Class 11 Assamese Chapter 15 — ৰাজপথ (ভৱানন্দ দত্ত)
HSLC Guru-লৈ স্বাগতম। এই পৃষ্ঠাত আমি ASSEB Class 11 (HS First Year) Assamese (MIL) পাঠ্যপুথি সাহিত্য সৌৰভ-ৰ অন্তৰ্ভুক্ত পঞ্চদশ অধ্যায় ৰাজপথ কবিতাৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ আলোচনা কৰিছোঁ। আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ অন্যতম প্ৰতিনিধি কবি ভৱানন্দ দত্তৰ ৰচিত এই কবিতাটোত ৰাজপথক জীৱন-যাত্ৰাৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি কবিয়ে মানৱ-জীৱনৰ অনিৰ্বচনীয় গতিশীলতা, কৰ্মময়তা আৰু চিৰ-চলমান সাধনাৰ ছবি প্ৰকাশ কৰিছে। এই পোষ্টত পাঠ্যপুথিৰ অতি চমু, চমু আৰু দীঘল প্ৰশ্নসমূহৰ লগতে শব্দাৰ্থ, ভাৱাৰ্থ, প্ৰসংগ-সহিত ব্যাখ্যা আৰু অতিৰিক্ত MCQ, শূন্যস্থান পূৰণ, শুদ্ধ-অশুদ্ধ আদিৰো সমাধান অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।
সাৰাংশ
ভৱানন্দ দত্তৰ ৰচিত ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো এক প্ৰতীকধৰ্মী ৰচনা। ৰাজপথ মানে সাধাৰণতে এডাল ডাঙৰ, প্ৰশস্ত ৰাস্তা; কিন্তু কবিৰ দৃষ্টিত ৰাজপথ মানে কেৱল ইট-শিল-পিচৰ ফালেৰে নিৰ্মিত পথ নহয়—ই হ’ল মানৱ-সভ্যতাৰ গতি, যুগৰ পৰিৱৰ্তন আৰু জীৱনৰ অবিৰাম যাত্ৰাৰ প্ৰতীক। ৰাজপথে দিনে-নিশাই, ৰ’দ-বৰষুণে, শীত-গ্ৰীষ্মে নিজৰ বুকুত অৱিৰাম গতিৰ ছবি ধৰি ৰাখে। মানুহ, যান-বাহন, পশু-পক্ষী, সকলোৱে এই পথৰ ওপৰেদিয়েই আগবাঢ়ি যায়। কোনো এসময়তে ৰাজপথে জিৰণি লোৱা নাই—তাৰ যাত্ৰা চিৰন্তন।
কবিয়ে এই কবিতাটোত ৰাজপথৰ মাজেদিয়ে যাত্ৰা কৰা মানুহৰ বিচিত্ৰ ৰূপ চিত্ৰিত কৰিছে। আনন্দৰ গান গাই কোনোবাই গৈছে; কোনোবাই দুখ-যন্ত্ৰণাৰ ভাৰ বহন কৰি ক্লান্ত-শ্ৰান্ত পদক্ষেপেৰে আগুৱাই গৈছে। বিজয়ৰ ৰণ-হুংকাৰ লৈ যোৱা যোদ্ধা যেনেকৈ ৰাজপথৰ ওপৰেদিয়েই অগ্ৰসৰ হয়, তেনেকৈ পৰাজিতৰ অশ্ৰু-সিক্ত পদচিহ্নো এই পথতে পৰি ৰয়। ৰাজা, প্ৰজা, ভিক্ষাৰী—সকলোৰে পদধূলি ৰাজপথে সমানে গ্ৰহণ কৰে। ৰাজপথ পক্ষপাতহীন, নিৰ্বিচাৰ আৰু সকলোলৈকে উন্মুক্ত। ই সকলোৰে বন্ধু, সকলোৰে সাক্ষী।
কবিতাৰ শেষাংশত ভৱানন্দ দত্তে ৰাজপথৰ মাজেৰে মানৱ-জীৱনৰ গতিশীলতা আৰু কৰ্মৰ মহিমা প্ৰচাৰ কৰিছে। জীৱন মানে আগুৱাই যোৱা; থমকি ৰোৱা মানে মৃত্যু। ৰাজপথ চিৰ-নৱীন, চিৰ-গতিশীল আৰু চিৰ-জাগ্ৰত। সি কাকো অপেক্ষা নকৰে। যিজনে আগুৱাই যাব নোৱাৰে, তেওঁ পথৰ সিপাৰে পৰি থাকে; কিন্তু পথ আগবাঢ়ি যায়। গতিৰ এই অমোঘ নিয়মৰ মাজতে কবিয়ে নৱজীৱনৰ আহ্বান, কৰ্মৰ আহ্বান আৰু সংগ্ৰামৰ আহ্বান প্ৰচাৰ কৰি ৰাজপথক সাৰ্থক জীৱনৰ আদৰ্শ প্ৰতীক হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে।
Summary
‘Rajpath’ (The Highway) is a symbolic modern Assamese poem composed by Bhabananda Dutta and prescribed in the ASSEB Class 11 Assamese textbook Sahitya Saurabh. The poet uses the ever-busy public highway as a metaphor for human civilisation, history and life itself. The road never sleeps; through day and night, sun and rain, summer and winter, it keeps moving. People of every kind — kings and beggars, warriors and pilgrims, the joyful and the sorrowful — leave their footprints on its bosom, and the road accepts them all without discrimination. Through this image of an unending, impartial, ever-flowing highway, the poet celebrates the dignity of action, the inevitability of progress and the timeless rhythm of life. Those who stop are left behind; the road moves on. The poem ultimately becomes a clarion call to keep walking, keep working and keep dreaming, for life — like the highway — is meaningful only in its restless, forward motion.
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
অতি চমু প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ (প্ৰতিটো ১ নম্বৰ)
১. ‘ৰাজপথ’ কবিতাটোৰ ৰচক কোন?
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ কবিতাটোৰ ৰচক ভৱানন্দ দত্ত।
২. ভৱানন্দ দত্তৰ জন্ম কেতিয়া হৈছিল?
উত্তৰঃ ভৱানন্দ দত্তৰ জন্ম ১৯৩৭ চনত হৈছিল।
৩. ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো কোনখন কাব্যগ্ৰন্থৰ পৰা সংকলিত?
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো কবিৰ ‘ৰাজপথ’ নামৰ কাব্য-সংকলনৰ পৰা সংকলিত।
৪. কবিৰ মতে ৰাজপথে কেতিয়া বিশ্ৰাম লয়?
