ধনৰ ব্যৱহাৰ — সত্যনাথ বৰা
HSLC Guru-লৈ স্বাগতম। এই পৃষ্ঠাত আপুনি পাব ASSEB (Assam State School Education Board) Class 11 (HS 1st Year) অসমীয়া (MIL) সাহিত্য সৌৰভ পাঠ্যপুথিৰ প্ৰথম পাঠ “ধনৰ ব্যৱহাৰ”ৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ। এই পাঠটিৰ ৰচয়িতা সত্যনাথ বৰা। প্ৰবন্ধটি তেওঁৰ “সাৰথি” নামৰ গ্ৰন্থৰ পৰা সংকলিত। তলত পাঠটিৰ সাৰাংশ, পাঠ্যপুথিৰ সকলো অভ্যাস (চমু, মধ্যম, দীঘল উত্তৰ), অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন, MCQ, খালী ঠাই পূৰণ আৰু লেখকৰ চমু পৰিচয় বিশদকৈ দিয়া হ’ল, যি আপোনাক HS পৰীক্ষাত উচ্চ নম্বৰ লাভ কৰাত সহায় কৰিব।
সাৰাংশ
“ধনৰ ব্যৱহাৰ” সত্যনাথ বৰাৰ এক শিক্ষামূলক প্ৰবন্ধ। এই প্ৰবন্ধত লেখকে ধনৰ প্ৰকৃত ব্যৱহাৰ কেনে হোৱা উচিত, ধন কেনেকৈ খৰচ কৰিলে মানুহে সমাজত মৰ্যাদা লাভ কৰে আৰু কেনেকৈ খৰচ কৰিলে দৰিদ্ৰ আৰু গৰিহণাৰ পাত্ৰ হয় — সেই বিষয়ে সবিশেষ আলোচনা কৰিছে। লেখকৰ মতে ধনৰ ব্যৱহাৰ দুই প্ৰকাৰৰ — প্ৰথমতে নিজৰ সুখ-সম্পদৰ বাবে আহিলা-পাতি গোটাই লোৱা (ভোজন, পিন্ধন, বাসস্থান, যানবাহন আদি); দ্বিতীয়তে আনৰ উপকাৰ সাধন কৰা (অভাৱীক সাহায্য কৰা, বিদ্যালয়, চিকিৎসালয় স্থাপন কৰা)। ধন ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ হৈছে “আয় অনুসৰি ব্যয় কৰা”।
লেখকে কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়া — দুয়োটা দোষৰ কথা সমানে আঙুলিয়াইছে। কৃপণে ধনত আসক্ত হৈ ধনকেই সুখ বুলি ভাবে, কিন্তু সঁচাকৈ ধনৰ ব্যৱহাৰ নাজানে। ধোঁৱাখুলীয়াই উপাৰ্জনতকৈ অধিক খৰচ কৰি ঋণৰ জালত পৰে। ঋণক লেখকে পাপ আৰু ব্যাধিৰ লগত তুলনা কৰিছে — পাপীৰ দৰে ঋণী মানুহো সমাজত গৰিহণা পায়, ব্যাধিয়ে যেনেদৰে শৰীৰৰ তেজ-মাংস ক্ষয় কৰে, ঋণেও তেনেদৰে অৱস্থাৰ ক্ষয় কৰে। লেখকে “খুচুৰীয়া খৰচ”ক “গুপ্ত শত্ৰু”ৰ লগতো তুলনা কৰিছে।
প্ৰবন্ধৰ অন্তত লেখকে কৰিছে ধনৰ যথাৰ্থ ব্যৱহাৰৰ পৰামৰ্শ — আয় অনুসৰি খৰচ কৰিব, খুচুৰীয়া খৰচ এৰিব, প্ৰয়োজনত সঞ্চয় কৰিব আৰু আনৰ উপকাৰৰ অৰ্থে কিছু পৰিমাণ ধন ব্যয় কৰিব। ধনে যেতিয়াহে মানুহৰ আৰু সমাজৰ মঙ্গল সাধে, তেতিয়াহে ধনৰ প্ৰকৃত ব্যৱহাৰ ধৰিব পাৰি। প্ৰবন্ধটো অসমীয়া গদ্য সাহিত্যত নৈতিক শিক্ষাৰ এক উজ্জ্বল উদাহৰণ।
Summary
“Dhanor Byabahar” (The Use of Wealth) is the first lesson in the ASSEB Class 11 (HS 1st Year) Assamese (MIL) textbook Sahitya Saurav, written by the renowned Assamese essayist Satyanath Bora and taken from his book Saarathi. The essay discusses the proper use of money and the moral and social consequences of mismanaging wealth. According to the author, money has two legitimate uses — first, for acquiring the necessities and comforts of life such as food, clothing, shelter and transport; and second, for benefiting society through charity, education and healthcare.
Bora warns equally against two extremes — the miser (কৃপণ), who hoards wealth and forgets that money is only a means to happiness, not happiness itself; and the spendthrift (ধোঁৱাখুলীয়া), who spends beyond his income and falls into debt. The author compares debt to sin and disease — just as sickness drains the body, debt drains a person’s status and peace of mind. He calls reckless petty spending a “secret enemy” (গুপ্ত শত্ৰু) and reminds readers that the true principle of money management is “spend according to your income.”
This Class 11 Assamese chapter is essential reading for ASSEB HS 1st Year students because it teaches not only Assamese prose appreciation but also financial wisdom and ethical conduct. Satyanath Bora’s measured, analytical style — for which he is called the “Bacon of Assamese literature” — makes this lesson a model of classical Assamese essay writing and a frequent source of examination questions in HS Final Examination conducted by ASSEB.
পাঠ্যপুথিৰ প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
অতি চমু উত্তৰ (১ নম্বৰ)
১। কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম কি কি?
উত্তৰঃ কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম হ’ল — লাজ ঢকা আৰু প্ৰাণ প্ৰৱৰ্তোৱা।
২। অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ কি?
