সিহঁত স্থায়ী হয়নে— বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ কালিৰাম মেধিৰ “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধত প্ৰধানতঃ চাৰিটা উৎসৰ পৰা গৌৰৱ ওপজা বুলি কোৱা হৈছে— (ক) সৌভাগ্য বা উচ্চ বংশ, (খ) ৰূপ বা শাৰীৰিক সৌন্দৰ্য, (গ) ধন বা সম্পত্তি, আৰু (ঘ) বিজয় বা ৰাজ্য জয়। লেখকৰ মতে এই চাৰিও উৎসৰ পৰা পোৱা গৌৰৱ ক্ষণস্থায়ী আৰু অস্থায়ী।
সৌভাগ্যৰ পৰা পোৱা গৌৰৱ ভাগ্যৰ দান— ই ব্যক্তিৰ নিজৰ অৰ্জন নহয়। শুদ্ধোধন কপিলবস্তুৰ ৰজা আছিল, কিন্তু আজি তেওঁক বুদ্ধৰ পিতৃ হিচাপেহে স্মৰণ কৰা হয়। ৰূপৰ পৰা পোৱা গৌৰৱো শৰীৰৰ ক্ষয়ৰ লগে লগে নিঃশেষ হয়— সীতা আৰু হেলেনৰ ৰূপে যুদ্ধ আনিলেও সেই ৰূপ আজি কাহিনীমাত্ৰ। ধনৰ পৰা পোৱা গৌৰৱ চৰিত্ৰ আৰু ধৰ্ম নথকা ক্ষেত্ৰত ক্ষণতে নিঃশেষ হয়। আৰু বিজয়ৰ পৰা পোৱা গৌৰৱ— নেপোলিয়ন, চিজাৰ, আলেকজেণ্ডাৰৰ বিশাল সাম্ৰাজ্য সকলো ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হোৱাই ইয়াৰ প্ৰমাণ।
সেয়েহে লেখকে কয় যে এই উৎসসমূহৰ পৰা পোৱা গৌৰৱ চিৰস্থায়ী নহয়। প্ৰকৃত আৰু চিৰস্থায়ী গৌৰৱ পাবলৈ হ’লে জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ চৰ্চা কৰিব লাগিব।
২। “বিজেতাই মানুহকহে পৰাস্ত কৰে, মানুহৰ মন পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰে।”— মন্তব্যটোৰ ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই মন্তব্যটো কালিৰাম মেধিৰ “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধৰ এক মূল ভাব। লেখকৰ মতে শাৰীৰিক বল আৰু সৈন্যশক্তিৰ যোগেদি বিজেতাই দেশ-ৰাজ্য জয় কৰিব পাৰে আৰু মানুহক বশীভূত কৰিব পাৰে; কিন্তু মানুহৰ অন্তৰৰ মন তেওঁ জয় কৰিব নোৱাৰে। বিশ্ব ইতিহাসত নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট, জুলিয়াছ চিজাৰ, আলেকজেণ্ডাৰৰ দৰে মহাবিজেতাই বিশাল সাম্ৰাজ্য গঢ়িলেও সেই সাম্ৰাজ্য তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছতেই বিভাজিত হৈ ভাঙি গ’ল।
ইয়াৰ বিপৰীতে বুদ্ধ, শংকৰদেৱ, শ্ৰীকৃষ্ণ চৈতন্য, ছক্ৰেটিছ, প্লেটো, নিউটন, শ্বেক্সপীয়েৰ আদিৰ দৰে জ্ঞানী আৰু চৰিত্ৰৱান ব্যক্তিসকলে মানুহৰ মন জয় কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ক’লা শক্তিৰ সাম্ৰাজ্য নাছিল, কিন্তু তেওঁলোকৰ চিন্তা, দৰ্শন আৰু আদৰ্শই যুগ যুগ ধৰি কোটি কোটি মানুহৰ অন্তৰত আসন গাঢ়ি আছে। মন জয় কৰাটো শাৰীৰিক বলেৰে নহয়, জ্ঞান-প্ৰেম-আদৰ্শ-আত্মদানেৰেহে সম্ভৱ। সেয়েহে বিজেতাৰ গৌৰৱ ক্ষণস্থায়ী, কিন্তু জ্ঞানীৰ গৌৰৱ চিৰস্থায়ী।