উত্তৰঃ কবিৰ মতে ৰাজপথে কেতিয়াও বিশ্ৰাম নলয়; ই দিনে-নিশাই অবিৰামভাৱে গতিশীল।
৫. ৰাজপথে নিজৰ বুকুত কাৰ পদচিহ্ন গ্ৰহণ কৰে?
উত্তৰঃ ৰাজপথে ৰজা, প্ৰজা, ভিক্ষাৰী, যোদ্ধা, পথিক—সকলোৰে পদচিহ্ন বিনা ভেদভাৱে নিজৰ বুকুত গ্ৰহণ কৰে।
৬. কবিতাটোত ৰাজপথ কিহৰ প্ৰতীক?
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ কবিতাটোত ৰাজপথ মানৱ-জীৱনৰ চিৰন্তন গতিশীলতা, কৰ্মময়তা আৰু সাধনাৰ প্ৰতীক।
৭. ‘ৰাজপথ’ শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ কি?
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ ‘ডাঙৰ ৰাস্তা’ বা ‘মূল ৰাস্তা’ (highway/main road)।
৮. ভৱানন্দ দত্ত মূলতঃ কোন যুগৰ কবি?
উত্তৰঃ ভৱানন্দ দত্ত মূলতঃ আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ পঁচিশ-পাছৰ যুগৰ এজন উল্লেখযোগ্য কবি।
৯. কবিতাটোত গতিৰ লগতে কোনটো ভাৱৰ ওপৰত কবিয়ে গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে?
উত্তৰঃ গতিৰ লগতে কবিয়ে কৰ্মময়তা, সংগ্ৰাম আৰু জীৱনৰ অমোঘ অগ্ৰগতিৰ ভাৱৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।
১০. ৰাজপথে যাত্ৰীসকলক কেনে দৃষ্টিৰে চায়?
উত্তৰঃ ৰাজপথে যাত্ৰীসকলক পক্ষপাতহীন, সমদৰ্শী আৰু নিৰ্বিচাৰ দৃষ্টিৰে চায়—ৰজা-প্ৰজা সকলোকে একে আদৰ-অভ্যৰ্থনা জনায়।
১১. কবিৰ মতে যিজনে আগুৱাই যাব নোৱাৰে তেওঁৰ কি গতি হয়?
উত্তৰঃ কবিৰ মতে যিজনে আগুৱাই যাব নোৱাৰে, তেওঁ পথৰ কাষত পৰি ৰয়; পথে কাকো অপেক্ষা নকৰি আগবাঢ়ি যায়।
১২. ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো কোন শ্ৰেণীৰ কবিতা?
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ এক প্ৰতীকধৰ্মী আধুনিক অসমীয়া কবিতা, য’ত বাস্তৱ-চিত্ৰৰ মাজেদিয়ে দাৰ্শনিক ভাৱ ব্যক্ত হৈছে।
১৩. কবিৰ মতে ৰাজপথ কাক ভয় নকৰে?
উত্তৰঃ ৰাজপথ ৰ’দ-বৰষুণ, শীত-গ্ৰীষ্ম, ৰাতিৰ আন্ধাৰ আৰু ভয়াৱহ ধুমুহাকো ভয় নকৰে; ই সকলো বাধাৰ মাজেৰে আগুৱাই যায়।
১৪. কবিতাটোৰ মূল সুৰ কি?
উত্তৰঃ কবিতাটোৰ মূল সুৰ হ’ল—জীৱন গতিৰ নাম, কৰ্মৰ নাম; থমকি ৰোৱা মানে মৃত্যু আৰু আগুৱাই যোৱা মানে জীৱন।
চমু প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ (প্ৰতিটো ২–৩ নম্বৰ)
১. ‘ৰাজপথ’ কবিতাটোত কবিয়ে ৰাজপথক কেনেকৈ চিত্ৰিত কৰিছে?
উত্তৰঃ কবিয়ে ৰাজপথক এক চিৰ-জাগ্ৰত, চিৰ-গতিশীল আৰু সকলোলৈকে উন্মুক্ত পথ হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে। ই দিনে-ৰাতি, ৰ’দ-বৰষুণৰ মাজত, শীত-গ্ৰীষ্মৰ ভিতৰত একে গতিৰে আগুৱাই গৈ থাকে। ৰাজপথে কাকো বিচাৰি অপেক্ষা নকৰে; সকলোৰে পদচিহ্ন সমানে গ্ৰহণ কৰে। কবিৰ ভাষাত ৰাজপথ মানে কেৱল মাটিৰে নিৰ্মিত পথ নহয়—ই হ’ল মানৱ-সভ্যতাৰ অগ্ৰগতিৰ সাক্ষী আৰু চিৰ-নৱীন এক প্ৰতীক।
২. ৰাজপথ পক্ষপাতহীন বুলি কবিয়ে কিয় কৈছে?
উত্তৰঃ ৰাজপথে ৰজা, প্ৰজা, ধনী, দৰিদ্ৰ, যোদ্ধা, ভিক্ষাৰী—সকলোৰে পদচিহ্ন এই বুকুত সমানে বহন কৰে। সি কাৰো বিৰুদ্ধে অভিযোগ জনাব নোৱাৰে আৰু কাকো বিশেষ আদৰো নকৰে। সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহে এই পথৰ ওপৰেদিয়েই গন্তব্যৰ ফালে যাত্ৰা কৰে। সেইবাবে কবিয়ে ৰাজপথক পক্ষপাতহীন, সমদৰ্শী আৰু সকলোৰে বন্ধু বুলি অভিহিত কৰিছে।
৩. কবিতাটোত প্ৰকাশ পোৱা গতিৰ ভাৱ ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ কবিতাত গতি হ’ল মূল ভাৱ। ৰাজপথে কেতিয়াও থমকি নৰয়; দিনে-ৰাতি একেৰাহে আগুৱাই গৈ থাকে। ই গতি জীৱনৰ গতিৰ প্ৰতীক। জীৱন মানে আগুৱাই যোৱা; থমকি ৰোৱা মানে মৃত্যু। ইতিহাসৰ চক্ৰটোৱেও থমকি নৰয়—যুগ-যুগ ধৰি ই আগবাঢ়ি গৈছে। ৰাজপথে এই অমোঘ গতিৰ এক জীৱন্ত প্ৰতীক হিচাপে কবিতাত প্ৰকাশ পাইছে।
৪. ‘ৰাজপথে কাকো অপেক্ষা নকৰে’—কবিৰ এই উক্তিৰ তাৎপৰ্য কি?