উত্তৰঃ অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ হ’ল — আয় অনুসৰি ব্যয় (খৰচ) কৰা।
৩। দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন কেনেকুৱা?
উত্তৰঃ দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন হ’ল — অলপ আয়, অধিক ব্যয় (আয় অলপ, খৰচ সৰহ)।
৪। মানুহৰ ঋণ কেতিয়া হয়?
উত্তৰঃ উপাৰ্জনতকৈ অধিক মাত্ৰাত খৰচ কৰিলে মানুহৰ ঋণ হয়।
৫। কোন প্ৰকাৰৰ খৰচক “গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা” বুলি কোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ খুচুৰীয়া খৰচক গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা বুলি কোৱা হৈছে।
৬। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটো কোন গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে?
উত্তৰঃ ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটো সত্যনাথ বৰাৰ “সাৰথি” নামৰ গ্ৰন্থখনৰ পৰা লোৱা হৈছে।
৭। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটোৰ লেখক কোন?
উত্তৰঃ ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটোৰ লেখক হৈছে সত্যনাথ বৰা।
৮। অসমীয়া গদ্য সাহিত্যত ‘বেকন’ বুলি কাক কোৱা হয়?
উত্তৰঃ অসমীয়া গদ্য সাহিত্যত সত্যনাথ বৰাক ‘বেকন’ (Bacon) বুলি কোৱা হয়।
৯। কৃপণৰ ধনক লেখকে কিহৰ লগত তুলনা কৰিছে?
উত্তৰঃ “কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ল’ৰাই ওমলা খোলাকটি” — অৰ্থাৎ কৃপণৰ ধনক লেখকে ল’ৰাই খেলিবলৈ লোৱা শাৱত (খোলাকটি/কড়ি)ৰ লগত তুলনা কৰিছে।
১০। সমাজত গৰিহণাৰ পাত্ৰ কোন হয়?
উত্তৰঃ ঋণী সকলেই সমাজত গৰিহণাৰ পাত্ৰ হয়।
চমু উত্তৰ (২/৩ নম্বৰ)
১। ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ কি কি?
উত্তৰঃ লেখক সত্যনাথ বৰাৰ মতে ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ আছে —
- প্ৰথম প্ৰকাৰঃ ধনেৰে নিজৰ আৰু পৰিয়ালৰ সুখ-সম্পদৰ আহিলা-পাতি গোটাই লোৱা — যেনে ভাল ভোজন, ভাল পিন্ধন, ভাল বাসস্থান, হাতী-ঘোঁৰা-গাড়ী আদি যানবাহন আৰু বিভিন্ন ভোগ-বিলাসৰ সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰা।
- দ্বিতীয় প্ৰকাৰঃ ধনেৰে আনৰ উপকাৰ সাধন কৰা — দুঃস্থ, অভাৱী, ক্ষুধাৰ্ত আৰু ৰোগীক সাহায্য কৰা, বিদ্যালয়, চিকিৎসালয়, ধৰ্মাৰণ্য আদি ৰাজহুৱা প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰা আৰু সাধাৰণ মানুহৰ মঙ্গলৰ অৰ্থে ধন ব্যয় কৰা।
২। কৃপণ লোকে আন মানুহে ধন খৰচ কৰিলে কিয় সহিব নোৱাৰে?
উত্তৰঃ কৃপণ লোকৰ চকুত ধনৰ মূল্য সৰহ আৰু কামৰ মূল্য অলপ। সেয়ে আন মানুহে কোনো ভাল কামত সৰহ ধন খৰচ কৰিলে কৃপণৰ গাত খুউব লাগে। তেওঁলোকে সেই খৰচত বিধি-পথালি কৰে, খুঁত উলিয়াই আনিবলৈ চেষ্টা কৰে, আসোঁৱাহ দেখায় আৰু মিছা কথা কৈ কুৎসা ৰটায়। নিজৰ ধন খৰচ নকৰাৰ ওপৰিও আনৰ ধন খৰচতো বাধা দিবলৈ যত্ন কৰে — এইটোৱেই কৃপণৰ স্বভাৱ।
৩। লেখকৰ মতে কোন দুটা বৃত্তি ফলিওৱাৰ বাবে অলপ ধন লাগে?
উত্তৰঃ লেখকৰ মতে সজ আৰু অসজ — এই দুটা বৃত্তি ফলিওৱাৰ বাবে অলপ ধন লাগে। সজ বৃত্তি বুলি ক’লে দয়া, পৰোপকাৰ আদি গুণ বুজোৱা হয় — এইবোৰ বৃত্তি অলপ ধনতো ফলাব পাৰি, কাৰণ সৎ মানুহে অভাৱতো নিজকে সংযত ৰাখিব পাৰে। আনহাতে অসজ বৃত্তি — অৰ্থাৎ লোভ, অহংকাৰ, কৃপণতা আদিও অলপ ধনে ফলিব পাৰে; ইয়াৰ বাবে বহু ধনৰ প্ৰয়োজন নাই।
৪। কি দুটা কাৰণত মানুহে কৃপণালি কৰে?