৩। “ধনেই ধৰ্মৰ মূল— ধৰ্ম নথকা মানুহৰ ধন থাকিলেও মৰ্যাদা নাথাকে।”— ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই মন্তব্যটোৰ যোগেদি লেখকে ধন আৰু চৰিত্ৰৰ মাজৰ গভীৰ সম্পৰ্ক বুজাইছে। সমাজত ধনৱান ব্যক্তিয়ে স্বভাৱতেই গৌৰৱ আৰু সম্মান লাভ কৰে। ধনে বন্ধু আনি দিয়ে, সমাজত মৰ্যাদা গঢ়ি তোলে আৰু কেতিয়াবা ভয়ো সৃষ্টি কৰে। সেয়েহে এফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে “ধনেই ধৰ্মৰ মূল”— অৰ্থাৎ ধৰ্মাচৰণৰ বাবে আৰ্থিক স্বচ্ছলতা প্ৰয়োজনীয়।
কিন্তু লেখকৰ মূল কথা ভিন্ন— ধৰ্ম, চৰিত্ৰ আৰু সদ্ব্যৱহাৰ নথকা ধন স্থায়ী মৰ্যাদা আনিব নোৱাৰে। অসদুপায়েৰে অৰ্জন কৰা ধন বা অপব্যৱহাৰ কৰা ধনে মালিকক ক্ষণস্থায়ী সুখ দিলেও দীৰ্ঘকালীন গৌৰৱ আনিব নোৱাৰে। ইতিহাসত বহু ধনাঢ্য ব্যক্তি আছিল, কিন্তু আজি কেৱল সেইসকলকে স্মৰণ কৰা হয় যিসকলে ধন আৰু সদ্ব্যৱহাৰৰ যোগেদি সমাজৰ কল্যাণ কৰিছিল। সেয়েহে চৰিত্ৰৰ অভাৱত ধন কেৱল ক্ষণিকৰ চাকচক্যহে— চিৰস্থায়ী গৌৰৱ নহয়।
৪। কালিৰাম মেধিৰ মতে প্ৰকৃত গৌৰৱ কি? উদাহৰণসহ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ কালিৰাম মেধিৰ মতে প্ৰকৃত গৌৰৱ হৈছে— জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা গৌৰৱ। বাহ্যিক উৎস— সৌভাগ্য, ৰূপ, ধন, বিজয়— সিহঁত সকলোৱে ক্ষণস্থায়ী। কিন্তু জ্ঞান, চৰিত্ৰ আৰু আত্মদানৰ পৰা পোৱা গৌৰৱ চিৰন্তন আৰু সৰ্বজনীন।
উদাহৰণস্বৰূপে, গৌতম বুদ্ধই ৰাজবংশৰ সকলো বিলাসিতা ত্যাগ কৰি জ্ঞান অন্বেষণ কৰিছিল আৰু মানুহক দুখৰ পৰা মুক্তিৰ পথ দেখুৱাইছিল। শংকৰদেৱে নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ যোগেদি অসমৰ মানুহৰ মন জয় কৰিছিল। ছক্ৰেটিছে সত্যৰ বাবে বিষ পান কৰি প্ৰাণ দিছিল। হৰিশ্চন্দ্ৰই সত্যৰক্ষাৰ বাবে সকলো ত্যাগ কৰিছিল। প্ৰহ্লাদে ভগৱানৰ প্ৰতি অগাধ ভক্তি দেখুৱাইছিল। শ্বেক্সপীয়েৰৰ নাটক, প্লেটোৰ দৰ্শন, নিউটনৰ আৱিষ্কাৰ— এয়াসকলো জ্ঞান-গৌৰৱৰ উদাহৰণ। কবীৰে নিৰ্ভীকতাৰে সত্য প্ৰচাৰ কৰিছিল। বিদ্যাপতিৰ পদাৱলীয়ে আজিও মৈথিলী আৰু বঙালী জাতিক গৌৰৱ আনি দিছে।
এই সকলো উদাহৰণৰ পৰা স্পষ্ট হয় যে প্ৰকৃত গৌৰৱ কেৱল বাহ্যিক সম্পদ, ক্ষমতা বা ৰূপৰ পৰা নহে— ই অন্তৰ্গত জ্ঞান, চৰিত্ৰ-শক্তি আৰু আত্মদানৰ চৰ্চাৰ ফল। এনে গৌৰৱ যুগ-যুগান্তৰলৈ থাকে আৰু কাল-পাত্ৰ-দেশৰ সীমা অতিক্ৰম কৰে।