উত্তৰঃ এই উক্তিৰ মাজেৰে কবিয়ে কোৱাৰ চেষ্টা কৰিছে যে সময়, ইতিহাস আৰু জীৱনৰ গতিধাৰাই কাকো বিচাৰি ৰৈ নাথাকে। যিজনে কৰ্মৰ ছিৰ্ণিত পিছ পৰি ৰয়, তেওঁক ৰাজপথ অৰ্থাৎ যুগৰ পৰিৱৰ্তনে এৰি আগুৱাই যায়। সেয়েহে মানুহে অলস হ’লে নচলিব—তেওঁ পথৰ গতিৰ সৈতে নিজকেও আগুৱাই নিয়াৰ সাধনা কৰিব লাগিব। ই কবিৰ কৰ্মবাদী জীৱন-দৃষ্টিৰ পৰিচায়ক।
৫. ৰাজপথ কেনেকৈ ইতিহাসৰ সাক্ষী?
উত্তৰঃ ৰাজপথে যুগৰ পিছত যুগ ধৰি মানুহৰ আগমন-প্ৰস্থান, যুদ্ধ-শান্তি, বিজয়-পৰাজয়, আনন্দ-বেদনা সকলো নিৰৱে চাই আহিছে। ই বিভিন্ন যুগৰ ৰজা, যোদ্ধা, পথিক, সাধক, কৰ্মী—সকলোৰে পদচিহ্ন বহন কৰিছে। সেইবাবে ৰাজপথে কেৱল মাটিৰ ওপৰৰ এডাল ৰাস্তা নহয়; ই হ’ল মানৱ-সভ্যতাৰ এক জীৱন্ত গ্ৰন্থ আৰু নিৰৱ ইতিহাস-সাক্ষী।
৬. কবিতাত প্ৰকাশ পোৱা কবিৰ জীৱন-দৃষ্টি বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ কবিৰ জীৱন-দৃষ্টি কৰ্মবাদী আৰু আশাবাদী। তেওঁ বিশ্বাস কৰে যে জীৱন মানে অবিৰাম গতি, কৰ্ম আৰু সাধনা। জীৱনত হতাশা, পৰাজয় আহিব পাৰে; কিন্তু সেয়াই শেষ কথা নহয়। ৰাজপথৰ দৰে আমাৰ জীৱনো আগুৱাই যাব লাগে। কবিয়ে ব্যক্তিৰ স্বাৰ্থপৰ চিন্তাৰ ওপৰত সমাজৰ সমষ্টিগত গতিকহে গুৰুত্ব দিছে। জীৱনৰ অৰ্থ পোৱা যায় কেৱল আগুৱাই যাওঁতেই—এইটোৱে কবিৰ মূল উপলব্ধি।
৭. ৰাজপথৰ মাজত প্ৰকাশ পোৱা মানৱতাৰ ছবি কেনে?
উত্তৰঃ ৰাজপথৰ মাজত মানৱতাৰ চিৰন্তন ছবি প্ৰকাশ পাইছে। সকলোৰে আনন্দ-বেদনা, বিজয়-পৰাজয়ৰ ছাঁ এই পথতে পৰে। ৰাজপথে শ্ৰেণী, জাতি, ধৰ্ম, বৰ্ণ-বিভেদ মানি নচলে। সকলোৱেই এই পথৰ উপৰিভাগেদিয়েই নিজ-নিজ স্বপ্নৰ ফালে যাত্ৰা কৰে। সেয়েহে ৰাজপথ মানৱতাৰ এক বিশ্ব-সমদৰ্শী মঞ্চ; য’ত মানুহৰ একতা আৰু অখণ্ডতাৰ এক উৎকৃষ্ট প্ৰতীক প্ৰকাশ পাইছে।
৮. কবিতাটোত ব্যৱহৃত প্ৰতীক আৰু চিত্ৰকল্পসমূহৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা।
উত্তৰঃ কবিতাটোত ‘ৰাজপথ’ মূল প্ৰতীক—যিয়ে জীৱনৰ গতিকেই বুজায়। ‘দিন-ৰাতি, ৰ’দ-বৰষুণ, শীত-গ্ৰীষ্ম’—এইবোৰ সময়ৰ পৰিৱৰ্তন আৰু জীৱনৰ বিভিন্ন দশাৰ চিত্ৰকল্প। ‘ৰজা-প্ৰজা, যোদ্ধা-ভিক্ষাৰী’—সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ প্ৰতিনিধি। ‘পদচিহ্ন’—মানুহৰ কৰ্মৰ চিহ্ন। ‘ধুমুহা’—জীৱনৰ বাধা-বিঘিনিৰ প্ৰতীক। প্ৰতিটো প্ৰতীকেই কবিৰ দাৰ্শনিক ভাৱক প্ৰকাশ কৰাত সহায় কৰিছে।
৯. কবিতাটোৰ ভাষা-শৈলী সম্পৰ্কে চমুকৈ আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ ভাষা সৰল, সাৱলীল আৰু গীতিময়। কবিয়ে দৈনন্দিন জীৱনৰ সাধাৰণ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি গভীৰ দাৰ্শনিক ভাৱ প্ৰকাশ কৰিছে। অলংকাৰ, প্ৰতীক আৰু চিত্ৰকল্পৰ ব্যৱহাৰে কবিতাটোক প্ৰাণৱন্ত কৰি তুলিছে। কবিতাৰ ছন্দ আৰু লয় পঢ়ুৱৈক আকৰ্ষণ কৰে। ভাষাৰ স্বচ্ছতাৰ মাজেৰে দাৰ্শনিক ভাৱৰ উদ্ভাসন—এইটোৱেই কবিৰ শৈলীৰ বৈশিষ্ট্য।
১০. ‘ৰাজপথ’ কবিতাত যৌৱনৰ আহ্বান কেনেকৈ প্ৰকাশ পাইছে?