উত্তৰঃ লেখকৰ মতে দুটা কাৰণত মানুহে কৃপণালি কৰে —
- কিছুমান মানুহে ধন এটা চামে উভৈনদী কৰি পৃথিৱীত এটা খ্যাতি ৰাখিবৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে। ইহঁতে সঞ্চয় কৰাটোকে জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য বুলি গণ্য কৰে।
- আন কিছুমানে সন্তান-সন্ততিলৈ ধনৰ এটা অক্ষয় ভাণ্ডাৰ বান্ধি থ’বৰ মনেৰে কৃপণালি কৰে। তেওঁলোকে নিজে দুখ পাই হ’লেও সন্ততিৰ ভৱিষ্যতৰ বাবে ধন গোটায়।
৫। কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য দুটা লিখা।
উত্তৰঃ কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজৰ পাৰ্থক্য তলত দিয়া হ’ল —
| কৃপণ | ধোঁৱাখুলীয়া |
|---|---|
| কৃপণে অপ্ৰয়োজনতো ধন সঞ্চয় কৰে আৰু প্ৰয়োজনতো খৰচ নকৰে। | ধোঁৱাখুলীয়াই উপাৰ্জনতকৈ অধিক ধন অনিয়ন্ত্ৰিতভাৱে খৰচ কৰে। |
| কৃপণে ভৱিষ্যতৰ ভয়ত বৰ্তমানৰ সুখ ত্যাগ কৰি ধন গোটায়। | ধোঁৱাখুলীয়াই বৰ্তমানৰ সুখৰ অৰ্থে সকলো খৰচ কৰি অন্ত্যত ঋণৰ গৰাহত পৰে। |
| কৃপণৰ ধন থাকিও কামত নাহে — সেই ধনে নিজৰো উপকাৰ নকৰে, আনৰো নকৰে। | ধোঁৱাখুলীয়াই অপব্যয় কৰি অলপ দিনতে দৰিদ্ৰ হৈ পৰে। |
৬। কৃপণৰ ধন সম্পৰ্কে লেখকৰ দৃষ্টিভংগী কেনে?
উত্তৰঃ লেখকৰ মতে কৃপণৰ ধন প্ৰকৃত ধন নহয়। তেওঁ এই বিষয়ে কৈছে — “কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ল’ৰাই ওমলা খোলাকটি”। অৰ্থাৎ কৃপণে যিদৰে ধন গোটায় কিন্তু কামত খটাব নোৱাৰে, সেইদৰে শিশুৱে কড়ি বা খোলাকটিৰে খেলে — সেই খোলাকটিৰ যেনে কোনো প্ৰকৃত মূল্য নাই, কৃপণৰ ধনৰো তেনে কোনো প্ৰকৃত মূল্য নাই। ধনে যেতিয়া মানুহৰ সুখ-সুবিধা বঢ়ায়, আনৰ উপকাৰ সাধে, তেতিয়াহে সি প্ৰকৃত ধন।
৭। অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোক কেনে?
উত্তৰঃ অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোক হৈছে এনে এজন মানুহ যি নিজৰ খৰচত ভাল বস্তু নাখায়, কিন্তু আনৰ ওপৰত পালে ভালৰো ভাল বস্তু খায় আৰু পিন্ধে। ইহঁতে নিজৰ ঘৰত সদায় শাক-ভাতৰ ব্যৱস্থা ৰাখে কিন্তু আনৰ ঘৰত উপাদেয় বস্তু নহ’লে ভোজন নকৰে। নিজৰ কামত খোজে যায় কিন্তু আনৰ কামত যানবাহন বিচাৰে। ইহঁতে নিজৰ প্ৰকৃত অৱস্থা লুকুৱাই বাহিৰৰ লোকক জাকজমকতা দেখুৱায়।
দীঘল উত্তৰ (৪/৫ নম্বৰ)
১। অশিক্ষিত মানুহে ধন খৰচ কৰাৰ কৌশল সম্বন্ধে কেনে ধাৰণা কৰে?
উত্তৰঃ লেখকৰ মতে অশিক্ষিত মানুহৰ মনত ধন খৰচ কৰাটো এটা মহতালিৰ কাম। তেওঁলোকে কাৰোবাৰ অশেষ ধন খৰচ দেখিলে আচৰিত হয় আৰু তাকে বৰ ডাঙৰ মানুহ বুলি ভাৱে। চোৰে চুৰি কৰা ধনো অপব্যয় কৰি অশিক্ষিতৰ চকু ভুলাব পাৰে। অশিক্ষিতৰ চকুত ধনৱান মানুহ ঈশ্বৰৰ নিচিনা — তেওঁলোকে ধনীৰ অত্যাচাৰক “প্ৰতাপ” বোলে, কু-কৰ্মক “ধেমালি” বোলে আৰু ধনীৰ মাৰ-কিলকো “আদৰ” বুলি ভাৱে। অশিক্ষিতৰ ভাল-বেয়াৰ বোধ নাথাকে, লজ্জাৰ জ্ঞান নাথাকে। সেয়ে ধন খৰচ কেনেদৰে কৰিলে যথাৰ্থ ব্যৱহাৰ হ’ব, সেই বিষয়ে তেওঁলোকৰ কোনো ধাৰণাই নাই — কেৱল অপব্যয়কেই তেওঁলোকে ডাঙৰ কাম বুলি ভাৱে। এই কাৰণে লেখকে কৈছে যে শিক্ষা নাই বুলি অশিক্ষিতৰ ধন খৰচৰ ধাৰণা একেবাৰে অসাৰ আৰু সমাজৰ পক্ষে ক্ষতিকাৰক।
২। অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোকৰ জীৱন প্ৰণালী কেনেকুৱা হয়?