৫। “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধৰ ভাষা শৈলী আৰু ৰচনাৰীতি আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটো কালিৰাম মেধিৰ এক উৎকৃষ্ট চিন্তামূলক ৰচনা। ইয়াৰ ভাষা শৈলী আৰু ৰচনাৰীতিৰ কেইটিমান বিশেষত্ব নিম্নে দিয়া হ’ল—
- পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ ভাষা: ব্যাকৰণবিদ হিচাপে লেখকৰ ভাষা পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ আৰু পৰিশীলিত। প্ৰতিটো বাক্য সঠিক, ব্যাকৰণসিদ্ধ আৰু অৰ্থপূৰ্ণ।
- উদাহৰণৰ প্ৰাচুৰ্য: পূৰ্ব আৰু পশ্চিম— দুয়ো অঞ্চলৰ পৌৰাণিক, ঐতিহাসিক আৰু সাহিত্যিক উদাহৰণে প্ৰবন্ধটোক জীৱন্ত কৰি তুলিছে। সীতা, হেলেন, বুদ্ধ, নেপোলিয়ন, ডান্টে, লিয়েণ্ডাৰ আদিৰ উল্লেখে যুক্তিক প্ৰভাৱশালী কৰিছে।
- তুলনামূলক বিশ্লেষণ: লেখকে গৌৰৱৰ বিভিন্ন উৎসৰ মাজত তুলনা টানি ক্ষণস্থায়ী আৰু চিৰস্থায়ীৰ বিভেদ দেখুৱাইছে।
- যুক্তিনিষ্ঠ গাঁথনি: প্ৰবন্ধটো এক যুক্তিনিষ্ঠ গাঁথনিৰে গঠিত— প্ৰথমে গৌৰৱৰ উৎস, তাৰ পিছত প্ৰতিটো উৎসৰ অস্থায়িত্ব আৰু অন্তত প্ৰকৃত গৌৰৱৰ স্বৰূপ।
- চিন্তামূলক উপসংহাৰ: পাঠকক চিন্তা কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা উপসংহাৰে প্ৰবন্ধটোৰ মূল্য বঢ়াইছে। যুৱপ্ৰজন্মৰ বাবে এক আদৰ্শিক বাৰ্তা থাকে।
- সংস্কৃত-প্ৰভাৱিত শব্দ: “আত্মসংযম”, “আত্মদান”, “চিৰস্থায়ী”, “ক্ষণস্থায়ী” আদি সংস্কৃত-প্ৰভাৱিত শব্দে গাম্ভীৰ্য সৃষ্টি কৰিছে।
সামগ্ৰিকভাৱে, “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটো অসমীয়া প্ৰবন্ধ সাহিত্যত এক অমূল্য ৰচনা— ভাব, ভাষা আৰু আদৰ্শ— তিনিও দিশতে ই বিশিষ্ট।
৬। জন্মগত মান বা মৰ্যাদা স্থায়ী হয়নে? উদাহৰণসহ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ জন্মগত মান বা মৰ্যাদা স্থায়ী হ’ব নোৱাৰে— লেখকে এই কথা বহু উদাহৰণেৰে প্ৰমাণ কৰিছে। উচ্চ বংশত জন্ম হ’লে সমাজত প্ৰাথমিক মৰ্যাদা পোৱা যায় ঠিকেই, কিন্তু সেই মৰ্যাদা ধৰি ৰাখিবলৈ সদ্ব্যৱহাৰ আৰু চৰিত্ৰৰ প্ৰয়োজন।