উত্তৰঃ ৰাজপথে চিৰ-নৱীন; সি কেতিয়াও বুঢ়া নহয়। তেনেদৰে যৌৱনো গতিশীল, কৰ্মঠ আৰু সদা-জাগ্ৰত হ’ব লাগে। কবিয়ে এই কবিতাৰ মাজেৰে যুৱ-প্ৰজন্মক হতাশাৰ কোলাত পৰি ৰোৱাৰ পৰিৱৰ্তে কৰ্মৰ পথত আগুৱাই যাবলৈ আহ্বান জনাইছে। ৰাজপথৰ চিৰন্তন গতিধাৰাই হৈছে যৌৱনৰ আদৰ্শ। সেয়েহে ই কেৱল প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণনা নহয়—ই হ’ল যুৱ-শক্তিৰ প্ৰতি কবিৰ আশাবাদী আহ্বান।
দীঘল প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ (প্ৰতিটো ৫–৭ নম্বৰ)
১. ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ মূল ভাৱবস্তু আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ ভৱানন্দ দত্তৰ ‘ৰাজপথ’ এক প্ৰতীকধৰ্মী আধুনিক অসমীয়া কবিতা। কবিতাটোৰ মূল ভাৱবস্তু হ’ল মানৱ-জীৱনৰ চিৰন্তন গতিশীলতা আৰু কৰ্মৰ মহিমা। কবিয়ে ৰাজপথক জীৱনৰ এক উৎকৃষ্ট প্ৰতীক হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছে। ৰাজপথে দিনে-ৰাতি, শীত-গ্ৰীষ্ম, সুখ-দুখৰ মাজেৰে অবিৰামভাৱে আগবাঢ়ি যায়; ই কেতিয়াও থমকি নৰয়। মানৱ-জীৱনৰ সকলো শ্ৰেণীৰ মানুহে—ৰজাই হওক বা ভিক্ষাৰীয়েই হওক—এই পথৰ ওপৰেদিয়েই যাত্ৰা কৰে আৰু পথে কাকো ভেদভাৱ নকৰে।
কবিয়ে ৰাজপথৰ মাজেৰে এই বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰিছে যে জীৱনৰ অৰ্থ পোৱা যায় কেৱল গতিৰ মাজতেই। যিজনে গতিৰ লগে লগে নিজকে আগুৱাই নিব নোৱাৰে, তেওঁ পথৰ পাৰে পৰি ৰয়। সমাজ আৰু সভ্যতা একেদৰে আগুৱাই গৈ থাকে। সেয়েহে কবিৰ মতে মানুহে কৰ্মৰ মাজেৰে নিজকে সাৰ্থক কৰি তুলিব লাগে। ৰাজপথ চিৰ-নৱীন, চিৰ-গতিশীল আৰু সকলোৰে বন্ধু—এই উপলব্ধিৰ মাজেৰে কবিয়ে নৱজীৱনৰ এক আশাবাদী আহ্বান জনাইছে।
সামগ্ৰিকভাৱে ক’বলৈ গ’লে, ‘ৰাজপথ’ মানৱ-জাতিৰ গতিশীল কৰ্মময়তা, সমদৰ্শিতা আৰু চিৰন্তন অগ্ৰগতিৰ এক আশাবাদী, প্ৰাণৱন্ত প্ৰতীকধৰ্মী কবিতা।
২. ‘ৰাজপথ’ কবিতাত প্ৰকাশ পোৱা কবিৰ জীৱন-দৰ্শন বিশ্লেষণ কৰা।
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ কবিতাত ভৱানন্দ দত্তৰ জীৱন-দৰ্শন স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁৰ মতে জীৱন এক চিৰন্তন গতিধাৰা; থমকি ৰোৱা মানে মৃত্যু আৰু আগুৱাই যোৱা মানে জীৱন। কবিয়ে কৰ্মবাদৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। তেওঁৰ মতে যিকোনো ব্যক্তিৰ জীৱনে অৰ্থ লাভ কৰে কেৱল কৰ্মৰ মাজেৰেহে।
কবিৰ দৃষ্টিত জীৱন এক বিশাল ৰাজপথৰ যাত্ৰা—য’ত আমি প্ৰত্যেকেই যাত্ৰী। যাত্ৰাৰ পথত সুখ-দুখ, বিজয়-পৰাজয় আহিব—সেইবোৰ অস্বাভাৱিক নহয়। কিন্তু সেইসমূহে আমাক থমকি ৰখাৰ কাৰণ হ’ব নালাগে। হতাশা, পৰাজয়ক অতিক্ৰম কৰি পুনৰ আগুৱাই যোৱা—এইটোৱেই হৈছে কবিৰ মূল বাৰ্তা।
লগতে কবিৰ দৰ্শনত সমদৰ্শিতা আৰু মানৱতাৰ ভাৱ স্পষ্ট। ৰাজপথে যেনেকৈ কাকো ভেদভাৱ নকৰি সকলোকে গ্ৰহণ কৰে, তেনেকৈ মানৱতাৱেও সকলো শ্ৰেণী, জাতি, বৰ্ণৰ মানুহক একে দৃষ্টিৰে চাব লাগে। বিশ্ব-মানৱতাৰ এই উদাৰ মন কবিৰ দৰ্শনৰ অন্যতম প্ৰধান বৈশিষ্ট্য। সামগ্ৰিকভাৱে ‘ৰাজপথ’ এক কৰ্মবাদী, আশাবাদী আৰু মানৱতাবাদী জীৱন-দৰ্শনৰ কাব্যিক প্ৰকাশ।
৩. ‘ৰাজপথ’ এক প্ৰতীকধৰ্মী কবিতা—আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ প্ৰতীকধৰ্মী কবিতা মানে এনে এক কবিতা য’ত বাহ্যিক ৰূপৰ মাজেৰে এক গভীৰ ভিতৰুৱা ভাৱ প্ৰকাশ পায়। ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো এই অৰ্থত পূৰ্ণ-প্ৰতীকধৰ্মী। ইয়াত ‘ৰাজপথ’ মানে কেৱল মাটিৰ ওপৰৰ এডাল প্ৰশস্ত ৰাস্তা নহয়—ই হ’ল মানৱ-জীৱনৰ অগ্ৰগতিৰ চিৰন্তন প্ৰতীক।