উত্তৰঃ অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোকৰ জীৱন প্ৰণালী এক বিচিত্ৰ আৰু দুৰ্ভগীয়া। ইহঁতে অত্যন্ত সঞ্চয়শীল আৰু ধনৰ প্ৰতি আসক্ত। নিজৰ ঘৰত সদায় শাক-ভাতৰ ব্যৱস্থা — সাধাৰণ আৰু সস্তা খাদ্যৰে দিন কটায়, কিন্তু আনৰ ঘৰত উপাদেয় বস্তু নহ’লে ভোজন নকৰে। নিজৰ ঘৰত পুৰণি, ফটা-চিঙা কাপোৰ পিন্ধে কিন্তু সমাজত ওলালে ভাল কাপোৰ পিন্ধি যায় যাতে আনে নিজকে সঁচাকৈ বৰ ধনী বুলি গণ্য কৰে। নিজৰ কামত খোজে যায় কিন্তু আনৰ কামত যানবাহন বিচাৰে। তেওঁলোকে আনৰ ওপৰত পালে নিজৰ লাভ চাবলৈ পাহৰিব নোৱাৰে। ইহঁতে কাৰোবাৰ মৃত্যুতো শোক-প্ৰকাশ কৰিবলৈ গৈ ভোজনৰ লোভ ৰাখে। কৃপণে নিজৰ প্ৰকৃত আৰ্থিক অৱস্থা লুকুৱায়, বাহিৰত জাকজমকতা দেখুৱায় কিন্তু ভিতৰত দৰিদ্ৰৰ দৰে জীৱন কটায়। এনে অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণৰ জীৱনত প্ৰকৃত সুখ নাই, কেৱল ধন গোটোৱাৰ আনন্দ আছে — যি প্ৰকৃততে এক বিকৃত মানসিকতাৰ পৰিচয়।
৩। মানুহে ঋণক পাপৰ লগত কিয় তুলনা কৰে? ঋণ আৰু ব্যাধিৰ মাজত থকা সাদৃশ্য আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ লেখক সত্যনাথ বৰাৰ মতে ঋণ পাপৰ লগত তুলনাযোগ্য, কাৰণ পাপীৰ দৰে ঋণী মানুহো সমাজত গৰিহণা পায়, মান-মৰ্যাদা হেৰুৱায় আৰু মনৰ সুখ-শান্তি নাইকিয়া হয়। পাপ লুকুৱালেও ভিতৰত মানুহৰ মন উদ্ৱেলিত হোৱাৰ দৰে, ঋণী মানুহো সদায় চিন্তিত হৈ থাকে। উভয়ৰে কাৰণে মানুহে সমাজত মুখ দেখুৱাবলৈ লাজ পায়।
লেখকে আকৌ ঋণক ব্যাধিৰ লগতো তুলনা কৰিছে। তেওঁৰ মতে — “ব্যাধিয়ে মানুহৰ তেজ-মাংস ক্ষয় কৰে, ঋণে অৱস্থা ক্ষয় কৰে।” দুয়োৱেই দিনে দিনে বাঢ়ে আৰু কঠিন থেকে মুক্তিৰ উপায় থাকে নাই। ব্যাধিয়ে শাৰীৰিক উন্নতি ঘটিব নিদিয়ে, ঋণে আৰ্থিক উন্নতি ঘটিব নিদিয়ে। ব্যাধিগ্ৰস্ত মানুহে যেনে নিজৰ দৈনন্দিন কাম-কাজত অসুবিধা পায়, ঋণী মানুহো তেনেদৰে সমাজত সম্মান নাপাই দিনে দিনে নিগৰিত হ’ব লাগে। সেয়ে ঋণক পাপ আৰু ব্যাধি — দুয়োৰে লগত তুলনা কৰি লেখকে ঋণৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে।
৪। লেখকৰ দৃষ্টিত কৃপণ লোকৰ সংজ্ঞা কি? “কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ল’ৰাই ওমলা খোলাকটি” — এই উক্তিৰ ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ লেখক সত্যনাথ বৰাৰ মতে পৃথিৱীত এনেকুৱা বহুত মানুহ আছে যি ধনৱন্ত হৈও অষ্টম দৰিদ্ৰৰ নিকাৰ ভোগ কৰে। চকু থাকিও যিজনে দেখা নাপায়, ভৰি থাকিও যিজনে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰে — তেনে মানুহক যেনে অপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়, তেনেদৰে যিজনৰ ধন আছে কিন্তু সেই ধনৰ ব্যৱহাৰ নাই, তেনে মানুহো নিধনী। লেখকৰ মতে এনে মানুহকে কৃপণ বোলে।
“কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ল’ৰাই ওমলা খোলাকটি” — এই উক্তিৰ যোগেদি লেখকে কৃপণৰ ধনৰ অসাৰতা প্ৰকাশ কৰিছে। ল’ৰাই খোলাকটি (কড়ি/শাৱ) লৈ খেলে — তেতিয়া তাৰ চকুত খোলাকটি বৰ মূল্যবান যেন লাগে, কিন্তু প্ৰকৃততে খোলাকটিৰে কোনো ক্ৰয়-বিক্ৰয় নহয়, কোনো বস্তু কিনিব পৰা নাযায়। ঠিক তেনেদৰে কৃপণে ধন গোটাই ৰাখে আৰু সেই ধন গণি গণি আনন্দ পায়, কিন্তু সেই ধন কোনো কামত নাহে — নিজৰো নহয়, আনৰো নহয়। সেয়ে কৃপণৰ ধন প্ৰকৃত ধন নহয়; সি কেৱল ল’ৰাৰ খেলৰ খোলাকটিৰ দৰে নিৰৰ্থক বস্তু। এই উপমাৰ যোগেদি লেখকে কৃপণৰ মানসিকতাৰ বিকৃততা আৰু ধনসঞ্চয়ৰ অৰ্থহীনতা সৰল কথাত প্ৰকাশ কৰিছে।