উদাহৰণস্বৰূপে— বিশ্বামিত্ৰ ক্ষত্ৰিয় কুলত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু প্ৰথমতে দুখী আছিল। কিন্তু কঠোৰ সাধনাৰ যোগেদি তেওঁ ব্ৰহ্মৰ্ষি পদ লাভ কৰিলে— এয়া তেওঁৰ নিজৰ অৰ্জন। ইয়াৰ বিপৰীতে শুদ্ধোধন কপিলবস্তুৰ ৰজা আছিল— জন্মগতভাৱে সকলো প্ৰাপ্ত। কিন্তু আজি তেওঁক ৰজা হিচাপে নহয়, বুদ্ধৰ পিতৃ হিচাপেহে চিনাকি দিয়া হয়। অৰ্থাৎ পুত্ৰৰ অৰ্জিত গৌৰৱেহে পিতৃৰ নাম স্থায়ী কৰিছে। তেনেদৰে বহু উচ্চ বংশৰ ৰজা-মহাৰজাৰ নাম আজি কাৰোবাৰ মনত নাই, কিন্তু সাধাৰণ পৰিয়ালৰ পৰা ওপজা কবীৰ, সন্ত-মহাত্মাসকলৰ নাম আজিও জীৱন্ত।
ইয়াৰ পৰা স্পষ্ট হয় যে জন্ম মৰ্যাদা আনি দিয়ে, কিন্তু সেই মৰ্যাদা ধৰি ৰাখিবলৈ ব্যক্তিৰ নিজৰ চৰিত্ৰ, জ্ঞান আৰু আত্মদান লাগে। সেয়েহে জন্মগত গৌৰৱ অস্থায়ী— ই কেৱল আৰম্ভণিৰ ভেটি; চিৰস্থায়ী গৌৰৱ অৰ্জন নিজৰ গুণৰ বলতহে কৰিব পৰা যায়।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
বহুবৈকল্পিক প্ৰশ্ন (MCQ)
১। “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটো কোন পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত?
(ক) সাহিত্য সাৰথি
(খ) সাহিত্য সৌৰভ ✓
(গ) আলোক
(ঘ) ৰূপৰেখা
২। “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটোৰ ৰচয়িতা কোন?
(ক) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
(খ) হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা
(গ) কালিৰাম মেধি ✓
(ঘ) বাণীকান্ত কাকতি
৩। কালিৰাম মেধিৰ ব্যাকৰণ গ্ৰন্থখনৰ নাম—
(ক) অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব ✓
(খ) অসমীয়া ভাষাৰ আদি
(গ) অসমীয়া শব্দকোষ
(ঘ) অসমীয়া সাহিত্য
৪। ‘ডিভাইন কমেডি’ কোন দেশীয় কবিৰ ৰচনা?
(ক) গ্ৰীক
(খ) ইটালীয়ান ✓
(গ) ফৰাচী
(ঘ) ইংৰাজ
৫। নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট কোন দেশৰ বীৰ?
(ক) ইংলেণ্ড
(খ) ফ্ৰান্স ✓
(গ) জাৰ্মানী
(ঘ) আমেৰিকা
৬। শুদ্ধোধন কোনৰ পিতৃ আছিল?
(ক) মহাবীৰ
(খ) গৌতম বুদ্ধ ✓
(গ) শংকৰদেৱ
(ঘ) ৰাম
৭। জাপানীবিলাকে নিজৰ দেহৰ গঢ় কাৰ নিচিনা কৰিব বিচাৰে?
(ক) চীনাবিলাকৰ
(খ) ককেচিয়ানবিলাকৰ ✓
(গ) মঙ্গোলবিলাকৰ
(ঘ) ভাৰতীয়সকলৰ
৮। লিয়েণ্ডাৰে কোন সাগৰ সাঁতুৰি পাৰ হৈছিল?
(ক) আৰব সাগৰ
(খ) ভূমধ্য সাগৰ
(গ) হেলিস্পট সাগৰ ✓
(ঘ) কৃষ্ণ সাগৰ
৯। প্ৰকৃত গৌৰৱৰ কাৰণ কি?
(ক) ধন
(খ) ৰূপ
(গ) জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদান ✓
(ঘ) বিজয়
১০। কালিৰাম মেধিৰ জন্ম কেতিয়া হৈছিল?
(ক) ১৮৭৮ চনত
(খ) ১৮৮০ চনত ✓
(গ) ১৮৮৫ চনত
(ঘ) ১৮৯০ চনত
১১। কালিৰাম মেধি কেতিয়া অসম সাহিত্য সভাৰ সভাপতি আছিল?