ৰাজপথৰ চিৰ-গতিশীলতা মানে জীৱনৰ চিৰ-গতিশীলতা; ইয়াৰ পক্ষপাতহীনতা মানে মানৱতাৰ সমদৰ্শিতা; ইয়াৰ অপ্ৰতিৰোধ্যতা মানে কৰ্মৰ অমোঘতা। ‘দিন-ৰাতি’, ‘ৰ’দ-বৰষুণ’, ‘শীত-গ্ৰীষ্ম’—এইবোৰ জীৱনৰ বিভিন্ন দশাৰ প্ৰতীক। ‘ৰজা-প্ৰজা’, ‘ভিক্ষাৰী-যোদ্ধা’—মানৱ-সমাজৰ সকলো শ্ৰেণীৰ প্ৰতিনিধি। ‘ধুমুহা’ জীৱনৰ বাধা-বিঘিনিৰ প্ৰতীক।
এই সমস্ত প্ৰতীকৰ মাজেৰে কবিয়ে এক বৃহৎ দাৰ্শনিক বাৰ্তা প্ৰকাশ কৰিছে। সাধাৰণ পাঠকৰ বাবে ‘ৰাজপথ’ এক ৰাস্তা; কিন্তু গভীৰ পাঠকৰ বাবে ই এক জীৱন-দৰ্শনৰ প্ৰতীক। প্ৰতীকৰ এই কুশল ব্যৱহাৰ আৰু ভাৱৰ গভীৰতাৰ বাবেই কবিতাটো আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য সৃষ্টি হৈ পৰিছে।
৪. ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ চিত্ৰকল্প আৰু অলংকাৰৰ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা।
উত্তৰঃ কবিতাৰ সাফল্যৰ পিছৰ এক প্ৰধান উপাদান হৈছে চিত্ৰকল্প আৰু অলংকাৰ। ‘ৰাজপথ’ কবিতাত ভৱানন্দ দত্তে এই দুয়োৰে কুশল ব্যৱহাৰ ঘটাইছে। চিত্ৰকল্পৰ ফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে—দিনে-ৰাতি একেৰাহে চলি থকা ৰাজপথৰ ছবি, ৰ’দ-বৰষুণৰ মাজেৰে আগুৱাই যোৱা পথিকৰ ছবি, পথৰ ওপৰৰ পদচিহ্নৰ ছবি—এই সমস্ত পঢ়ুৱৈৰ মনত স্পষ্ট ছবি অংকন কৰে।
অলংকাৰৰ ফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে কবিয়ে অনুপ্ৰাস, উপমা, ৰূপক, প্ৰতীক, পুনৰাবৃত্তি আদি বহু অলংকাৰ প্ৰয়োগ কৰিছে। ৰাজপথক জীৱনৰ লগত তুলনা কৰাটো ৰূপক অলংকাৰৰ এক উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন। বাৰম্বাৰ ‘ৰাজপথ’ শব্দটোৰ ব্যৱহাৰে এক সুৰৰ সৃষ্টি কৰিছে যিয়ে কবিতাটোক সংগীতময় কৰি তুলিছে।
লগতে অনুপ্ৰাসৰ মাজেৰে শব্দ-সৌন্দৰ্যৰ সৃষ্টি হৈছে। চিত্ৰকল্পৰ মাজেৰে দাৰ্শনিক ভাৱ প্ৰকাশ কৰাৰ এই কৌশলেই কবিতাটোক সাহিত্যিক উচ্চতা প্ৰদান কৰিছে। সামগ্ৰিকভাৱে চিত্ৰকল্প আৰু অলংকাৰৰ এই সফল প্ৰয়োগে ‘ৰাজপথ’ক এক উল্লেখযোগ্য আধুনিক অসমীয়া কবিতাৰ মৰ্যাদা দিছে।
৫. ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ আধুনিকতা আৰু সাৰ্বজনীনতা মূল্যায়ন কৰা।
উত্তৰঃ ‘ৰাজপথ’ এক আধুনিক অসমীয়া কবিতা; ইয়াৰ আধুনিকতা ভাৱ আৰু ৰূপ—দুয়োটাতে প্ৰকাশ পাইছে। ভাৱৰ ফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে কবিয়ে এক বিশ্বজনীন বিষয় বাছি লৈছে—মানৱ-জীৱনৰ গতি আৰু কৰ্মৰ প্ৰাসংগিকতা। ৰূপৰ ফালৰ পৰা চাবলৈ গ’লে কবিতাটোত বিষয় আৰু প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা, প্ৰতীকৰ ব্যৱহাৰ, চিত্ৰকল্পৰ প্ৰাচুৰ্য আৰু গদ্য-গন্ধী ছন্দৰ ব্যৱহাৰ আছে—এইসমূহ আধুনিক কবিতাৰ লক্ষণ।
সাৰ্বজনীনতাৰ ফালৰ পৰাও কবিতাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। কবিৰ কথিত গতি, কৰ্ম, সমদৰ্শিতা, মানৱতা—এই ভাৱসমূহ কোনো এটা যুগ বা দেশৰ মাজত সীমাবদ্ধ নহয়। সকলো যুগৰ, সকলো দেশৰ মানুহৰ বাবেই কবিতাটোৰ বাৰ্তা প্ৰাসংগিক। কবিৰ ৰাজপথ কেৱল অসমৰ ৰাজপথ নহয়—ই বিশ্বৰ যিকোনো ৰাজপথ; কবিৰ মানুহ কেৱল অসমীয়া মানুহ নহয়—ই সমস্ত মানৱ-জাতিৰ প্ৰতিনিধি।
সেয়েহে ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো আধুনিক হৈও সাৰ্বজনীন; যুগে-যুগে প্ৰাসংগিক হৈ থকা এক দাৰ্শনিক ৰচনা। ই অসমীয়া আধুনিক কবিতাৰ ঐশ্বৰ্য বৃদ্ধি কৰা এক স্থায়ী সম্পদ।
৬. ‘ৰাজপথ’ কবিতাত প্ৰকাশ পোৱা কৰ্মবাদৰ আদৰ্শ ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ কৰ্মবাদ মানে কৰ্মৰ মাজেৰেই জীৱনৰ অৰ্থ লাভ কৰাৰ আদৰ্শ। ভাৰতীয় দৰ্শনৰ গীতা, উপনিষদ আদিৰ মূল বাৰ্তাও কৰ্মবাদী। ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ মূল আদৰ্শও কৰ্মবাদ। কবিয়ে কৈছে—যিজনে আগুৱাই যাব নোৱাৰে, তেওঁ পথৰ পাৰে পৰি ৰয়। সেয়েহে নিৰৱচ্ছিন্ন কৰ্ম, অবিৰাম যাত্ৰাৰ মাজেৰেহে জীৱনে সাৰ্থকতা লাভ কৰে।