৫। “ধন সুখ ভোগৰ উপায় নহয়, স্বয়ং ধনেই সুখ” — উক্তিটোৰ তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰঃ এই উক্তিটোৰ যোগেদি লেখক সত্যনাথ বৰাই এক বিশেষ শ্ৰেণীৰ কৃপণৰ চিত্ৰ অংকন কৰিছে। সাধাৰণ মানুহে ধনক সুখ-ভোগৰ এক উপায় বুলি গণ্য কৰে — অৰ্থাৎ ধনেৰে ভাল ঘৰ, ভাল কাপোৰ, ভাল আহাৰ আদি ভোগ-বিলাসৰ সামগ্ৰী লাভ কৰি সুখী হ’ব পাৰি। কিন্তু কৃপণৰ মনত ধন নিজেই সুখ — তেওঁলোকে কেৱল “ধনৰ নিমিত্তেই ধন গোটায়”। ধন বৃদ্ধিয়েই তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য, তাক ব্যৱহাৰ কৰাটো নহয়।
ধনৰ সংখ্যা যিমান বৃদ্ধি পায়, তেওঁলোকৰ আনন্দৰ পৰিমাণো তেতিয়াই বাঢ়ে। সেই ধন গণি গণি, চাই চাই, লুকুৱাই থৈ ইহঁতে আনন্দ পায়। সেই ধন কোনো বাস্তৱিক কাজত খটাব নোৱাৰে — নিজৰ সুখ ভোগ কৰিবলৈও খৰচ নকৰে আৰু আনৰ উপকাৰ সাধিবলৈও দিব নোৱাৰে। ধনৰ ৰাশি বঢ়াটোৱেই তেওঁলোকৰ চৰম তৃপ্তিৰ বিষয়। লেখকে এই উক্তিৰ যোগেদি দেখুৱাইছে যে এনে কৃপণৰ মানসিকতা সম্পূৰ্ণ বিকৃত — ধন সাধাৰণতে যি সুখৰ উপায় হোৱাৰ কথা, তাকেই কৃপণে নিজৰ চৰম লক্ষ্য বনাই পেলায়। ফলত ধন থাকিও তেওঁলোকে দৰিদ্ৰৰ দৰে জীৱন কটায়, যি প্ৰকৃততে এক ট্ৰেজেডিৰ দৰে।
শব্দাৰ্থ
| শব্দ | অৰ্থ |
|---|---|
| ধন | সম্পদ, অৰ্থ |
| ব্যৱহাৰ | প্ৰয়োগ, ব্যৱহৃত কৰা |
| কৃপণ | খৰচ কৰিব নোৱাৰা মানুহ, লোভী |
| ধোঁৱাখুলীয়া | অপব্যয়ী, অযথা ধন উৰোৱা মানুহ |
| উপাৰ্জন | আয়, ধন আজি কৰা |
| ব্যয় | খৰচ |
| খুচুৰীয়া | সৰু সৰু, অপ্ৰয়োজনীয় |
| গুপ্ত শত্ৰু | লুকাই থকা শত্ৰু |
| গৰিহণা | সমালোচনা, নিন্দা |
| আসোঁৱাহ | খুঁত, ত্ৰুটি |
| ব্যাধি | ৰোগ |
| উপাদেয় | সুস্বাদু, ভাল |
| ভোজন | খোৱা, খাদ্য গ্ৰহণ |
| পিন্ধন | পৰিধান, কাপোৰ-কানি |
| মূলমন্ত্ৰ | মূল নীতি |
| অভাৱ | প্ৰয়োজনীয় বস্তুৰ অপ্ৰাপ্যতা |
| সঞ্চয় | জমা কৰা |
| ভাণ্ডাৰ | ভৰাল, সঞ্চয়স্থল |
| উভৈনদী | উপচি পৰা, প্ৰচুৰ |
| খোলাকটি | কড়ি, শাৱ — খেলৰ বস্তু |
| ৰটোৱা | প্ৰচাৰ কৰা, বিয়পোৱা |
| মহতালি | মহত্তম, ডাঙৰ গুণ |
| ধেমালি | খেল, কৌতুক |
| প্ৰতাপ | প্ৰভাৱ, ক্ষমতা |
ব্যাকৰণ
১। তলৰ শব্দবোৰৰ বিপৰীতাৰ্থক শব্দ লিখা।
| মূল শব্দ | বিপৰীতাৰ্থক শব্দ |
|---|---|
| আয় | ব্যয় |
| সুখ | দুখ |
| ধনী | দৰিদ্ৰ |
| সজ | অসজ |
| উপকাৰ | অপকাৰ |
| প্ৰকাশ | গুপ্ত |
| মান | অপমান |
| পাপ | পুণ্য |
| সঞ্চয় | অপব্যয় |
২। তলৰ শব্দবোৰৰ লিংগ পৰিৱৰ্তন কৰা।
| পুংলিংগ | স্ত্ৰীলিংগ |
|---|---|
| লেখক | লেখিকা |
| ছাত্ৰ | ছাত্ৰী |
| ধনী | ধনিনী |
| সম্পাদক | সম্পাদিকা |
৩। তলৰ বাক্যবোৰৰ ভিতৰৰ বিশেষ্য আৰু বিশেষণ চিনাক্ত কৰা।
- ধন এক প্ৰয়োজনীয় বস্তু — বিশেষ্যঃ ধন, বস্তু; বিশেষণঃ প্ৰয়োজনীয়।
- কৃপণ লোক সমাজৰ পক্ষে অনিষ্টকাৰক — বিশেষ্যঃ কৃপণ, লোক, সমাজ; বিশেষণঃ অনিষ্টকাৰক।
- খুচুৰীয়া খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা — বিশেষ্যঃ খৰচ, শত্ৰু; বিশেষণঃ খুচুৰীয়া, গুপ্ত।
অতিৰিক্ত প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ
বহুনিৰ্বাচনী প্ৰশ্ন (MCQ)
১। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটোৰ লেখক কোন?
(ক) সত্যনাথ বৰা (খ) কালিৰাম মেধি (গ) প্ৰণয় বৰদলৈ (ঘ) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
উত্তৰঃ (ক) সত্যনাথ বৰা।
২। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ শীৰ্ষক পাঠটো কোনখন গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে?
(ক) জোনাকী (খ) ঊষা (গ) সাৰথি (ঘ) চিন্তাকলি
উত্তৰঃ (গ) সাৰথি।
৩। কৃপণ লোকৰ ধৰ্ম কেই প্ৰকাৰৰ?
(ক) এক প্ৰকাৰৰ (খ) দুই প্ৰকাৰৰ (গ) তিনি প্ৰকাৰৰ (ঘ) চাৰি প্ৰকাৰৰ
উত্তৰঃ (খ) দুই প্ৰকাৰৰ।
৪। কোন প্ৰকাৰৰ খৰচ গুপ্ত শত্ৰু নিচিনা?