(ক) ১৯১৭ চনত
(খ) ১৯১৯ চনত ✓
(গ) ১৯২০ চনত
(ঘ) ১৯২৫ চনত
১২। অসম সাহিত্য সভাৰ কত নম্বৰ অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল কালিৰাম মেধি?
(ক) দ্বিতীয়
(খ) তৃতীয় ✓
(গ) চতুৰ্থ
(ঘ) পঞ্চম
১৩। মৈথিলী আৰু বঙালীয়ে কাক লৈ টনাটনি কৰে?
(ক) চৈতন্যদেৱক
(খ) বিদ্যাপতিক ✓
(গ) চণ্ডীদাসক
(ঘ) ৰবীন্দ্ৰনাথক
১৪। ৰাম-ৰাৱণৰ যুদ্ধ কাৰ বাবে হৈছিল?
(ক) ভৰতৰ
(খ) সীতাৰ ৰূপৰ ✓
(গ) লক্ষ্মণৰ
(ঘ) হনুমানৰ
১৫। ট্ৰজান যুদ্ধ কাৰ ৰূপৰ বাবে হৈছিল?
(ক) এথেনাৰ
(খ) এফ্ৰোডাইটৰ
(গ) হেলেনৰ ✓
(ঘ) আৰ্টেমিচৰ
শূন্যস্থান পূৰণ কৰা
- “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটোৰ ৰচয়িতা কালিৰাম মেধি।
- প্ৰকৃত গৌৰৱ জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰা ওপজে।
- ‘ডিভাইন কমেডি’ ডান্টেৰ ৰচনা।
- নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট ফ্ৰান্স দেশৰ বীৰ।
- লিয়েণ্ডাৰে হেলিস্পট সাগৰ সাঁতুৰি পাৰ হৈছিল।
- শুদ্ধোধন গৌতম বুদ্ধৰ পিতৃ আছিল।
- জাপানীবিলাকে নিজৰ দেহৰ গঢ় ককেচিয়ানবিলাকৰ নিচিনা কৰিব বিচাৰে।
- কালিৰাম মেধিৰ ব্যাকৰণ গ্ৰন্থখনৰ নাম “অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব”।
- মৈথিলী আৰু বঙালীয়ে বিদ্যাপতিক লৈ টনাটনি কৰে।
- কালিৰাম মেধিৰ জন্ম ১৮৮০ চনত হৈছিল।
শুদ্ধ/অশুদ্ধ নিৰ্ণয় কৰা
- “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটোৰ ৰচয়িতা লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা। — অশুদ্ধ (ৰচয়িতা কালিৰাম মেধি)
- ৰূপৰ পৰা পোৱা মান চিৰস্থায়ী। — অশুদ্ধ (ক্ষণস্থায়ী)
- বিজেতাই মানুহৰ মন পৰাস্ত কৰিব পাৰে। — অশুদ্ধ (নোৱাৰে)
- প্ৰকৃত গৌৰৱ জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰা ওপজে। — শুদ্ধ
- নেপোলিয়ন বোনাপাৰ্ট ইংলেণ্ডৰ বীৰ আছিল। — অশুদ্ধ (ফ্ৰান্সৰ)
- ‘ডিভাইন কমেডি’ ডান্টেৰ ৰচনা। — শুদ্ধ
- শুদ্ধোধন গৌতম বুদ্ধৰ পিতৃ আছিল। — শুদ্ধ
- কালিৰাম মেধি অসম সাহিত্য সভাৰ পঞ্চম অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল। — অশুদ্ধ (তৃতীয়)
অতিৰিক্ত চমু উত্তৰ প্ৰশ্ন
১। “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধত উল্লেখিত মূল উৎসসমূহ কি কি?
উত্তৰঃ “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধত উল্লেখিত গৌৰৱৰ মূল উৎসসমূহ হ’ল— সৌভাগ্য (উচ্চ বংশ), ৰূপ (শাৰীৰিক সৌন্দৰ্য), ধন (সম্পত্তি) আৰু বিজয় (যুদ্ধৰ জয়)।
২। লেখকৰ মতে কোন গৌৰৱ চিৰস্থায়ী?