ৰাজপথে নিজে কোনোদিনে জিৰণি লোৱা নাই; দিনে-ৰাতি কৰ্মৰত। তেনেকৈ মানুহো অলস হ’ব নালাগে। জীৱনত বহু বাধা আহিব—শীত-গ্ৰীষ্ম, ৰ’দ-বৰষুণ, ধুমুহা—কিন্তু সেইসমূহে আমাক থমকি ৰখাৰ কাৰণ হ’ব নালাগে। অসুবিধাৰ মাজেৰেও আগুৱাই যোৱা মানুহেহে শেষত সাৰ্থকতা লাভ কৰে।
লগতে কৰ্মৰ মাজত কেৱল ব্যক্তিগত স্বাৰ্থ থাকিব নালাগে; সমাজৰ অগ্ৰগতিৰ ফালেও দৃষ্টি ৰাখিব লাগে। ৰাজপথে যেনেকৈ সকলোকে আগবঢ়ায়, তেনেকৈ আমাৰ কৰ্মইও আনক আগবঢ়োৱা উচিত। এইটোৱেই কবিৰ কৰ্মবাদৰ আদৰ্শ—এক উদাৰ, মানৱতাবাদী, সমষ্টি-কেন্দ্ৰিক কৰ্মৰ দৰ্শন।
শব্দাৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| ৰাজপথ | ডাঙৰ ৰাস্তা; মূল প্ৰশস্ত পথ; highway |
| পথিক | পথযাত্ৰী; বাটৰুৱা |
| অবিৰাম | বিৰাম নথকা; একেৰাহে চলি থকা |
| চিৰন্তন | চিৰদিনৰ; অনন্ত |
| পদচিহ্ন | ভৰিৰ চিন; পদ-চিন |
| সমদৰ্শী | সকলোকে সমান দৃষ্টিৰে চোৱা |
| পক্ষপাত | এজনৰ ফালে হেলনীয়া হোৱা; পক্ষপাতিত্ব |
| প্ৰজা | ৰজাৰ অধীনৰ মানুহ |
| ভিক্ষাৰী | ভিক্ষা মাগি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰা মানুহ |
| যোদ্ধা | যুদ্ধ কৰা ব্যক্তি; বীৰ |
| হুংকাৰ | প্ৰচণ্ড গৰ্জন বা চিঞৰ |
| অশ্ৰু | চকুপানী |
| পৰাজিত | পৰাজয় ঘটা ব্যক্তি |
| সাক্ষী | প্ৰমাণ দিওঁতা; দ্ৰষ্টা |
| চিৰ-নৱীন | সদায় নতুন |
| চিৰ-গতিশীল | সদায় চলি থকা |
| চিৰ-জাগ্ৰত | সদায় সাৰে থকা; কেতিয়াও নিদ্ৰিত নোহোৱা |
| সাধনা | একনিষ্ঠ সংগ্ৰাম; চৰ্চা |
| প্ৰতীক | চিন; চিহ্ন; symbolic representation |
| ধুমুহা | প্ৰচণ্ড বতাহ; ঝৰ |
| অমোঘ | বিফল হ’ব নোৱাৰা; অপ্ৰতিৰোধ্য |
ভাৱাৰ্থ
‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ ভাৱাৰ্থ হ’ল—জীৱন এক চিৰন্তন গতিধাৰা। এই গতি কেৱল ব্যক্তিগত নহয়; ই সমাজ, ৰাষ্ট্ৰ আৰু সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ গতি। ৰাজপথে দিনে-ৰাতি, ৰ’দ-বৰষুণৰ ভিতৰত যেনেকৈ একেৰাহে চলি থাকে, জীৱনো তেনেকৈ অবিৰামভাৱে আগুৱাই যাব লাগে। জীৱনৰ পথত বহু সুখ-দুখ, বিজয়-পৰাজয় আহিব—কিন্তু সেইসমূহে আমাৰ যাত্ৰাক বিচ্ছিন্ন কৰিব নোৱাৰিব। ৰাজপথে যেনেকৈ ৰজা-প্ৰজা, যোদ্ধা-ভিক্ষাৰী—সকলোকে সমান আদৰ-অভ্যৰ্থনা জনায়, আমিও তেনেকৈ সকলো মানুহক একে দৃষ্টিৰে চাব লাগে। মানৱতাৰ এই উদাৰ মন আৰু কৰ্মৰ অমোঘ গতি—এই দুয়োটা মিলিয়েই সাৰ্থক জীৱনৰ ৰূপ গঢ়ি তোলে। কবিয়ে এই কবিতাৰ মাজেৰে যৌৱনক সদায় জাগ্ৰত, কৰ্মময় আৰু আশাবাদী হোৱাৰ আহ্বান জনাইছে।
প্ৰসংগ-সহিত ব্যাখ্যা
প্ৰসংগ ১: “ৰাজপথে কাকো অপেক্ষা নকৰে / সি কেৱল আগুৱাই যায়, আগুৱাই যায়…”
উদ্ধৃতাংশৰ উৎস: উদ্ধৃতাংশটো ভৱানন্দ দত্তৰ ৰচিত ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ পৰা সংগৃহীত। কবিতাটো ASSEB Class 11 Assamese পাঠ্যপুথি ‘সাহিত্য সৌৰভ’ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
প্ৰসংগ: কবিয়ে এই অংশত ৰাজপথৰ অমোঘ গতিৰ ছবি অংকন কৰিছে। ই হৈছে কবিতাৰ মূল ভাৱবস্তুৰ অন্যতম মূল উক্তি।
ব্যাখ্যা: কবিৰ মতে ৰাজপথ এক চিৰ-গতিশীল প্ৰতীক। সি কাৰো বাবে থমকি নৰয়। যিজনে কৰ্মৰ ছিৰ্ণিৰ পিছত পৰি ৰয়, তেওঁক ৰাজপথে এৰি আগুৱাই যায়। ইয়াৰ মাজেৰে কবিয়ে কৈছে—সময় আৰু ইতিহাসৰ গতিধাৰা কাৰো বাবে থমকি নৰয়। যিজনে নিজকে আগুৱাই নিব নোৱাৰে, তেওঁ পিছত পৰি ৰয় আৰু সময়ে তেওঁৰ স্থান এৰি আগুৱাই যায়। সেয়েহে মানুহে সদায় কৰ্মৰত আৰু গতিশীল হ’ব লাগে।
প্ৰসংগ ২: “ৰজা আৰু প্ৰজাৰ পদচিহ্ন / একেদৰে গ্ৰহণ কৰে ৰাজপথে…”