(ক) খুচুৰীয়া খৰচ (খ) ওৱাদানিকৈ কৰা খৰচ (গ) ডাঙৰ খৰচ (ঘ) প্ৰয়োজনীয় খৰচ
উত্তৰঃ (ক) খুচুৰীয়া খৰচ।
৫। অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ কি?
(ক) আয় অনুসৰি খৰচ কৰা (খ) আৰ্জনতকৈ সৰহ খৰচ কৰা (গ) অভাৱৰ কথা চিন্তা নকৰি খৰচ কৰা (ঘ) ধন সঞ্চয় কৰা
উত্তৰঃ (ক) আয় অনুসৰি খৰচ কৰা।
৬। গ্ৰন্থাকাৰ হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা সত্যনাথ বৰাৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ কি?
(ক) বহল ব্যাকৰণ (খ) চিন্তাকলি (গ) গীতাৱলী (ঘ) আকাশ ৰহস্য
উত্তৰঃ (গ) গীতাৱলী।
৭। কোনবোৰ মানুহে সমাজত গৰিহণাৰ পাত্ৰ হয়?
(ক) ঋণী সকলে (খ) ধোঁৱাখুলীয়া সকলে (গ) কৃপণ সকলে (ঘ) ওপৰৰ সকলো
উত্তৰঃ (ক) ঋণী সকলে।
৮। অসমীয়া গদ্য সাহিত্যত ‘বেকন’ বুলি কাক কোৱা হয়?
(ক) চন্দ্ৰ কুমাৰ আগৰৱালা (খ) হেম বৰুৱা (গ) সত্যনাথ বৰা (ঘ) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
উত্তৰঃ (গ) সত্যনাথ বৰা।
৯। ‘জোনাকী’ আলোচনীখন কোনে সম্পাদনা কৰিছিল (১৯০১ চনৰ পৰা)?
(ক) সত্যনাথ বৰা (খ) লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা (গ) দেৱকান্ত বৰুৱা (ঘ) চন্দ্ৰকুমাৰ আগৰৱালা
উত্তৰঃ (ক) সত্যনাথ বৰা।
১০। ধনৰ কেইপ্ৰকাৰ ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে?
(ক) এক প্ৰকাৰ (খ) দুই প্ৰকাৰ (গ) তিনি প্ৰকাৰ (ঘ) চাৰি প্ৰকাৰ
উত্তৰঃ (খ) দুই প্ৰকাৰ।
১১। সত্যনাথ বৰাৰ জন্ম ক’ত হৈছিল?
(ক) গুৱাহাটীত (খ) ভৰলুমুখত (গ) নগাঁওত (ঘ) শিৱসাগৰত
উত্তৰঃ (খ) ভৰলুমুখত (গুৱাহাটীৰ ভৰলুমুখত)।
১২। সত্যনাথ বৰাৰ কিমান চনত জন্ম হৈছিল?
(ক) ১৮৪৯ চনত (খ) ১৯২৫ চনত (গ) ১৮৬০ চনত (ঘ) ১৮৭০ চনত
উত্তৰঃ (গ) ১৮৬০ চনত।
১৩। সত্যনাথ বৰাই অধ্যাপনা বাদ দি কি কৰিবলৈ ললে?
(ক) ওকালতি (খ) ডাক্তৰী (গ) ব্যৱসায় (ঘ) সাংবাদিকতা
উত্তৰঃ (ক) ওকালতি।
খালী ঠাই পূৰণ কৰা
- ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটো ______ ৰচিত। উত্তৰঃ সত্যনাথ বৰা।
- অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ হ’ল ______। উত্তৰঃ আয় অনুসৰি খৰচ কৰা।
- কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম হ’ল লাজ ঢকা আৰু ______। উত্তৰঃ প্ৰাণ প্ৰৱৰ্তোৱা।
- ______ খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা। উত্তৰঃ খুচুৰীয়া।
- সত্যনাথ বৰাক অসমীয়া গদ্য সাহিত্যত ______ বুলি কোৱা হয়। উত্তৰঃ বেকন।
- ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ পাঠটো ______ গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে। উত্তৰঃ সাৰথি।
- “কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ______ ওমলা খোলাকটি”। উত্তৰঃ ল’ৰাই।
- ______ মানুহে সমাজত গৰিহণা পায়। উত্তৰঃ ঋণী।
অতিৰিক্ত চমু প্ৰশ্ন
১। সত্যনাথ বৰাৰ প্ৰথম গ্ৰন্থৰ নাম কি আৰু কোন চনত প্ৰকাশ পাইছিল?
উত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাৰ প্ৰথম গ্ৰন্থৰ নাম “গীতাৱলী” আৰু সেইখন ১৮৮৮ চনত প্ৰকাশ পাইছিল।
২। সত্যনাথ বৰাৰ কেইটিমান উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থৰ নাম লিখা।
উত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হ’ল — গীতাৱলী, বহল ব্যাকৰণ, আকাশ ৰহস্য, কেন্দ্ৰসভা, সাৰথি, চিন্তাকলি আদি।
৩। অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম বিজ্ঞান গ্ৰন্থ কি আৰু কোনে লিখিছিল?
উত্তৰঃ অসমীয়া ভাষাৰ প্ৰথম বিজ্ঞান গ্ৰন্থ “আকাশ ৰহস্য” আৰু সেইখন সত্যনাথ বৰাই লিখিছিল।
৪। ‘জোনাকী’ আলোচনীৰ সম্পাদক হিচাপে সত্যনাথ বৰাই কেতিয়া কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল?
উত্তৰঃ ১৯০১ চনত সত্যনাথ বৰাই ‘জোনাকী’ আলোচনীৰ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
৫। সত্যনাথ বৰাৰ মৃত্যু কোন চনত হৈছিল?
উত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাৰ মৃত্যু ১৯২৫ চনত হৈছিল।
৬। ধনেৰে কি কি সুখ-সম্পদৰ আহিলা গোটাব পাৰি?