উত্তৰঃ লেখকৰ মতে জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰা পোৱা গৌৰৱেই চিৰস্থায়ী।
৩। বুদ্ধ আৰু শংকৰদেৱে কেনে গৌৰৱ অৰ্জন কৰিছিল?
উত্তৰঃ বুদ্ধ আৰু শংকৰদেৱে জ্ঞান, ত্যাগ, ধৰ্ম-প্ৰচাৰ আৰু আত্মদানৰ যোগেদি মানুহৰ মন জয় কৰি চিৰস্থায়ী গৌৰৱ অৰ্জন কৰিছিল।
৪। “মন জয়” কৰাৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ মন জয় কৰা মানে— মানুহৰ অন্তৰৰ ভিতৰত শ্ৰদ্ধা, ভক্তি, ভালপোৱা আৰু আদৰ্শৰ আসন গাঢ়ি ল’ব পৰা— শাৰীৰিক বল নহয়, জ্ঞান আৰু চৰিত্ৰৰ যোগেদি।
৫। লেখকৰ মতে যুৱপ্ৰজন্মই কি কি গুণ চৰ্চা কৰিব লাগে?
উত্তৰঃ লেখকৰ মতে যুৱপ্ৰজন্মই বাহ্যিক গৌৰৱৰ পিছত নলাগি— জ্ঞান, আত্মসংযম, চৰিত্ৰ, আত্মদান আৰু সমাজসেৱাৰ গুণ চৰ্চা কৰিব লাগে।
৬। বিদ্যাপতি দুটা জাতিৰ গৌৰৱ কেনেকৈ হ’ল?
উত্তৰঃ বিদ্যাপতিৰ পদাৱলীৰ অসাধাৰণ সাহিত্যিক মূল্যৰ বাবে মৈথিলী আৰু বঙালী— দুয়ো জাতিয়ে তেওঁক নিজৰ ভাষাৰ মহান কবি বুলি দাবী কৰে। জ্ঞান-গৌৰৱে এজন কবিক জাতি-সীমা অতিক্ৰম কৰি দুটা জাতিৰ অভিন্ন সম্পদ কৰি তোলে।
৭। ধন আৰু চৰিত্ৰৰ মাজৰ সম্পৰ্ক কি?
উত্তৰঃ ধনে মানুহক ক্ষণিক মৰ্যাদা আনি দিব পাৰে, কিন্তু চৰিত্ৰ নথকা ধন স্থায়ী গৌৰৱ আনিব নোৱাৰে। চৰিত্ৰ-ধৰ্মৰ সৈতে যুক্ত ধনেহে মানুহক চিৰস্থায়ী মৰ্যাদা আনি দিয়ে।
৮। নেপোলিয়ন, চিজাৰ, আলেকজেণ্ডাৰৰ সাম্ৰাজ্যৰ কি গতি হ’ল?
উত্তৰঃ এই তিনিও মহাবিজেতাৰ বিশাল সাম্ৰাজ্য তেওঁলোকৰ মৃত্যুৰ পিছতেই বিভাজিত হৈ ভাঙি গ’ল। ইয়াৰ পৰা প্ৰমাণ হয় যে যুদ্ধ-জয়ৰ গৌৰৱ ক্ষণস্থায়ী।
৯। প্ৰবন্ধটোৰ মূল বাৰ্তা কি?