উদ্ধৃতাংশৰ উৎস: এই অংশটো ভৱানন্দ দত্তৰ ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ পৰা সংগৃহীত। কবিতাটোৱে আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য সম্পদ।
প্ৰসংগ: ইয়াত কবিয়ে ৰাজপথৰ পক্ষপাতহীন স্বভাৱৰ ছবি অংকন কৰিছে। ৰজা-প্ৰজাৰ পাৰ্থক্যৰ সমালোচনা কৰা এই অংশই কবিতাৰ মানৱতাবাদী চৰিত্ৰ স্পষ্ট কৰি তুলিছে।
ব্যাখ্যা: ৰাজপথে শ্ৰেণী, পদ, ক্ষমতাৰ ভেদভাৱ নকৰে। ৰজাৰ ৰাজকীয় পদচিহ্ন আৰু প্ৰজাৰ সাধাৰণ পদচিহ্ন—দুয়োতা ই একেদৰে গ্ৰহণ কৰে। কবিৰ এই বাণীৰ মাজেৰে এক বিশাল মানৱতাবাদী আদৰ্শ প্ৰকাশ পাইছে। সকলো মানুহ মূলতে সমান; বাহ্যিক ক্ষমতা, ধন-সম্পত্তিৰ পাৰ্থক্য কেৱল তাৎকালিক। প্ৰকৃতিয়ে আৰু ৰাজপথে আমাক এই সাৰ্বজনীন সমদৰ্শিতাৰ পাঠ পঢ়ায়। কবিয়ে এই উপলব্ধিৰ মাজেৰে সমাজৰ শ্ৰেণী-বিভেদৰ বিৰুদ্ধে এক নিৰৱ প্ৰতিবাদো জনাইছে।
প্ৰসংগ ৩: “দিনে-ৰাতি, ৰ’দ-বৰষুণে / ৰাজপথে কেতিয়াও জিৰণি নলয়…”
উদ্ধৃতাংশৰ উৎস: এই অংশটো ভৱানন্দ দত্তৰ ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ পৰা সংগৃহীত। কবিতাটো ASSEB-ৰ একাদশ শ্ৰেণীৰ অসমীয়া পাঠ্যপুথি ‘সাহিত্য সৌৰভ’ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
প্ৰসংগ: ৰাজপথৰ কৰ্মময়তা আৰু চিৰ-জাগ্ৰত স্বভাৱৰ চিত্ৰণ এই অংশৰ মূল উদ্দেশ্য। কবিয়ে ইয়াৰ মাজেৰে জীৱনৰ অমোঘ কৰ্মময়তা প্ৰকাশ কৰিছে।
ব্যাখ্যা: ৰাজপথৰ কোনো বিশ্ৰামৰ সময় নাই। দিন বা ৰাতি, ৰ’দ বা বৰষুণ—যিকোনো অৱস্থাতে ই কৰ্মৰত। প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন প্ৰতিকূলতাৰ মাজতো ই গতি বন্ধ নকৰে। ইয়াৰ মাজেৰে কবিয়ে দেখুৱাইছে—জীৱনো এনেকুৱা কৰ্মময়, জাগ্ৰত আৰু অপ্ৰতিৰোধ্য হোৱা উচিত। সুখ আহিলে আনন্দ; দুখ আহিলে সহিষ্ণুতা; সকলো অৱস্থাতে কৰ্মত লাগি থকা—এইটোৱে হৈছে কবিৰ আদৰ্শ। এই দাৰ্শনিক বাৰ্তাৰ বাবেই কবিতাটো কালজয়ী।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
বহুবৈকল্পিক প্ৰশ্ন (MCQ)
১. ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ ৰচক কোন?
(ক) হীৰেন ভট্টাচাৰ্য (খ) ভৱানন্দ দত্ত (গ) নৱকান্ত বৰুৱা (ঘ) নীলমণি ফুকন
উত্তৰঃ (খ) ভৱানন্দ দত্ত।
২. ‘ৰাজপথ’ কবিতাত মূল প্ৰতীক কি?
(ক) নদী (খ) আকাশ (গ) ৰাজপথ (ঘ) পৰ্বত
উত্তৰঃ (গ) ৰাজপথ।
৩. ৰাজপথে কাৰ পদচিহ্ন গ্ৰহণ কৰে?
(ক) কেৱল ৰজাৰ (খ) কেৱল প্ৰজাৰ (গ) কেৱল যোদ্ধাৰ (ঘ) সকলোৰে
উত্তৰঃ (ঘ) সকলোৰে।
৪. ৰাজপথে কেতিয়া জিৰণি লয়?
(ক) ৰাতি (খ) দিনত (গ) বৰষুণৰ সময়ত (ঘ) কেতিয়াও নলয়
উত্তৰঃ (ঘ) কেতিয়াও নলয়।
৫. ‘ৰাজপথ’ কবিতাত প্ৰকাশ পোৱা মূল ভাৱ কি?
(ক) প্ৰেম (খ) প্ৰকৃতি বৰ্ণনা (গ) জীৱনৰ গতিশীলতা আৰু কৰ্মময়তা (ঘ) দেশপ্ৰেম
উত্তৰঃ (গ) জীৱনৰ গতিশীলতা আৰু কৰ্মময়তা।
৬. কবিৰ মতে যিজনে আগুৱাই যাব নোৱাৰে—
(ক) তেওঁ ৰজা হয় (খ) তেওঁ পথৰ পাৰে পৰি ৰয় (গ) তেওঁ যোদ্ধা হয় (ঘ) তেওঁ পথৰ মালিক হয়
উত্তৰঃ (খ) তেওঁ পথৰ পাৰে পৰি ৰয়।
৭. ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো কোনখন কাব্য-সংকলনৰ পৰা সংগৃহীত?
(ক) কপিলীপৰীয়া সাধু (খ) ৰাজপথ (গ) সাগৰ দেখিছা (ঘ) মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ
উত্তৰঃ (খ) ৰাজপথ।
৮. ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ ভাষা-শৈলী কেনে?
(ক) কঠিন আৰু দুৰ্বোধ্য (খ) সৰল আৰু সাৱলীল (গ) সংস্কৃতিক (ঘ) আৱেগপূৰ্ণ
উত্তৰঃ (খ) সৰল আৰু সাৱলীল।
৯. ‘ৰাজপথ’ কবিতাত কোনটো শ্ৰেণীৰ অলংকাৰ প্ৰাধান্য পাইছে?
(ক) উপমা (খ) ৰূপক আৰু প্ৰতীক (গ) অতিশয়োক্তি (ঘ) যমক
উত্তৰঃ (খ) ৰূপক আৰু প্ৰতীক।
১০. ‘ৰাজপথ’ মানে—
(ক) সৰু পথ (খ) ডাঙৰ ৰাস্তা (গ) পাহাৰীয়া পথ (ঘ) গাঁৱৰ পথ
উত্তৰঃ (খ) ডাঙৰ ৰাস্তা।
১১. ‘ৰাজপথ’ কবিতাটোৰ মূল সুৰ কি?