উত্তৰঃ ধনেৰে ভাল ভোজন, ভাল পিন্ধন, ভাল বাসস্থান, হাতী-ঘোঁৰা-গাড়ী আদি যানবাহন আৰু ভোগ-বিলাসৰ বিভিন্ন সামগ্ৰী গোটাব পাৰি।
৭। ধনেৰে আনৰ উপকাৰ কেনেদৰে সাধিব পাৰি?
উত্তৰঃ ধনেৰে অভাৱী আৰু দুঃস্থ মানুহক সাহায্য কৰি, ক্ষুধাৰ্তক আহাৰ দি, ৰোগীক চিকিৎসা কৰি, বিদ্যালয়, চিকিৎসালয়, অনাথাশ্ৰম আদি প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰি আনৰ উপকাৰ সাধিব পাৰি।
৮। কৃপণ লোকে নিজৰ ঘৰত আৰু আনৰ ঘৰত কেনে আচৰণ কৰে?
উত্তৰঃ কৃপণ লোকে নিজৰ ঘৰত শাক-ভাতৰ ব্যৱস্থা ৰাখি দিন কটায়, কিন্তু আনৰ ঘৰত উপাদেয় বস্তু নহ’লে ভোজন নকৰে।
৯। ‘অষ্টম দৰিদ্ৰৰ নিকাৰ’ বুলিলে কি বুজোৱা হয়?
উত্তৰঃ ‘অষ্টম দৰিদ্ৰৰ নিকাৰ’ বুলিলে এনে এজন মানুহক বুজোৱা হয় যিজন প্ৰচুৰ ধনৱান হৈও দৰিদ্ৰৰ দৰে জীৱন কটায়। অৰ্থাৎ ধন থাকিও যাৰ ধনৰ ব্যৱহাৰ নাই, এনে কৃপণক বুজোৱা হৈছে।
১০। লেখকৰ মতে ঋণী মানুহৰ কেনে সমস্যা হয়?
উত্তৰঃ ঋণী মানুহে সমাজত গৰিহণা পায়, মান-মৰ্যাদা হেৰুৱায় আৰু মনৰ সুখ-শান্তি নাইকিয়া হয়। ঋণৰ বোজা দিনে দিনে বাঢ়ে আৰু কঠিন থেকে মুক্তিৰ উপায় থাকে নাই।
অতিৰিক্ত দীঘল প্ৰশ্ন
১। ধন কেৱল সঞ্চয়ৰ বস্তু নহয় — লেখকৰ এই মতৰ সমৰ্থনত আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাৰ মতে ধন কেৱল সঞ্চয়ৰ বস্তু নহয়, ই এক ব্যৱহাৰিক বস্তু। ধনৰ প্ৰকৃত মূল্য হ’ল ইয়াৰ যথাৰ্থ ব্যৱহাৰ — নিজৰ আৰু পৰিয়ালৰ সুখ-সম্পদৰ অৰ্থে আৰু সমাজৰ মঙ্গলৰ অৰ্থে। যিজনে ধন গোটায় কিন্তু কামত নলগায়, তেওঁ প্ৰকৃত ধনী নহয়। কৃপণে ধন গোটাই গণি গণি আনন্দ পায়, কিন্তু সেই ধনে নিজৰো সুখ নকঢ়িয়াই, আনৰো নকঢ়িয়াই — সেয়ে সেই ধন প্ৰকৃততে নিৰৰ্থক। লেখকে কৈছে যে কৃপণৰ ধন ল’ৰাই খেলিবলৈ লোৱা খোলাকটিৰ দৰে — দেখাত আছে কিন্তু কামত নাহে। সঞ্চয় প্ৰয়োজনৰ অৰ্থে কৰিব পাৰি, কিন্তু সঞ্চয়কেই জীৱনৰ লক্ষ্য কৰি লোৱাটো এক ভ্ৰান্ত মানসিকতা। সেয়ে ধন আয় অনুসৰি ব্যয় কৰিব লাগে, কিছু অংশ সঞ্চয় কৰিব লাগে আৰু আনৰ উপকাৰৰ অৰ্থেও খৰচ কৰিব লাগে — তেতিয়াহে ধনৰ যথাৰ্থ ব্যৱহাৰ ধৰিব পৰা যাব।
২। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধটোৰ মূল উদ্দেশ্য আৰু সমাজিক প্ৰাসঙ্গিকতা আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধটোৰ মূল উদ্দেশ্য হ’ল — সাধাৰণ মানুহৰ মাজত ধন ব্যৱহাৰৰ যথাৰ্থ নীতি প্ৰচাৰ কৰা। সত্যনাথ বৰাই এই প্ৰবন্ধৰ যোগেদি কৃপণতা আৰু অপব্যয় — দুয়োটাকে দোষ বুলি দেখুৱাইছে। আয় অনুসৰি ব্যয় কৰাটো ধন ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ। লেখকে যিদৰে ধনৰ অপব্যৱহাৰ আৰু ঋণৰ ক্ষতিকৰ ফল চিত্ৰিত কৰিছে, সেয়া আজিৰ যুগতো অতি প্ৰাসঙ্গিক। বৰ্তমান ভোগবাদী যুগত মানুহে আয় অনুসৰি ব্যয় কৰাৰ পৰিৱৰ্তে অপ্ৰয়োজনীয় বস্তু কিনি ঋণৰ গৰাহত পৰে। তেনেদৰে কিছুমানে অতিৰিক্ত সঞ্চয়ত আসক্ত হৈ জীৱনৰ আনন্দ ভোগ কৰিব নোৱাৰে। সেয়ে এই প্ৰবন্ধত প্ৰকাশ পোৱা মৰ্যাদাবোধ, সংযম আৰু পৰোপকাৰৰ আদৰ্শ আজিৰ যুৱ-প্ৰজন্মৰ বাবে এক উত্তম পথপ্ৰদৰ্শক। ই এক নৈতিক ৰচনা যাৰ যোগেদি লেখকে আৰ্থিক শৃংখলা আৰু সমাজবোধৰ শিক্ষা দিছে।
৩। সত্যনাথ বৰাৰ ৰচনা শৈলীৰ বৈশিষ্ট্য ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধৰ সন্দৰ্ভত আলোচনা কৰা।