উত্তৰঃ প্ৰবন্ধটোৰ মূল বাৰ্তা হ’ল— বাহ্যিক উৎসৰ পৰা পোৱা গৌৰৱ ক্ষণস্থায়ী, কেৱল জ্ঞান, আত্মসংযম আৰু আত্মদানৰ পৰা পোৱা গৌৰৱেই চিৰস্থায়ী। সেয়েহে যুৱপ্ৰজন্মই অন্তৰ্গত গুণৰ চৰ্চা কৰা উচিত।
১০। কালিৰাম মেধিৰ ভাষা সম্পৰ্কীয় বৰঙণিৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ কালিৰাম মেধি অসমীয়া ভাষা-ব্যাকৰণৰ ক্ষেত্ৰত এজন অগ্ৰদূত। তেওঁৰ ১৯৩৬ চনত প্ৰকাশিত “অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব” গ্ৰন্থখনে অসমীয়া ভাষাৰ গাঁথনি, ব্যুৎপত্তি আৰু বিকাশৰ ওপৰত গভীৰ অধ্যয়ন আগবঢ়াইছে। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ তৃতীয় অধিৱেশনৰ সভাপতিও আছিল।
ব্যাকৰণ অংশ
১। তলৰ শব্দবোৰৰ লিংগ পৰিৱৰ্তন কৰা—
| পুংলিংগ | স্ত্ৰীলিংগ |
|---|---|
| বীৰ | বীৰাঙ্গনা |
| ৰজা | ৰাণী |
| কবি | কবয়ী |
| পিতৃ | মাতৃ |
| সম্ৰাট | সম্ৰাজ্ঞী |
| বিজেতা | বিজেত্ৰী |
| পণ্ডিত | পণ্ডিতা |
২। তলৰ শব্দবোৰৰ বচন পৰিৱৰ্তন কৰা—
| একবচন | বহুবচন |
|---|---|
| মানুহ | মানুহবিলাক |
| বীৰ | বীৰসকল |
| সম্ৰাট | সম্ৰাটসকল |
| মহাপুৰুষ | মহাপুৰুষসকল |
| কবি | কবিসকল |
৩। তলৰ শব্দসমূহৰ বিপৰীত শব্দ লিখা—
| শব্দ | বিপৰীত শব্দ |
|---|---|
| চিৰস্থায়ী | ক্ষণস্থায়ী |
| সৌভাগ্য | দুৰ্ভাগ্য |
| জয় | পৰাজয় |
| ধনী | দুখীয়া / নিৰ্ধন |
| জ্ঞান | অজ্ঞান |
| স্থায়ী | অস্থায়ী |
| মান | অপমান |
| আত্মদান | স্বাৰ্থপৰতা |
৪। তলৰ শব্দসমূহক বাক্যত প্ৰয়োগ কৰা—
- গৌৰৱ: জ্ঞানৰ পৰা পোৱা গৌৰৱেই চিৰস্থায়ী।
- আত্মসংযম: মহান ব্যক্তিসকলৰ জীৱনত আত্মসংযমৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম।
- আত্মদান: দেশৰ স্বাধীনতাৰ বাবে বহুজনে আত্মদান কৰিছিল।
- সৌভাগ্য: উচ্চ বংশত জন্ম পোৱা সৌভাগ্যৰ কথা।
- বিজেতা: আলেকজেণ্ডাৰ এজন মহান বিজেতা আছিল।
লেখকৰ চমু পৰিচয় — কালিৰাম মেধি
কালিৰাম মেধি অসমীয়া সাহিত্য, ভাষা আৰু ব্যাকৰণৰ ক্ষেত্ৰত এজন উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ। তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ বৈজ্ঞানিক অধ্যয়নৰ পথ প্ৰদৰ্শক আৰু আধুনিক অসমীয়া ব্যাকৰণৰ অন্যতম প্ৰৱৰ্তক।
জন্ম আৰু পৰিয়াল
কালিৰাম মেধিৰ জন্ম ১৮৮০ চনৰ ১৮ অক্টোবৰ তাৰিখে অবিভক্ত কামৰূপ জিলাৰ হাজোৰ ওচৰৰ ৰামদিয়া গাঁৱত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল ভূকলি মেধি আৰু মাতৃৰ নাম আছিল সোণতৰা মেধি। সাধাৰণ গ্ৰাম্য পৰিৱেশত জন্মগ্ৰহণ কৰি তেওঁ পৰৱৰ্তী জীৱনত শিক্ষা আৰু সাধনাৰ যোগেদি অসমৰ অগ্ৰণী বুদ্ধিজীৱীসকলৰ এজন হৈ উঠিছিল।
শিক্ষা