(ক) হতাশা (খ) আশাবাদ আৰু কৰ্মবাদ (গ) প্ৰেম (ঘ) ক্ৰোধ
উত্তৰঃ (খ) আশাবাদ আৰু কৰ্মবাদ।
১২. ‘ৰাজপথ’ কবিতাত কোনটো বিষয়ে গুৰুত্ব পাইছে?
(ক) প্ৰেমৰ আৱেগ (খ) মানৱ-সমদৰ্শিতা (গ) প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য (ঘ) ধাৰ্মিক ভাৱনা
উত্তৰঃ (খ) মানৱ-সমদৰ্শিতা।
১৩. ৰাজপথে কাকো ভয় নকৰে?
(ক) ৰ’দ-বৰষুণ (খ) ধুমুহা (গ) আন্ধাৰ ৰাতি (ঘ) ওপৰৰ সকলোকে
উত্তৰঃ (ঘ) ওপৰৰ সকলোকে।
১৪. ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ মাজেৰে কবিয়ে কোন আদৰ্শৰ প্ৰচাৰ কৰিছে?
(ক) ভাগ্যবাদ (খ) কৰ্মবাদ (গ) ভোগবাদ (ঘ) সন্ন্যাসবাদ
উত্তৰঃ (খ) কৰ্মবাদ।
শূন্যস্থান পূৰণ কৰা
- ‘ৰাজপথ’ কবিতাটোৰ ৰচক ___________। উত্তৰঃ ভৱানন্দ দত্ত
- ‘ৰাজপথ’ কবিতাত ৰাজপথ হ’ল ___________ৰ প্ৰতীক। উত্তৰঃ মানৱ-জীৱনৰ গতিশীলতা/কৰ্মময়তা
- ৰাজপথে কাকো ___________ নকৰে। উত্তৰঃ অপেক্ষা
- ৰাজপথে ___________-ৰাতি কেতিয়াও বিশ্ৰাম নলয়। উত্তৰঃ দিনে
- ৰজা আৰু প্ৰজাৰ পদচিহ্ন ৰাজপথে ___________ গ্ৰহণ কৰে। উত্তৰঃ একেদৰে
- ‘ৰাজপথ’ কবিতাটো ___________ অসমীয়া কবিতাৰ এক নিদৰ্শন। উত্তৰঃ আধুনিক
- কবিৰ মতে যিজনে আগুৱাই যাব নোৱাৰে, তেওঁ পথৰ ___________ পৰি ৰয়। উত্তৰঃ পাৰে
- ‘ৰাজপথ’ কবিতাত কবিয়ে ___________ আদৰ্শৰ প্ৰচাৰ কৰিছে। উত্তৰঃ কৰ্মবাদৰ
শুদ্ধ-অশুদ্ধ লিখা
- ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ ৰচক হ’ল হীৰেন ভট্টাচাৰ্য। — অশুদ্ধ (ৰচক ভৱানন্দ দত্ত)
- ৰাজপথে কেৱল ৰজাৰ পদচিহ্ন গ্ৰহণ কৰে। — অশুদ্ধ (সকলোৰে গ্ৰহণ কৰে)
- ‘ৰাজপথ’ এক প্ৰতীকধৰ্মী কবিতা। — শুদ্ধ
- ৰাজপথে দিনে-ৰাতি কেতিয়াও বিশ্ৰাম নলয়। — শুদ্ধ
- ‘ৰাজপথ’ কবিতাত প্ৰেমৰ ভাৱ মুখ্য। — অশুদ্ধ (গতি আৰু কৰ্মৰ ভাৱ মুখ্য)
- কবিৰ মতে গতিশীলতাৱেই জীৱনৰ আদৰ্শ। — শুদ্ধ
- ‘ৰাজপথ’ কবিতাৰ ভাষা সৰল আৰু সাৱলীল। — শুদ্ধ
- ‘ৰাজপথ’ কেৱল অসমৰ ৰাজপথৰ বৰ্ণনা। — অশুদ্ধ (এই কবিতা সাৰ্বজনীন)
কবিৰ চমু পৰিচয় — ভৱানন্দ দত্ত
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ অন্যতম প্ৰতিনিধি কবি ভৱানন্দ দত্তৰ জন্ম ১৯৩৭ চনত হৈছিল। তেওঁ অসমৰ এজন বিশিষ্ট কবি, প্ৰাবন্ধিক আৰু সাহিত্য-কৰ্মী। তেওঁৰ কবিতা মূলতঃ আধুনিকতাবাদী আৰু প্ৰতীকধৰ্মী—য’ত মানৱ-জীৱনৰ গতিশীলতা, সমদৰ্শিতা আৰু কৰ্মময়তাৰ ভাৱ স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ পাইছে।
ভৱানন্দ দত্তৰ কাব্যকৃতিৰ ভিতৰত ‘ৰাজপথ’ অন্যতম উল্লেখযোগ্য সংকলন। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁৰ বহুসংখ্যক কবিতা বিভিন্ন আলোচনী, সংকলন আৰু পাঠ্যপুথিত প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁৰ ৰচনাশৈলীৰ বৈশিষ্ট্য হ’ল—সৰল ভাষাত গভীৰ দাৰ্শনিক ভাৱ প্ৰকাশ; দৈনন্দিন জীৱনৰ ছবি অংকন কৰি তাৰ মাজেদিয়ে চিৰন্তন সত্যৰ উদ্ভাসন। তেওঁৰ কবিতাত মানৱতাবাদ, কৰ্মবাদ আৰু আশাবাদৰ এক উদাৰ মন প্ৰকাশ পাইছে।
সাহিত্যৰ লগতে ভৱানন্দ দত্তে অসমীয়া সাংস্কৃতিক জীৱনৰ বিভিন্ন ক্ষেত্ৰতো অৰিহণা যোগাইছে। তেওঁৰ ৰচিত ‘ৰাজপথ’ কবিতাটোৱে অসমৰ পাঠ্যপুথিৰ মাজেৰে যুগে যুগে নৱ-প্ৰজন্মৰ মাজত কৰ্মৰ আৰু আশাৰ বাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰি আহিছে।
আশা কৰোঁ এই প্ৰশ্নোত্তৰসমূহে আপোনালোকক ASSEB Class 11 Assamese (HS First Year) ৰাজপথ পাঠটোৰ লগতে পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিতো সহায় কৰিব। অধিক অধ্যায়ৰ সমাধানৰ বাবে hslcguru.com ভিজিট কৰক।