উত্তৰঃ সত্যনাথ বৰাক অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ “বেকন” বুলি কোৱা হয়, কাৰণ ইংৰাজী সাহিত্যিক ফ্ৰান্সিচ বেকনৰ দৰে তেৱোঁ ৰচিল চমু, সাৰৱান, যুক্তিসংগত আৰু চিন্তা-উদ্ৰেককাৰী প্ৰবন্ধ। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধৰ মাজেৰে তেওঁৰ ৰচনা শৈলীৰ কেইটামান বৈশিষ্ট্য পৰিস্ফুট হৈছে —
- সংক্ষিপ্ততাঃ তেওঁৰ বাক্যবোৰ চমু কিন্তু গভীৰ অৰ্থপূৰ্ণ। অপ্ৰয়োজনীয় শব্দ-ভাঁজ নেদেখা যায়।
- উপমা ব্যৱহাৰঃ “কৃপণৰ ধন, ধন নহয়, ল’ৰাই ওমলা খোলাকটি” — এনে অসংখ্য সৰল উপমাৰে তেওঁ গভীৰ ভাৱ ব্যক্ত কৰিছে।
- যুক্তিসংগততাঃ প্ৰতিটো ভাৱ যুক্তিৰে সমৰ্থিত। কথা ক’বলৈ গৈ তেওঁ যুক্তি দাঙি ধৰিছে আৰু পাঠকক চিন্তাৰে আগবাঢ়িবলৈ বাধ্য কৰিছে।
- নৈতিক উদ্দেশ্যঃ তেওঁৰ প্ৰবন্ধত সদায় এক নৈতিক বাৰ্তা থাকে। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’তো লেখকে ধনৰ যথাৰ্থ ব্যৱহাৰ আৰু ঋণৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে।
- সৰল ভাষাঃ জটিল সংস্কৃত শব্দ ব্যৱহাৰ এৰি তেওঁ সাধাৰণ মানুহৰ বুজিব পৰা ভাষাত লিখিছে।
সকলো মিলাই ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ হৈছে সত্যনাথ বৰাৰ এক প্ৰতিনিধিত্বমূলক ৰচনা, য’ত তেওঁৰ “অসমীয়া বেকন” নামকৰণৰ সাৰ্থকতা সম্পূৰ্ণৰূপে পৰিস্ফুট হৈছে।
লেখকৰ চমু পৰিচয়
সত্যনাথ বৰা আছিল উনবিংশ আৰু বিংশ শতিকাৰ অসমীয়া সাহিত্যৰ এজন বিশিষ্ট গদ্যলেখক, ব্যাকৰণবিদ আৰু সমাজচিন্তক। তেওঁক অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ “বেকন” (Bacon) বুলি কোৱা হয় — চিন্তা-প্ৰৱণ, যুক্তিনিষ্ঠ আৰু সাৰৱান প্ৰবন্ধ ৰচনাৰ বাবে।
| জন্ম | ১৮৬০ চন |
| জন্মস্থান | ভৰলুমুখ, গুৱাহাটী, অসম |
| বৃত্তি | প্ৰথমে অধ্যাপনা (আৰ্ল ল কলেজ আৰু কটন কলেজ), পিছত ওকালতি |
| প্ৰথম গ্ৰন্থ | গীতাৱলী (১৮৮৮) |
| আন উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ | বহল ব্যাকৰণ, আকাশ ৰহস্য (অসমীয়াৰ প্ৰথম বিজ্ঞান গ্ৰন্থ), কেন্দ্ৰসভা, সাৰথি, চিন্তাকলি |
| সম্পাদনা | ‘জোনাকী’ আলোচনী (১৯০১) |
| মৃত্যু | ১৯২৫ চন |
| সাহিত্যিক উপাধি | অসমীয়া গদ্য সাহিত্যৰ “বেকন” |
সত্যনাথ বৰাই অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ বিকাশৰ অৰ্থে অপৰিসীম অৱদান আগবঢ়াইছিল। তেওঁৰ “বহল ব্যাকৰণ” আজিও অসমীয়া ব্যাকৰণৰ এক প্ৰামাণ্য গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য। তেওঁৰ “আকাশ ৰহস্য” অসমীয়া ভাষাত ৰচিত প্ৰথম বিজ্ঞান বিষয়ক গ্ৰন্থ। ‘জোনাকী’ আলোচনীৰ সম্পাদক হিচাপে তেওঁ আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ভেটি গঢ়াত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা লৈছিল। তেওঁৰ প্ৰবন্ধবোৰ — যেনে ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’, ‘নীতি শিক্ষা’, ‘মানসিক শক্তি’ আদি — যুক্তিনিষ্ঠতা আৰু নৈতিক বাৰ্তাৰে চহকী। অসমীয়া পাঠকৰ মাজত যুক্তিসংগত চিন্তা আৰু সমাজবোধৰ সঞ্চাৰ ঘটোৱাত তেওঁৰ ৰচনাবোৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে। ১৯২৫ চনত তেওঁ পৰলোকপ্ৰাপ্ত হয়, কিন্তু তেওঁৰ ৰচনাৰাজি আজিও অসমীয়া সাহিত্যৰ অমূল্য সম্পদ হৈ ৰৈ আছে।
HSLC Guru-ৰ আশা — এই বিস্তৃত প্ৰশ্ন-উত্তৰ সংকলনে ASSEB Class 11 (HS 1st Year) অসমীয়া পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিত আপোনাক যথেষ্ট সহায় কৰিব। সাহিত্য সৌৰভৰ আন আন পাঠৰ প্ৰশ্ন-উত্তৰৰ বাবে আমাৰ ৱেবছাইট hslcguru.com চাই থাকক।