প্ৰাথমিক শিক্ষা গাঁৱতেই সম্পূৰ্ণ কৰি তেওঁ গুৱাহাটীত মাধ্যমিক স্তৰৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতাৰ চিটি কলেজত নামভৰ্তি কৰি স্নাতক আৰু স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁৰ পঢ়া-শুনাৰ ক্ষেত্ৰ আছিল বহুমুখী— ভাষা, সাহিত্য, ইতিহাস আৰু বিজ্ঞান।
কৰ্মজীৱন
কালিৰাম মেধিয়ে ১৯০৪ চনত মাটিৰ হাকিম (ছাব-ডেপুটি কালেক্টৰ) হিচাপে চৰকাৰী চাকৰিত যোগদান কৰে আৰু পৰৱৰ্তী জীৱনত অসম প্ৰশাসনিক সেৱাৰ বিভিন্ন উচ্চ পদত কাম কৰে। চাকৰিৰ লগে লগে তেওঁ সাহিত্য-চৰ্চা, ভাষাতাত্ত্বিক গৱেষণা আৰু সম্পাদনাৰ কামত নিজকে নিয়োজিত কৰি ৰাখিছিল।
সাহিত্যিক বৰঙণি
কালিৰাম মেধিৰ সাহিত্যিক বৰঙণিৰ মূল ক্ষেত্ৰ আছিল ভাষাতত্ত্ব, ব্যাকৰণ আৰু সম্পাদনা। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ৰচনাসমূহ নিম্নৰূপ—
- অসমীয়া ব্যাকৰণ আৰু ভাষাতত্ত্ব (১৯৩৬): ৪৩৯ পৃষ্ঠাৰ এই বৃহৎ গ্ৰন্থ অসমীয়া ভাষাৰ বৈজ্ঞানিক আৰু তুলনামূলক অধ্যয়নৰ এক মাইলৰ খুটি। ইয়াত অসমীয়া ভাষাৰ ব্যুৎপত্তি, ধ্বনি, ৰূপতত্ত্ব আৰু বাক্যতত্ত্ব বিশদভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে।
- সম্পাদিত গ্ৰন্থ: তেওঁ “অংকাৱলী”, “প্ৰহ্লাদ চৰিত”, “মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ বাণী” আদি প্ৰাচীন অসমীয়া গ্ৰন্থ সম্পাদনা কৰি প্ৰকাশ কৰিছিল।
- প্ৰবন্ধ: “গৌৰৱ”-ৰ দৰে চিন্তামূলক প্ৰবন্ধৰ ৰচয়িতা।
- ইংৰাজী ৰচনা: তেওঁ ইংৰাজী ভাষাতো বহু গৱেষণাপত্ৰ আৰু প্ৰবন্ধ লিখিছিল।
অসম সাহিত্য সভাৰ ভূমিকা
কালিৰাম মেধি ১৯১৯ চনত বৰপেটাত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ তৃতীয় অধিৱেশনৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। সভাপতিৰ ভাষণত তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ গুৰুত্ব আৰু ভৱিষ্যৎ সম্পৰ্কে গভীৰ চিন্তাশীল মন্তব্য আগবঢ়াইছিল।
মৃত্যু
কালিৰাম মেধিৰ দেহাৱসান হয় ১৯৫৪ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত গুৱাহাটীত। অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য আৰু ব্যাকৰণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদান আজিও অমূল্য আৰু চিৰস্মৰণীয়।
সাহিত্যিক বৈশিষ্ট্য
- পাণ্ডিত্যপূৰ্ণ আৰু পৰিশীলিত ভাষা প্ৰয়োগ।
- পূৰ্ব আৰু পশ্চিম— দুয়ো অঞ্চলৰ উদাহৰণৰ সমন্বয়।
- যুক্তিনিষ্ঠ চিন্তা আৰু গভীৰ বিশ্লেষণ।
- আদৰ্শবাদ আৰু চৰিত্ৰ-গঠনৰ ওপৰত গুৰুত্ব।
- অসমীয়া ভাষাক বিজ্ঞানসন্মতভাৱে অধ্যয়ন কৰি ব্যাকৰণিক ৰূপ দান।
কালিৰাম মেধিৰ “গৌৰৱ” প্ৰবন্ধটো এতিয়াও অসমীয়া যুৱপ্ৰজন্মৰ বাবে এক আদৰ্শিক বাৰ্তা— বাহ্যিক চাকচক্যৰ প্ৰতি মোহগ্ৰস্ত নহৈ অন্তৰ্গত গুণৰ চৰ্চাত মনোনিৱেশ কৰাটোৱেই চিৰস্থায়ী গৌৰৱৰ একমাত্ৰ পথ।